72 წლის ასაკში აღმოვაჩინე, რომ ჩემი საკუთარი შვილები მოხუცთა თავშესაფარში ჩემს გაგზავნას და ჩემი ბინის გაყიდვას გეგმავდნენ. „დედა, ჩვენ მხოლოდ შენი სიკეთე გვინდა“, — გამუდმებით მიმეორებდნენ. მაგრამ როდესაც შემთხვევით ჩემი ვაჟის სატელეფონო საუბარი მოვისმინე, სისხლი ძარღვებში გამეყინა. მისმა ბოლო სიტყვებმა კი მიმახვედრა, რომ უკვე 18 წელია ჩემგან საშინელ საიდუმლოს მალავდნენ…

ცხოვრებისეული ისტორიები

😱😱72 წლის ასაკში აღმოვაჩინე, რომ ჩემი საკუთარი შვილები მოხუცთა თავშესაფარში ჩემს გაგზავნას და ჩემი ბინის გაყიდვას გეგმავდნენ. „დედა, ჩვენ მხოლოდ შენი სიკეთე გვინდა“, — გამუდმებით მიმეორებდნენ. მაგრამ როდესაც შემთხვევით ჩემი ვაჟის სატელეფონო საუბარი მოვისმინე, სისხლი ძარღვებში გამეყინა. მისმა ბოლო სიტყვებმა კი მიმახვედრა, რომ უკვე 18 წელია ჩემგან საშინელ საიდუმლოს მალავდნენ… 😱💔‼️

მე მარიამი მქვია. 72 წლის ვარ.

თვრამეტი წლის წინ ჩემმა ქმარმა, არამმა, ახალგაზრდა ქალის გამო მიმატოვა. ერთად ოცდაათი წელი ვიცხოვრეთ და ორი შვილი გავზარდეთ.

მაგრამ ყველაზე მეტად მისი ღალატი არ მტკენია.

ყველაზე საშინელი ის იყო, რომ ჩემმა შვილებმაც, ანამ და დავითმა, ზურგი შემაქციეს.

— დედა, მამამ ყველაფერი მოგვცა. შენ კი მთელი ცხოვრება მხოლოდ წუწუნებდი, — მითხრა დავითმა.

ამ სიტყვების შემდეგ წლების განმავლობაში მას თითქმის აღარ ვხედავდი.

არამი მდიდარი ბიზნესმენი იყო. შვილებს მანქანები უყიდა და მათი ქორწილების ხარჯებიც გადაიხადა.

მე კი უბრალო მკერავი ვიყავი.

ჩემი ერთადერთი ქონება სამოთახიანი ბინა იყო, რომელიც დედისგან მემკვიდრეობით მივიღე.

ჩემი სამოცდამეათე დაბადების დღის განმავლობაში შვილებს მთელი დღე ველოდებოდი.

არავინ მოსულა.

საღამოს ანას დავურეკე.

— შვილო, დღეს ჩემი დაბადების დღეა.

— ოჰ, დედა! სულ დამავიწყდა. ხვალ დაგირეკავ.

არ დაურეკავს.

იმ საღამოს დაბადების დღის ტორტზე სანთელი მარტომ ჩავაქრე და გადავწყვიტე, რომ სიყვარულს აღარასოდეს არავის შევეხვეწებოდი.

მეტი მუშაობა დავიწყე, პატარა სამკერვალო სახელოსნო გავხსენი და ფულს ვაგროვებდი.

მაგრამ ორი წლის შემდეგ ყველაფერი შეიცვალა.

არამი მოულოდნელად გარდაიცვალა და მთელი თავისი ქონება ახალგაზრდა ცოლს დაუტოვა.

ჩემი შვილები მემკვიდრეობის გარეშე დარჩნენ.

და უცებ გაახსენდათ, რომ მეც ვარსებობდი.

ანა ყვავილებით მოვიდა.

დავითმა ჩამეხუტა და ატირდა.

— დედა, გვაპატიე. აღარასოდეს დაგტოვებთ მარტო.

და მე დავუჯერე.

რამდენიმე თვის განმავლობაში ხშირად მოდიოდნენ, საჭმელი მოჰქონდათ და ჩემს ჯანმრთელობაზე ზრუნავდნენ.

