პოზიტივი

ავადმყოფობის ოთახი სტერილური სისასტიკის შესწავლის ადგილი იყო. ფლუორესცენტური ნათურები ჯანზე მტკივნეულად ჟღერდნენ.

ჩემი დის ქორწილამდე ათი წუთით ადრე მივხვდი, რომ რაღაც ძალიან არასწორად მიდიოდა. ჩემი დედინაცვალი, ლინდა

გრემ ჰოლოუეი არასდროს აპირებდა მზის ჩასვლამდე დაბრუნებას. ორი წლის განმავლობაში მისი ცხოვრება ერთსა და

სიმშვიდე ყოველთვის აღვიძებდა მას შიშს. მაგრამ ამჯერად ყველაფერი განსხვავებულად იყო—გაღრმავებული, მძიმე

აივნიდან სინათლე ერთხელ გაბრწყინდა, შემდეგ სტაბილურდა. შიგნით, შემეძლო დედას მსუბუქი სიცილი მესმოდა

ერთ სამუდამო, ამომწურავი წამს, სამყარო თითქოს გაყინული იყო. კიდევ არავინ იძროდა. ელეგანტური ქალის სახე

არავინ არ განძრეულა ლობიში. არც სტუმრები.არც მცველი.არც კი ის ქალები, რომლებიც რამდენიმე წუთის წინ იცინოდნენ.

მაშინაურ ქორწილში никომ ვერ გაეგო, რატომ გამოიყურებოდა სასიძო ისე, თითქოს მისი მთელი სამყარო უბრალოდ

დრო გაჩერდა იმ სასახლეში. არა მეტაფორულად — ნამდვილად, მტკივნეულად უძრავად. რობერტო კართან იდგა და სუნთქვა შეეკრა.

მე მქვია ადრიენ ჰეილი და იმ დილამდე, მერси ჰილის საავადმყოფოში, მჯეროდა, რომ როგორი დაძაბულიც არ უნდა