სიმშვიდე ყოველთვის აღვიძებდა მას შიშს. მაგრამ ამჯერად ყველაფერი განსხვავებულად იყო—გაღრმავებული, მძიმე, თითქმის ცოცხალი. ის იმ ადგილას იდგა, სადაც ყველაფერი დასრულდა… ან, შესაძლოა, სადაც ყველაფერი უნდა დაეწყოთ თავიდან.
თავდაპირველად არაფერი იყო. არც ხმა, არც მოძრაობა. მერე—ერთი დარტყმა.
ერთი. ნელა. შორეული, თუმცა გარკვეული მიზეზით შინაგანიდან.
მან დახუჭა თვალები. გულისცემა? თუ მოგონება?
მეორე დარტყმა უფრო ძლიერი იყო. მესამე—ближче.
და უცბად მიხვდა… ეს გულისცემა მისი არ იყო.
მან გახსნა თვალები. რაღაც მოძრაობდა ბნელეთში. არც მთლიანად, არც ნათლად, მაგრამ შეუცნობლად ცოცხალი.
მისი სუნთქვა მძიმე გახდა. ყოველ დარტყმაზე ის უფრო ახლოს მოდიოდა… და რაღაც მისში დაიწყო რეაგირება.
მოგონებები შეიცვალა. ისინი აღარ იყვნენ თბილი. ისინი იყო მკვეთრი, მწარე.
მან დაინახა იგივე ადგილი—მაგრამ დაზიანებული, დამწვარი, გადაკარგული.
მან დაინახა საკუთარი თავი… მაგრამ არ იყო მარტო.
„დაგავიწყდა,“ ჩურჩულებდა ხმა—არ მოსმენილი, მაგრამ გრძნობადი მისში.
მან უკან დაიხია.
„ვინ ხარ…?“
გულისცემა კვლავ გაისმა. ახლა—ორ რიტმში.
ერთი მისი იყო.
მეორე… უცნაური, მაგრამ ტკივილით ნაცნობი.
ბნელიდან გამოვიდა ფიგურა. ეს იყო ის. იგივე სახე, იგივე თვალები… მაგრამ ცარიელი, ცივი.
მისი მეორე ვერსია გაიღიმა.
„მე ვარ ის, რაც უკან დატოვე,“ თქვა მან. „როცა გაქეცი.“
სამყარო გაიხლიჩა, როგორც მოგონება. მან გაიხსენა. არა დაკარგვა… არჩევანი.
ის არ დაკარგა. მან ტოვებდა. მიზანმიმართულად. შიშით.
ეს „ბმა“, რომელიც ცდილობდა დაბრუნებას… ეს სიყვარული არ იყო. ეს იყო ვალი. ეს იყო მისი ნაწილი, რომელიც გატეხა მხოლოდ იმისათვის, რომ ცოცხალი დარჩენილიყო.
მეორე გულისცემა დაჩქარდა.
ორივე რიტმი შეთანხმდა.
„შენ ვერ დამფარავ ჩემგან,“ თქვა მეორემ, მიიწევდა ახლოს. „რადგან მე შენ ხარ.“
მან სცადა მოძრაობა, მაგრამ მისი ფეხები არ რეაგირებდნენ. სიჩუმე გარშემო ყველასგან აწვებოდა.
და მაშინ მიხვდა—თუ ისევ გაიქცეოდა… არასდროს დაბრუნდებოდა.
მან გაჩერდა.
ერთი გულისცემა. ერთხელ.
მერე კვლავ—მძლავრად.
და მან ნაბიჯი გადადგა წინ, თავისი ჩრდილისკენ.
როცა ისინი შეხვდნენ ერთმანეთს, სამყარო არ დაიშალა. არ ჩამოიშალა.
სიჩუმე უბრალოდ შეიცვალა.
ორივე გულისცემა ერთ იქცა.
მან გახსნა თვალები.
ახლა ის ყველაფერს იხსენებდა. ტკივილს, კარგვას, შიშს… მაგრამ ასევე ძალასაც.
რაც მან სცადა დამალოს, აღარ სდევდა მას. ის გახდა მისი ნაწილი—სრული, გარდაუვალი.
და იმ მომენტში მან გაიგო სიმართლე:
ზოგიერთი ბმა არ ბრუნდება, რომ მოგიხსნას.
ის ბრუნდება, რათა საბოლოოდ მათ შეეჩეხო.
გული კვლავ ცემდა.
მაგრამ ამჯერად… ის სრული იყო.