სანამ ერთ საღამოს ანამ არ მკითხა:

— დედა, ბინის საბუთებს სად ინახავ?

მეორე დღეს დავითმა ჩემი ანდერძით დაინტერესდა.

ერთი კვირის შემდეგ კი შემომთავაზეს, მოხუცთა თავშესაფარში გადავსულიყავი.

— იქ კარგად მოგივლიან, — მითხრა ანამ.

— მაგრამ მე ჯანმრთელი ვარ! რატომ უნდა დავტოვო საკუთარი სახლი?

დავითს სახე გაუმკაცრდა.

— დედა, უკვე 72 წლის ხარ. ასეთი ჯიუტი ნუ იქნები!

იმ ღამეს ანამ შემთხვევით დამირეკა და ვერ შეამჩნია, რომ სატელეფონო კავშირი ჩართული დარჩა.

მისი და დავითის საუბარი გავიგონე.

— მყიდველმა ბე უკვე გადაიხადა, — ამბობდა ჩემი ვაჟი. — პარასკევამდე დედა ბინიდან უნდა გავიდეს.

— და თუ უარი თქვა?

— ყალბი სამედიცინო დასკვნა უკვე მზად არის. ვიტყვით, რომ დამოუკიდებლად გადაწყვეტილებების მიღება აღარ შეუძლია.

ანას გაეცინა.

— საწყალი დედა. მართლა ჰგონია, რომ გვიყვარს.

ცრემლები ლოყებზე ჩამომიგორდა.

მაგრამ დავითის შემდეგმა სიტყვებმა სუნთქვა შემიკრა.

გაგრძელება კომენტარებში 💬👇👇‼️

— მთავარია, მამას ყვითელი კონვერტი არ იპოვოს. თუ თვრამეტი წლის წინანდელ საიდუმლოს გაიგებს, მთელი ჩვენი გეგმა ჩაიშლება.

კავშირი გაწყდა.

გამახსენდა ყვითელი კონვერტი, რომელიც არამმა განქორწინებამდე მომცა.

— მარიამ, ერთ დღეს ამ კონვერტს გახსნი და ყველაფერს მიხვდები.

მაშინ იმდენად გულნატკენი ვიყავი, რომ შიგნით ჩახედვაც არ მომდომებია.

ახლა კი ის ჩემი ძველი საკერავი მანქანის საიდუმლო უჯრიდან ამოვიღე.

შიგნით წერილი, საბანკო დოკუმენტები და ფოტოსურათი იდო.

წერილის პირველი სტრიქონი ასეთი იყო:

„მარიამ, თუ ჩვენი შვილები ოდესმე შენი ბინის წართმევას შეეცდებიან, იცოდე, რომ ეს მათი მხრიდან პირველი ღალატი არ იქნება.“

ხელები ამიკანკალდა.

აღმოჩნდა, რომ წლების წინ არამმა ჩემი ხელმოწერა გააყალბა, რათა უზარმაზარი სესხი აეღო.

ანამ და დავითმა ამის შესახებ იცოდნენ.

ისინი მამას დოკუმენტების დამალვაშიც კი ეხმარებოდნენ.

როდესაც ბინის სესხის უზრუნველყოფად ჩადებაზე უარი ვთქვი, ჩემი შვილები შეთანხმდნენ, რომ ჩემგან შორს დაიჭერდნენ თავს, იმ იმედით, რომ მარტოობა საბოლოოდ გამტეხდა.

თვრამეტი წელი მეგონა, რომ ცუდი დედა ვიყავი.

სინამდვილეში კი ისინი უბრალოდ ელოდნენ, როდის დავნებდებოდი.

მაგრამ კონვერტში მოთავსებული ბოლო დოკუმენტი კიდევ უფრო უცნაური აღმოჩნდა.

მასზე უცნობი მამაკაცის ხელმოწერა იყო, გვერდით კი დაახლოებით ექვსი წლის გოგონას ფოტოსურათი იდო.

ბავშვი საოცრად მგავდა.

მეორე დილით ადვოკატთან მივედი.

მან დოკუმენტები შეისწავლა და შემდეგ მკითხა:

— ქალბატონო მარიამ, იცნობთ ამ გოგონას?

— არა.

