რამდენადაც თავი მახსოვს, დედა ზურგის ტკივილს უჩიოდა.
60 წლისთვის უკვე ვეღარ ჩერდებოდა სამზარეულოს დახლთან დიდხანს ისე, რომ წონა ფეხიდან ფეხზე არ გადაეტანა. 68 წლის ასაკში კი ბიუსტჰალტერის ყიდვაც კი დამღლელი გამხდარიყო. ამიტომ, 70 წლის იუბილეზე, საბოლოოდ ჩაინიშნა მკერდის შემცირების ოპერაცია, რომელზეც ათწლეულების განმავლობაში საუბრობდა.
მამა კმაყოფილი არ იყო.
— ისეთი სრულყოფილი ხარ, როგორიც ხარ, — უმეორებდა ის.
— ამას იმისთვის არ ვიკეთებ, რომ უფრო ლამაზი მოგეჩვენო, — უთხრა დედამ. — მინდა, ბაღში მუშაობისას მხრები აღარ მტკიოდეს. მინდა, ვახშამი ისე მოვამზადო, რომ შუაში დასაჯდომად არ გავჩერდე.
ოპერაციამ კარგად ჩაიარა.
ყოველ შემთხვევაში, ასე მეგონა, როცა ორი დღის შემდეგ დედა სახლში წავიყვანე.
მამა მის გარშემო ტრიალებდა, ჩანთას ატარებდა და ეკითხებოდა, რამე ხომ არ სჭირდებოდა. შემდეგ მათი საძინებლისკენ წავედით.
დედა გაჩერდა.
კომოდის თავზე დაკიდებული დიდი სარკე აღარ იყო. არც კარადასთან მდგარი მთლიანი ტანის სარკე. პატარა სარკეც კი, რომელიც დედას ოციანი წლებიდან ჰქონდა, გამქრალიყო.
— ბრედ? რა გააკეთე?
მამას შეშინებული სახე ჰქონდა.
— ჯერ არ უნდა ჩაიხედო.
— ქირურგმა უკვე გამაფრთხილა, რომ შეშუპება მექნებოდა.
— შეშუპებაზე არ ვამბობ.
დედას ღიმილი გაუქრა.
— რას მიმალავ?
მამა ყოყმანობდა.
— შენ რომ გეძინა, შენმა ქირურგმა დარეკა.
— რატომ დაგირეკა შენ?
— იმიტომ, რომ შენ მათ ნება მიეცი, შენს მკურნალობასთან დაკავშირებით ჩემთვის ინფორმაცია მოეწოდებინათ.
სანამ ახსნას მოასწრებდა, კარზე ზარი გაისმა.
დეიდა ლინდა იყო — დედის უმცროსი და. იმ დილით მამამ დაურეკა და ის თითქმის ერთი საათის გზაზე წამოვიდა.
როგორც კი დედამ დაინახა, მაშინვე მიხვდა, რომ რაღაც რიგზე ვერ იყო.
— ყველანი ზემოთ, — თქვა მან.
საძინებელში დაბრუნებულმა დედამ საწოლის კიდეზე ფრთხილად ჩამოჯდა.
— ფოტო მომეცი.
მამა შეყოყმანდა, შემდეგ ძველი ფოტო გაუწოდა.
ბებია მაშინვე ვიცანი. ის გაცილებით ახალგაზრდა იყო, ვიდრე მახსოვდა, და დედასა და ლინდას შორის იდგა. მისი ბლუზის ერთი მხარე მკერდთან სრულიად ბრტყელი იყო.
ბებიამ ძუძუს კიბო გადაიტანა და მასტექტომია ჰქონდა გაკეთებული, მაგრამ ეს ფოტო არასოდეს მენახა.
დედა ფოტოს დაჰყურებდა.
— რატომ მაჩვენებ ამას?
მამამ ბოლოს უთხრა:
— ოპერაციის დროს ქირურგმა აღმოაჩინა მყარი წარმონაქმნი იმ ქსოვილში, რომელიც შენი მარცხენა მკერდიდან ამოიღეს. ქსოვილი პათოლოგიურ გამოკვლევაზე გაგზავნეს.
დედა სრულიად გაშეშდა.
— იმის გასარკვევად, კიბოა თუ არა?
მამამ თავი დაუქნია.
