მომაკვდავ პაციენტზე დავქორწინდი, რათა მისი უკანასკნელი სურვილი ამესრულებინა. შემდეგ მისმა მემკვიდრეობამ კინაღამ ჩემი კარიერა გაანადგურა.
30 წლის ვიყავი. ექიმის დიპლომი მქონდა, მაგრამ სტუდენტური სესხების გადახდა ძლივს შემეძლო. ექიმობა ყოველთვის ჩემი ოცნება იყო და სამედიცინო სასწავლებელში სწავლისას ამ ოცნების ასასრულებლად შაბათ-კვირასაც ვმუშაობდი.
შემდეგ ალისიას შევხვდი — 18 წლის სიმსივნით დაავადებულ პაციენტს, რომლის ღიმილს მთელი ონკოლოგიური განყოფილების განათება შეეძლო.
მკურნალობის შემდეგაც კი, როცა დაღლილობისგან ძალა აღარ ჰქონდა, ექთნებს ხუმრობებს უყვებოდა და ყველას გაცინებას ახერხებდა.
მას მხოლოდ ექვსი კვირა ვიცნობდი, როცა მისი მდგომარეობა მოულოდნელად გაუარესდა. მედიკამენტებმა მოქმედება შეწყვიტა და ექიმები ფიქრობდნენ, რომ მას მხოლოდ რამდენიმე დღე დარჩენოდა.
ერთ შუადღეს მან მთხოვა, მის საწოლთან დავმჯდარიყავი.
— ერთი უკანასკნელი სურვილი მაქვს, — მითხრა მან.
— რა არის?
— მინდა, რომ ცოლად გამომყვე.
თავიდან ვიფიქრე, რომ ხუმრობდა, მაგრამ შემდეგ ამიხსნა, რომ ცხოვრებაში სურდა ერთი მნიშვნელოვანი რამ მაინც ჰქონოდა, რომლის არჩევაც თავად შეეძლებოდა.
— ალისია, მე შენი ექიმი ვარ. ეს შეუფერებელია.
— რატომ უნდა გახდეს ჩემი სურვილი ნაკლებად მნიშვნელოვანი მხოლოდ იმიტომ, რომ ცოტა დრო დამრჩა?
ვიცოდი, რომ უარი უნდა მეთქვა. ამის ნაცვლად, საკუთარ თავს დავაჯერე, რომ მისთვის ერთი ბედნიერი მოგონების ჩუქება ამ რისკად ღირდა.
მისი მკურნალობის გაგრძელება სხვა ექიმს გადავაბარე, თუმცა ქორწინების შესახებ ჩემს ხელმძღვანელთან არასდროს მისაუბრია.
მეორე დღეს საავადმყოფოს პალატაში დავქორწინდით. მე ჰალსტუხი მეკეთა, ექთანმა კი სუფთა ბინტებისგან ბეჭდები გააკეთა. ალისიას თავზე თეთრი შარფი ჰქონდა მოხვეული, ხოლო მისმა დამ, ნორამ, ყვავილები მოიტანა.
ცერემონიის განმავლობაში ალისია იღიმოდა.
— გმადლობთ, — მითხრა ნორამ მოგვიანებით. — თქვენ მას რაღაც აჩუქეთ.
იქიდან წამოვედი იმ რწმენით, რომ კარგი საქმე გავაკეთე.
ორი დღის შემდეგ ალისია გარდაიცვალა.
მის დაკრძალვაზე თავს უცხოდ ვგრძნობდი იმ ადამიანებს შორის, რომლებსაც ის მთელი ცხოვრება უყვარდათ.
როცა ჩემი მანქანისკენ მივდიოდი, ნორა აჩქარებული ნაბიჯით მომიახლოვდა და დალუქული ყუთი გამომიწოდა.
— მას უნდოდა, ეს თქვენთვის გადმომეცა, როცა აღარ იქნებოდა.
ყუთში იურისტის წერილი იდო, რომელშიც ეწერა, რომ ალისიამ ბებიისგან მიღებული მემკვიდრეობის თავისი წილი ჩემთვის დაეტოვებინა.
ეს თანხა საკმარისი იყო იმისთვის, რომ ყველა სტუდენტური სესხი სრულად დამეფარა.
თანხას გაოგნებული შევყურებდი.
შემდეგ ნორამ წერილი დაინახა.
— ეს რა ჯანდაბაა? ბებიას ფული შენ დაგიტოვა?
— ამის შესახებ არაფერი ვიცოდი. გეფიცები.
— მაშინ რატომ დაქორწინდი მასზე?
— ეს რომანტიკული ქორწინება არ ყოფილა. შენ ეს იცოდი.
ნორას სახე გაუმკაცრდა.
— ახლა უკვე ვხედავ, რა მიიღე ამ ყველაფრისგან. საავადმყოფოში გიჩივლებ.
პასუხის გაცემაც ვერ მოვასწარი, ისე წავიდა.