— მაშინ უნდა ვიპოვოთ მამაკაცი, რომელმაც ეს დოკუმენტი მოაწერა ხელი.

სამი დღის შემდეგ ადვოკატმა დამირეკა.

— ვიპოვე. ცოცხალია და მზად არის, სიმართლე თქვას.

პარასკევს დილით შვილები მოვიდნენ, რათა მოხუცთა თავშესაფარში წავეყვანე.

— დედა, მზად ხარ? — მკითხა დავითმა.

— დიახ. მაგრამ ჯერ ჩაი დავლიოთ.

ისინი დასხდნენ.

ყვითელი კონვერტი მაგიდაზე დავდე.

ანა გაფითრდა.

— დედა… ეს სად იპოვე?

დავითი სკამიდან წამოხტა.

— ეს კონვერტი განადგურებული უნდა ყოფილიყო!

— ანუ იცით, რა დევს შიგნით?

ორივე დადუმდა.

სწორედ ამ დროს კარზე ზარი გაისმა.

ოთახში დაახლოებით სამოცი წლის მამაკაცი შემოვიდა, რომელსაც ჩემი ადვოკატი ახლდა.

როგორც კი შვილებმა დაინახეს, ადგილზე გაშეშდნენ.

— მაგრამ მამა ამბობდა, რომ თქვენ მკვდარი იყავით, — ჩაიჩურჩულა დავითმა.

მამაკაცმა ცივად შეხედა.

— მამათქვენი ბევრ რამეზე ტყუოდა.

მას ვიქტორი ერქვა. ის არამის ყოფილი ბიზნესპარტნიორი იყო.

ვიქტორმა იგივე ფოტოსურათი მაგიდაზე დადო.

— ქალბატონო მარიამ, გადააბრუნეთ.

ფოტო გადავაბრუნე.

უკანა მხარეს ეწერა:

„ანას ქალიშვილი — სოფი.“

ჩაის ფინჯანი ხელიდან გამივარდა.

— ანა… შენ ქალიშვილი გყავს?

ანა ატირდა.

— დედა, ძალიან ახალგაზრდა ვიყავი. მამამ მითხრა, რომ ეს ბავშვი ჩემს მომავალს გაანადგურებდა.

აღმოჩნდა, რომ თვრამეტი წლის წინ ანამ გოგონა გააჩინა. არამმა ბავშვი ოჯახს ჩამოაშორა და მისი გაშვილება გადაწყვიტა.

მან ჩემი ხელმოწერა გააყალბა და დოკუმენტებში ისე წარმოაჩინა, თითქოს მეც თანახმა ვიყავი.

— რატომ არაფერი მითხარით? — ჩავიჩურჩულე.

— იმიტომ, რომ ამას არასოდეს დაუშვებდი, — მიპასუხა ანამ.

ვიქტორმა ჩანთიდან ძველი რვეული ამოიღო.

— სოფი სხვადასხვა მიმღებ ოჯახში იზრდებოდა. წლების განმავლობაში ნათესავებს ეძებდა.

რვეული გავხსენი.

პირველ გვერდზე ეწერა:

„ბებიაჩემმა რომ იცოდეს, რომ ვარსებობ, იქნებ ჩემს წასაყვანად მოვიდეს.“

ტირილი დავიწყე.

მაგრამ ბოლო გვერდზე კიდევ უფრო საშინელი რამ ეწერა.

„დღეს დედაჩემი ვიპოვე. მითხრა, აღარასოდეს დამერეკა მისთვის.“

თარიღი ექვსი თვის წინანდელი იყო.

ანას შევხედე.

— შენ შენს ქალიშვილს შეხვდი?

თავი დამიქნია.

— და ისევ უარყავი?

დავითმა მაგიდას მუშტი დაარტყა.

— საკმარისია! აქ ბინის საკითხის მოსაგვარებლად მოვედით!

იმ წამს მივხვდი, რომ მათთვის ახლაც მხოლოდ ფული იყო მნიშვნელოვანი.

— გაეთრიეთ ჩემი სახლიდან!

დავითმა გაბრაზებულმა პალტოს ხელი სტაცა.

— ამას ინანებ! არ დავუშვებთ, რომ ვიღაც უცხო გოგომ ჩვენი მემკვიდრეობა წაგვართვას!