პასუხს რამდენიმე დღე ვერ გაიგებდნენ.
დედამ ცარიელი კედლისკენ გაიხედა.
— სარკეები რატომ მოაშორეთ?
მამამ სახეზე ხელი მოისვა.
— ქირურგმა თქვა, რომ იმ მხრიდან მეტი ქსოვილი ამოიღო. გამაფრთხილა, რომ შეხორცების პერიოდში ერთი მკერდი შეიძლება შესამჩნევად პატარა გამოჩნდეს. არ მინდოდა სახლში მოსულიყავი, საკუთარი თავი დაგენახა და პანიკაში ჩავარდნილიყავი.
იმის გასაგებად, თუ რა მოხდება შემდეგ, იხილეთ კომენტარები ქვემოთ 👇👇👇
— და ამიტომ ყველა სარკე მოაშორე?
— ვიფიქრე, ცოტა დრო მოგეცემოდა.
დედამ ფოტოს დახედა.
— 17 წლის ვიყავი, როცა არავინ მითხრა, რა დაემართა დედაჩემს. ნათესავები სამზარეულოში ჩუმად ჩურჩულებდნენ. ყველაფერი მაშინ გავიგე, როცა მის საძინებელში შევედი და ის ტანსაცმელს იცვლიდა.
დედამ მამას შეხედა.
— შენც ზუსტად ამას მიკეთებდი.
— ამის გაკეთებას არ ვაპირებდი.
— მაშინ ჩემი სარკე მომიტანე.
— დღეს არა. ოპერაციიდან მხოლოდ ორი დღე გავიდა.
— პატარა სარკე მომიტანე.
მამამ კიდევ სცადა მისი შეჩერება.
— დალურჯებული ხარ, შეშუპებული, ბანდაჟები გაქვს და ახლა გაიგე, რომ რაღაცას კიბოზე ამოწმებენ.
— ზუსტად ამიტომ.
ბოლოს მამამ სარკე მოუტანა.
დედა რამდენიმე წამს საკუთარ თავს უყურებდა.
— ახლა მახინჯია, — ჩუმად თქვა მან.
— ეს ოპერაციაა, — ნაზად უთხრა ლინდამ. — უფლება აქვს, საშინლად გამოიყურებოდეს.
დედამ ცრემლების მიუხედავად გაიცინა.
შემდეგ ისევ ფოტოს შეხედა.
— მას ვგავარ.
— არა, — უთხრა ლინდამ. — შენ ჰგავხარ სინდის, ოპერაციიდან ორი დღის შემდეგ.
დედამ სარკე დაბლა დაწია.
— მთელი ცხოვრება ვფიქრობდი, მეც ხომ არ დამემართებოდა.
მამა მის წინ ჩაიმუხლა.
— როცა ქირურგმა თქვა „წარმონაქმნი“, ერთადერთი, რასაც ვხედავდი, დედაშენი იყო.
— მეც, — თქვა დედამ.
— მეგონა, გიცავდი.
— შიშისგან ვერ დამიცავ.
— ვიცი.
— არა. ჩემთან ერთად შეგეშინდეს. ჩემ მაგივრად ნუ შეგეშინდება და ნუ გადაწყვეტ, რისი ატანა შემიძლია.
მამამ თავი დაუქნია.
მეორე დილით დედამ თავად დაურეკა ქირურგს. ზუსტად ჰკითხა, რა აღმოაჩინეს, რას აჩვენებდა პათოლოგიური გამოკვლევა და რა მოხდებოდა, თუ წარმონაქმნი ავთვისებიანი აღმოჩნდებოდა.
როცა ტელეფონი გათიშა, დაღლილი, მაგრამ უფრო მშვიდი ჩანდა.
— თქვეს, რომ პათოლოგიის პასუხს უნდა დაველოდოთ. თუ კეთილთვისებიანია, შემდგომ დაკვირვებაზე ვისაუბრებთ. თუ არა — მაშინ განვიხილავთ, რა იქნება შემდეგ.
მამა კართან იდგა.
— სულ ეს არის?
— სულ ეს.
დედამ ბლოკნოტი დახურა.
— მირჩევნია ვიცოდე ის, რაც არ ვიცი, ვიდრე ყველამ ჩემს გარშემო ჩუმად იჩურჩულოს.