იმ ღამეს მემკვიდრეობით მიღებული თანხა ჩემი სესხების კალკულატორში შევიყვანე. დავალიანება ნულამდე დავიდა და წამით წარმოვიდგინე, როგორ შევძლებდი ბოლოს და ბოლოს მშობლებისთვის კომფორტული ცხოვრების შექმნას.
იმის გასაგებად, თუ რა მოხდა შემდეგ, ქვემოთ კომენტარებს გადახედეთ 👇👇👇
შემდეგ დანაშაულის გრძნობა დამეუფლა.
მეორე დილით იურისტს დავურეკე და მემკვიდრეობის მიღებაზე უარი ვთქვი.
ნორასაც დავურეკე იმ იმედით, რომ საჩივრის შეტანას გადაიფიქრებდა.
— ახლა უარის თქმა არაფერს ამტკიცებს, — მითხრა მან. — უბრალოდ გამოგიჭირეს.
მის დარწმუნებას ვერანაირად ვერ ვახერხებდი.
როცა საავადმყოფოში მივედი, ჩემი ხელმძღვანელი, ექიმი პატელი, უკვე მელოდებოდა.
— თქვენი პაციენტები სხვა ექიმებს გადავუნაწილეთ. თქვენი საშვი მჭირდება.
მან შემახსენა, რომ პაციენტზე დაქორწინება პროფესიული საზღვრების დარღვევა იყო, მიუხედავად იმისა, რომ მისი მკურნალობა სხვა ექიმს გადავაბარე.
— სამსახურს ვკარგავ? — ვკითხე.
— ამას გამოძიების შედეგები განსაზღვრავს.
საშვი გადავეცი.
სახლში დაბრუნებულმა ბოლოს და ბოლოს გავხსენი ალისიას ხელით დაწერილი წერილი.
მის ბებიას ორივე დისთვის დაეტოვებინა ფული, რათა მათ საკუთარი მომავლის აშენება შესძლებოდათ. ალისიას ახსოვდა, როგორ ვმუშაობდი სამედიცინო სასწავლებელში სწავლის დროს და როგორ მიჭირდა ვალების გადახდა.
შენ მომიყევი, რამდენი იშრომე. ყველა ამბობს, რომ ექიმობა გაგიმართლა, მაგრამ არ მგონია, მათ იცოდნენ, რა დაგიჯდა ეს ყველაფერი.
შემდეგ წერილში ეწერა:
მე ვერ გამოვიყენებ ჩემს წილს იმ ცხოვრებისთვის, რომლის შექმნაც ბებიას ჩემთვის სურდა. იქნებ ამ ფულმა შენ მაინც დაგიბრუნოს შენი ცხოვრების რაღაც ნაწილი.
ქორწილი ჩემი სურვილი იყო. ეს კი ისაა, რისი ჩუქებაც მინდა შენთვის. შენ იმსახურებ კარგ ცხოვრებას, ექიმო.
ვიგრძენი, რომ ვიღაცამ საბოლოოდ გამიგო, თუმცა მისმა სიკეთემ ჩემი შეცდომა ვერ გააქრო.
როცა მშობლებს ყველაფერი მოვუყევი, ისინი ალისიას ასაკით შეძრწუნდნენ და მკითხეს, რატომ დავთანხმდი მასზე დაქორწინებას.
— იმიტომ, რომ მისთვის სხვა არაფრის გაკეთება აღარ შემეძლო, — ვუპასუხე.
დედამ სევდიანად გააქნია თავი.
— ეს იმას არ ნიშნავს, რომ ქორწინება გამოსავალი იყო.
მათ სჯეროდათ, რომ ალისიაზე ფულის გამო არ დავქორწინებულვარ, მაგრამ მიაჩნდათ, რომ ეს ჩემს გადაწყვეტილებას მაინც ვერ ამართლებდა.
ამასობაში ნორამ ჩვენი ქორწილის ფოტო ინტერნეტში გამოაქვეყნა და დამადანაშაულა, რომ მომაკვდავი დის მდგომარეობით ვისარგებლე მემკვიდრეობის მისაღებად.
ბრალდება სწრაფად გავრცელდა.
თავის დაცვა მინდოდა და ალისიას პირადი წერილის გამოქვეყნებაც კი განვიხილე. მაგრამ მივხვდი, რომ მისი პირადი სიტყვების გამოყენებას ვაპირებდი საკუთარი რეპუტაციის გადასარჩენად.
ტელეფონი გვერდზე გადავდე.
საავადმყოფოში ჩემი საქმის განხილვა გრძელდებოდა და ჩემი პროფესიული მომავალი კვლავ გაურკვეველი იყო. რადგან შემოსავლის დაკარგვის საფრთხე მემუქრებოდა, მამამ თავის მაღაზიაში მუშაობა შემომთავაზა.
— მე ექიმი ვარ, მამა, — გავაპროტესტე.
— ვიცი. უბრალოდ გთავაზობ გზას, რომ გადასახადების გადახდა შეძლო.
შეთავაზებას დავთანხმდი.
ერთ დღეს, მაღაზიის დახლთან მუშაობისას, ნორას დავურეკე და შეხვედრა ვთხოვე. მას ალისიას შარფისა და ბინტისგან გაკეთებული ბეჭდის დაბრუნება სურდა.