— ის უცხო არ არის. ჩემი შვილიშვილია.

დავითი შეჩერდა.

— რომ იცოდე, ვინ არის მისი მამა, ასე არ ილაპარაკებდი.

ანა გაფითრდა.

— დავით, გაჩუმდი!

მაგრამ ჩემი ვაჟი უკვე გასული იყო.

ქალიშვილს მივუბრუნდი.

— ვინ არის სოფის მამა?

ანა ატირდა.

— დედა, თუ გეტყვი, არასოდეს მაპატიებ.

სწორედ ამ დროს ვიქტორის ტელეფონმა დარეკა.

— სოფი?

გავშეშდი.

მან ხმამაღალი კავშირი ჩართო.

ახალგაზრდა ქალის აკანკალებული ხმა გავიგონეთ.

— ვიქტორ, დავითმა დამირეკა. მითხრა, რომ ბებიაჩემმა უკვე ყველაფერი იცის.

ახლოს მივედი.

— სოფი, მე შენი ბებია ვარ.

რამდენიმე წამით სიჩუმე ჩამოვარდა.

— ბებო… მართლა გინდა ჩემი ნახვა?

ტირილი დავიწყე.

— ჩემო ძვირფასო, რომ მცოდნოდა შენი არსებობის შესახებ, არასოდეს დაგტოვებდი მარტო.

ისიც ატირდა.

— ყოველთვის მეგონა, რომ არ გინდოდი.

— სად ხარ, ჩემო გოგო?

მაგრამ მოულოდნელად სოფის ხმა შეეცვალა.

— ბებო, დავითი დამემუქრა. მითხრა, თუ მამაჩემზე რამეს ვიტყვი, ყველაფერს დავკარგავო.

— ნუ გეშინია. სიმართლე მითხარი.

— ბებო, მამაჩემი არის…

კავშირი გაწყდა.

რამდენჯერმე ვცადეთ მასთან დარეკვა.

არავინ გვიპასუხა.

ანა კედელთან იდგა და მთელი სხეულით კანკალებდა.

— ანა, ახლა დაუყოვნებლივ მეტყვი, ვინ არის სოფის მამა.

მან თავი ასწია.

— დედა, მისი მამა ის მამაკაცია, რომელსაც წლების განმავლობაში ენდობოდი.

უცებ გარედან მანქანის ხმა გავიგონეთ.

დავითი დაბრუნდა.

მაგრამ მარტო არ იყო.

მისი მანქანიდან ლაურა, არამის ახალგაზრდა ცოლი, გადმოვიდა.

მან ჩემს ფანჯარას ახედა და ტელეფონმა დამირეკა.

— მარიამ, თუ სიმართლის გაგება გინდა, ვიქტორს ნუ ენდობი. ისიც ამ ყველაფერში მონაწილეობდა.

ვიქტორს მივუბრუნდი.

სახე გაფითრებოდა.

— აქ რა ხდება? — ვკითხე.

ვიქტორმა მძიმედ ამოიოხრა.

— ქალბატონო მარიამ, მართალია, იმ დოკუმენტებს ხელი მოვაწერე. მაგრამ მაშინ არ ვიცოდი, რომ თქვენი ხელმოწერა გაყალბებული იყო.

— და სოფის მამა?

მან ანას შეხედა.

— ეს თქვენმა ქალიშვილმა თავად უნდა გითხრათ.

ანამ თვალები დახუჭა.

— სოფის მამა რობერტია, ლაურას ძმა.

გავშეშდი.

— ანუ არამი მას თავიდანვე იცნობდა?

— დიახ, — ჩაიჩურჩულა ანამ. — მამამ რობერტი აიძულა, მივეტოვებინე. შემდეგ ლაურა სოფიზე მეურვეობის გადაცემის ორგანიზებაში დაეხმარა. მათ ყველაფერი იცოდნენ.

უცებ მივხვდი, რატომ ეშინოდა ლაურას ასე ძალიან სოფის დაბრუნების.

თუ დოკუმენტების გაყალბება გამოაშკარავდებოდა, შესაძლოა არამისა და ლაურას ფინანსური თაღლითობებიც გამოვლენილიყო.

კარზე ზარი გაისმა.

