მგლების ხროვამ ავტობუსი ალყაში მოაქცია, მაგრამ მტაცებლები არ უტევდნენ: მგზავრები შიშით აკვირდებოდნენ ველური ცხოველების ქცევას, თუმცა ის, რაც შემდეგ მოხდა, ყველას შოკში ჩააგდო 😲😱
ავტობუსი გზაზე თავდაჯერებულად, მაგრამ ფრთხილად მიდიოდა, თითქოს გრძნობდა, რომ დღეს შეცდომის დაშვება არ შეიძლებოდა. ბორბლები ნელა ბრუნავდნენ გამკვრივებულ თოვლზე, ხანდახან სრიალებდნენ ყინულოვან მონაკვეთებზე, და მძღოლი მაშინვე ასწორებდა საჭეს, არ აძლევდა ტრანსპორტს მოცურების საშუალებას.
გარეთ მძვინვარებდა ნამდვილი ზამთრის ქარიშხალი. თოვლი მოდიოდა მკვრივი კედელივით, ქარი ისე ძლიერად ღრიალებდა, თითქოს სახურავის მოგლეჯა და თეთრ სიცარიელეში გადაგდება სურდა.
სალონი თბილი იყო, მაგრამ ადამიანები მაინც ქურთუკებში ისხდნენ, შარფებში გახვეულები. ფანჯრები დაიორთქლა და მათზე ყინულის ნიმუშები გამოჩნდა. ზოგი გარეთ იყურებოდა, ზოგი კი ჩუმად ელოდებოდა, როდის მივიდოდნენ შემდეგ დასახლებამდე.
მძღოლი — დაახლოებით ორმოცდაათი წლის კაცი დაღლილი სახით და ძლიერი ხელებით — ნელა და კონცენტრირებულად მართავდა ავტობუსს. ის ამ გზებზე მრავალი წლის განმავლობაში მოძრაობდა და იცოდა, რომ ზამთარში აქ შეცდომას არ პატიობენ.
უცებ მან თვალები მოჭუტა.
წინ, თოვლის ფარდის მიღმა, რაღაც მოძრაობდა.
თავიდან ეგონა, რომ ეს უბრალოდ თოვლის გროვები იყო. შემდეგ — რომ შესაძლოა ძაღლები ყოფილიყვნენ. მაგრამ რამდენიმე წამში ზურგზე სიცივემ გადაუარა.
ეს ძაღლები არ იყვნენ.
— არა… — ჩუმად ჩაილაპარაკა მან.
ფიგურები უფრო და უფრო მკაფიო გახდა. ჯერ ერთი. შემდეგ მეორე. შემდეგ კიდევ რამდენიმე. ნაცრისფერი, მოგრძო სილუეტები ნელა გამოვიდნენ გზაზე და გაჩერდნენ პირდაპირ ავტობუსის წინ.
მგლები. არა ერთი ან ორი. ათეულობით.
მძღოლმა მკვეთრად დააჭირა მუხრუჭს. ავტობუსი ოდნავ მოცურდა, ბორბლები ყინულზე გაიჭრიალა და რამდენიმე მეტრში გაჩერდა.
სალონში მაშინვე სიჩუმე ჩამოვარდა.
— რა მოხდა?.. — ჩუმად იკითხა ქალმა უკანა სავარძლიდან.
მაგრამ არავინ უპასუხა. ყველა უკვე მიხვდა.
ადამიანებმა დაიწყეს ადგომა, ფანჯრებთან მისვლა, დაორთქლილი მინების წმენდა. და შემდეგ მომენტში ავტობუსში შიშმა ჩაიარა.
— მგლები… — ჩურჩულებდა ვინმე.
ხროვა პირდაპირ მათ წინ იდგა. და არა მხოლოდ წინ.
როცა მგზავრები წინ იყურებოდნენ, მგლები გვერდებზეც და უკანაც გამოჩნდნენ. ისინი ნელა, თითქმის უხმოდ მოძრაობდნენ, თოვლზე ნაბიჯს ფრთხილად დგამდნენ, როგორც ჩრდილები.
ისინი ავტობუსს გარს შემოერტყნენ. თითქოს ზუსტად იცოდნენ, რას აკეთებდნენ.
— ისინი ახლა შეტევას დაიწყებენ… — თქვა მამაკაცმა ფანჯარასთან კანკალით.
— კარი ჩაკეტეთ! — დაიყვირა ქალმა.
მძღოლმა საჭე ისე მაგრად ჩასჭიდა, რომ თითები გაუთეთრდა. ის არ მოძრაობდა, უბრალოდ წინ იყურებოდა და ცდილობდა გაეგო, რა ხდებოდა.
და სწორედ მაშინ ერთ-ერთმა მგელმა ნაბიჯი გადადგა წინ. შემდეგ მეორე.
და იმ მომენტში მოხდა რაღაც, რამაც ავტობუსში მყოფი ყველა ადამიანი შოკში ჩააგდო 😲😨
ისინი თითქმის ავტობუსამდე მივიდნენ, მაგრამ შიგნით მყოფ ადამიანებს არც კი უყურებდნენ. ისინი… გვერდით იყურებოდნენ. მძღოლმა წარბები შეჭმუხნა.
— მოიცადეთ… — ჩუმად თქვა მან და საქარე მინას უფრო ახლოს მიეყრდნო.
თოვლში, გზიდან ოდნავ გვერდით, მან დაინახა რაღაც მუქი თეთრ ფონზე. თავიდან ეს უბრალოდ ტოტების ან ნამსხვრევების გროვას ჰგავდა. მაგრამ შემდეგ ქარი წამით ჩადგა და სილუეტი უფრო მკაფიო გახდა.
ადამიანი.
— იქ ვიღაც წევს… — ჩურჩულით თქვა მძღოლმა.
მგზავრები გაიყინნენ. მან სწრაფად მოიწმინდა მინა მკლავით, რომ უკეთ დაენახა. დიახ. კაცი.
ის გვერდზე იწვა, თითქმის თოვლით დაფარული, უძრავი.
— ღმერთო… — ამოიოხრა ქალმა.
— ცოცხალია? — იკითხა ვიღაცამ.
მძღოლმა არ უპასუხა. ის მგლებს უყურებდა. და უცებ ყველაფერი თავის ადგილზე დადგა. ისინი ავტობუსს არ შემოხვევდნენ თავდასხმისთვის. ისინი მას აჩერებდნენ. რომ არ გაევლო. რომ ვინმეს შეემჩნია ის, ვინც ვეღარ დგებოდა.
იმ მომენტში ერთ-ერთი მგელი ნელა მივიდა მიწაზე მყოფ კაცთან და მის გვერდით გაჩერდა, თითქოს აჩვენებდა — აი ის.
და მაშინ ავტობუსში ახალი ემოციის ტალღა გადაიარა.
მაგრამ ეს უკვე შიში აღარ იყო. ეს შოკი იყო.
— მათ… აქ მოგვიყვანეს… — ჩუმად თქვა მძღოლმა.
არავინ უპასუხა.