შეხვედრისას სამახსოვრო ნივთები და მემკვიდრეობაზე უარის თქმის დამადასტურებელი დოკუმენტები მის სამზარეულოს მაგიდაზე დავალაგე.
— ბოდიშს არ ვიხდი, — მითხრა მან. — საჩივრის შეტანის სრული უფლება მქონდა.
— გქონდა.
ღრმად ჩავისუნთქე.
— მე მისი ექიმი ვიყავი. ჩემს გადაწყვეტილებაზე პასუხისმგებლობა მე მეკისრებოდა. ის ფაქტი, რომ თავად მთხოვა, ამას არ ცვლიდა. ქორწინებაზე უარი უნდა მეთქვა, მაგრამ ფულის გამო არ დამიქორწინებია.
ნორა კვლავ სკეპტიკურად იყო განწყობილი.
— მემკვიდრეობამ ყველაფერი შეცვალა.
— მესმის, რატომ გააჩინა ამან კითხვები. მაგრამ მინდა, საავადმყოფოს უთხრა ის, რაც საკუთარი თვალით ნახე და არა ის, რასაც მხოლოდ ეჭვობ.
მან დოკუმენტები ყურადღებით შეისწავლა, თუმცა შემახსენა, რომ ისინი ვერ დაამტკიცებდა, თითქოს ფულის არსებობის შესახებ წინასწარ არაფერი ვიცოდი.
— მართალი ხარ, — ვაღიარე. — ეს დოკუმენტები აჩვენებს, როდის შევიტყვე ამის შესახებ და რა გავაკეთე ამის შემდეგ.
ხანგრძლივი დუმილის შემდეგ ნორა დათანხმდა, წერილობითი ჩვენება მიეცა. მან განმარტა, რომ ქორწილის ორგანიზებაში თავადაც მონაწილეობდა, ესმოდა, რომ ქორწინება რომანტიკული არ ყოფილა და არ ჰქონდა პირდაპირი მტკიცებულება იმისა, რომ მე მემკვიდრეობის მიღებას წინასწარ ველოდი.
მას საჩივარი არ გაუუქმებია და ჩემი გადაწყვეტილებაც არ გაუმართლებია. მან უბრალოდ სიმართლე თქვა იმის შესახებ, რაც თავად ნახა.
მან თავისი საჯარო პოსტიც შეასწორა.
წასვლამდე მკითხა:
— თუ სამსახურში დაბრუნების უფლებას მოგცემენ, რა მოხდება მაშინ, როცა სხვა პაციენტი ისეთ რამეს გთხოვს, რისი მიცემაც არ უნდა შეგეძლოს?
კინაღამ დავპირდი, რომ ასეთ შეცდომას აღარასდროს დავუშვებდი.
ამის ნაცვლად ვუპასუხე:
— პასუხის გაცემამდე დახმარებას ვითხოვ.
რამდენიმე კვირის შემდეგ საავადმყოფომ საქმის განხილვა დაასრულა.
მათ ვერ აღმოაჩინეს მტკიცებულება იმისა, რომ ალისიას ფინანსური სარგებლის მისაღებად განზრახ გამოვიყენე. თუმცა დაასკვნეს, რომ პროფესიული თვალსაზრისით არასწორი გადაწყვეტილება მივიღე.
სამსახურში დაბრუნების უფლება მომცეს მკაცრი პირობებით: ოფიციალური საყვედური, პროფესიული საზღვრების შესახებ სავალდებულო ტრენინგი და კლინიკური საქმიანობა ზედამხედველობის ქვეშ.
დავთანხმდი.
ასევე შევავსე ყველა საჭირო დოკუმენტი ალისიას მემკვიდრეობაზე უარის სათქმელად. სტუდენტური სესხები კვლავ გადასახდელი მქონდა და მამის მაღაზიაში შაბათობით მუშაობასაც ვაგრძელებდი.
საავადმყოფოში დაბრუნების პირველ დილას პალატის წინ ვიდექი და ახალ საშვს ხელში ვატრიალებდი. ტელეფონზე სესხის გადასახადის შეხსენება გამოჩნდა, მაგრამ შეტყობინება უგულებელვყავი.
საშვის წამკითხველთან მიტანისას ხელი მიკანკალებდა.
კარი ჩუმი წკაპუნით გაიღო.
ექიმმა პატელმა მკაცრი მზერით შემომხედა.
— აღარავითარი ქორწილები, ლუკას.
თავი დავუქნიე.
ალისიას დახმარება მინდოდა, მაგრამ კეთილმა განზრახვამ ჩემი გადაწყვეტილება სწორად ვერ აქცია. მისმა უკანასკნელმა საჩუქარმა მასწავლა, რომ თანაგრძნობამ, თუ მას პროფესიული საზღვრები არ ახლავს, შეიძლება სწორედ იმ ადამიანებს მიაყენოს ზიანი, რომელთა დახმარებაც გვინდა.
ამჯერად მტკიცედ მქონდა გადაწყვეტილი, არასდროს დამვიწყებოდა ეს განსხვავება.