იმ შუადღეს დეიდა ლინდამ ძველი ფოტო ზემოთ ამოიტანა.
— იცი, ამ ფოტოზე რა მახსოვს? — ჰკითხა მან.
დედა ფოტოს დააკვირდა.
— შენ ყოველთვის დედას ოპერაციაზე ისე საუბრობ, თითქოს ყველაფერი იქ დასრულდა, — თქვა ლინდამ. — მაგრამ შეხედე მას.
მან ბებიაზე მიუთითა.
— იმ ზაფხულს ჩვენთან ერთად საცურაოდ წავიდა. ისევ დაუბრუნდა თავის ბაღს. ჩემს ქორწილში იცეკვა. კიდევ 20 წელი წუწუნებდა ჩემს საჭმელზე.
დედამ ცრემლებისგან ისევ გაიცინა.
— ცურვა დამვიწყებია.
ათწლეულების განმავლობაში ეს ფოტო მათთვის იმას ნიშნავდა, თუ რა წაართვა კიბომ დედას.
ახლა კი დედას შეახსენა, რომ მისმა დედამ ამის შემდეგაც განაგრძო ცხოვრება.
ოთხი დღე ელოდნენ.
არავინ ცდილობდა დაემალა, რომ ეშინოდა.
დედა ყოველ დილით ცოტათი უკეთ ხდებოდა. მამას მისთვის საუზმე მოჰქონდა. ლინდა ორი ღამით დარჩა. მე პროდუქტებსა და წამლების დროულად მიღებაზე ვზრუნავდი.
მეოთხე დღის შუადღეს დედას ტელეფონმა დარეკა.
უპასუხა.
— გისმენთ?
მის სახეს ვაკვირდებოდით.
— დიახ.
პაუზა.
— კეთილთვისებიანია?
მამამ პირზე ხელი აიფარა.
დედამ თვალები დახუჭა.
— მადლობა.
როცა ტელეფონი გათიშა, ჩვენ შემოგვხედა.
— კეთილთვისებიანია.
მამა მის გვერდით საწოლზე ჩამოჯდა.
— მეგონა, დაგკარგავდი.
— ვიცი.
— მაპატიე.
— ეგეც ვიცი.
დედამ სახე მოიწმინდა.
— მაგრამ იმ ზარს რომ სხვაგვარად ეპასუხა, მაშინაც გავუმკლავდებოდით.
— ერთად, — თქვა მამამ.
— ერთად. და ყველა სარკესთან ერთად.
იმ საღამოს მამამ მთლიანი ტანის სარკე დააბრუნა. შემდეგ კომოდის სარკეც დაკიდა და პატარა სარკეც თავის ადგილზე დააბრუნა.
— ეს სად დავკიდო?
— იქ, სადაც იყო.
მამამ სარკე კომოდზე დადო.
მის გვერდით დედამ თავისი დედის ფოტო მოათავსა.
ის ფოტო ყუთში აღარ დაუბრუნებია.
რამდენიმე კვირის შემდეგ დედასთან შევიარე და ის კომოდის სარკის წინ იდგა. შეშუპება უკვე ჩაცხრობოდა. ჯერ კიდევ გამოჯანმრთელების პროცესში იყო და მისი სხეული სრულად სიმეტრიული არ ყოფილა, მაგრამ უფრო მეტად ჰგავდა საკუთარ თავს.
— ზურგი როგორ გაქვს? — ვკითხე.
მან სარკიდან გამიღიმა.
— უკეთ.
მამა კართან გამოჩნდა.
ამჯერად მას არ უთქვამს, რომ ლამაზი ან სრულყოფილი იყო. არ უთქვამს, რა უნდა დაენახა საკუთარ თავში.
— როგორ გრძნობ თავს? — ჰკითხა მან.
დედამ საკუთარ ანარეკლს დააკვირდა.
— როგორც 70 წლის ქალი.
მამას გაეცინა.
დედამ გაიღიმა.
— და როგორც ქალი, რომელმაც ბოლოს და ბოლოს რაღაც კარგი გააკეთა საკუთარი თავისთვის.
მისი ანარეკლის გვერდით პატარა სარკე და ძველი ფოტო იდგა.
ფოტო არ შეცვლილა.
შეიცვალა ის, რასაც ის ნიშნავდა.