ზღურბლზე დავითი და ლაურა იდგნენ.

— დედა, ბოლოჯერ გეუბნები. ხელი მოაწერე ბინის საბუთებს და ყველაფერი მშვიდობიანად დასრულდება, — თქვა დავითმა.

ჩემს ვაჟს შევხედე.

— ისევ გგონია, რომ ის უსუსური ქალი ვარ, რომელიც თვრამეტი წლის წინ მიატოვე?

ამ დროს ადვოკატმა პორტფელი გახსნა.

— თქვენ არ გაქვთ არანაირი უფლებამოსილება, ქალბატონი მარიამის ბინა გაყიდოთ. გარდა ამისა, ყალბი სამედიცინო დასკვნისა და გაყალბებული ხელმოწერების მტკიცებულებები უკვე გადაეცა შესაბამის ორგანოებს.

დავითს სახის გამომეტყველება შეეცვალა.

ლაურამ რაღაცის თქმა სცადა, მაგრამ ადვოკატმა განაგრძო:

— გარდა ამისა, შესაძლოა სოფის საქმეზეც დაიწყოს გამოძიება.

ანა ატირდა.

დავითი უსიტყვოდ წავიდა.

ლაურაც გაჰყვა.

რამდენიმე დღის შემდეგ სოფის ბოლოს და ბოლოს შევხვდი.

ის უკვე ოცდაოთხი წლის ულამაზესი ახალგაზრდა ქალი იყო, ყავისფერი თვალებითა და ზუსტად ისეთი ღიმილით, როგორიც ახალგაზრდობაში მე მქონდა.

როდესაც დამინახა, წამით შეჩერდა.

— ბებო…

რაც შემეძლო, მთელი ძალით ჩავეხუტე.

— მაპატიე, ჩემო ძვირფასო. არ ვიცოდი, რომ არსებობდი.

მან თავი მხარზე დამადო.

— მთელი ცხოვრება გელოდებოდი.

იმ წამს მივხვდი, რომ დაკარგულ წლებს ვერ დავიბრუნებდი, მაგრამ ჩვენი მომავლის შეცვლა ჯერ კიდევ შემეძლო.

ანდერძი შევცვალე.

გადავწყვიტე, ჩემი ბინა სოფისთვის დამეტოვებინა იმ პირობით, რომ სიცოცხლის ბოლომდე ის ჩემს სახლად დარჩებოდა. ასევე განვსაზღვრე, რომ ჩემი დანაზოგის ნაწილი მშობელთა მზრუნველობის გარეშე გაზრდილ ბავშვებს მოხმარებოდა.

ანა და დავითი არაერთხელ ცდილობდნენ ჩემთან დაკავშირებას.

მაგრამ ამჯერად პატიებას არ ვჩქარობდი.

ერთ საღამოს სოფი ჩემს გვერდით იჯდა, როდესაც უცებ ვიღაცამ კარის ქვემოდან კონვერტი შემოაცურა.

ავიღე.

შიგნით დავითის ხელით დაწერილი წერილი იდო.

„დედა, ვიცი, რომ არასოდეს მაპატიებ. მაგრამ არის რაღაც, რაც ლაურამაც კი არ იცის. სიკვდილამდე ცოტა ხნით ადრე მამამ მითხრა, რომ მისი ანდერძი გაყალბებული იყო. ნამდვილ ანდერძში კი შენი სახელი წერია…“

დიდხანს ვუყურებდი წერილს.

შემდეგ სოფიმ ხელი ჩამკიდა.

— ბებო, რა მოხდა?

ფურცელი ნელა დავკეცე.

მეგონა, ჩვენი ოჯახის ყველა საიდუმლო უკვე გამჟღავნებული იყო.

მაგრამ აღმოჩნდა, რომ არამს სიკვდილის შემდეგაც შეეძლო ჩვენი ცხოვრების შეცვლა.

თქვენ რას ფიქრობთ? უნდა აპატიოს მარიამმა ანასა და დავითს, თუ მათი ღალატი უპატიებელია?

და დავითის ბოლო წერილი გულწრფელი აღიარება იყო თუ კიდევ ერთი მცდელობა, დედის ქონება ხელში ჩაეგდო?

Rate article
Add a comment