ქორწილის დროს ჩემმა ქმარმა ცივი წყლის შადრევანში ჩამაგდო და სიცილი ამიტყდა: ვერ გავუძელი და ასე მოვიქეცი… 😢😢
ეს ის დღე იყო, რომელზეც ბავშვობიდან ვოცნებობდი. ყველაფერზე ვფიქრობდი – მაგიდაზე დადებულ ბოლო ხელსახოცამდე. თოვლივით თეთრი კაბა, კაშკაშა თმა, უნაკლო მაკიაჟი, ხელში ნაზი თაიგული – თავს საკუთარი ზღაპრის გმირად ვგრძნობდი. მე და ჩემმა ახლადშექმნილმა ქმარმა ბეჭდები ახლახან გავცვალეთ და რესტორნის დარბაზი აპლოდისმენტებით აივსო. ქორწილი იდეალურად ჩაიარა.
რესტორნის ეზოში პატარა შადრევანი იყო – საინტერესო დიზაინის გადაწყვეტა. წყალი მასში სუფთა და ცივი იყო, ნაზად ტალღებდა და ზაფხულის ატმოსფეროს დახვეწილობას მატებდა. ერთი წამით ვიფიქრე კიდეც, რომ შადრევანი ლამაზ ფოტოებს გადაიღებდა.
როდესაც საქორწილო ტორტის დაჭრის დრო დადგა, ყველა სტუმარი ჩვენს გარშემო შეიკრიბა ტელეფონებით ხელში. ისმოდა შეძახილები „მწარე!“, სიცილი, მუსიკა. ავიღე დანა, ჩემმა ქმარმა ხელი დამადო და პირველი ნაჭრის დაჭრა დავიწყეთ. ამ მომენტში, მან მოულოდნელად ხელში ამიყვანა.
თავიდან გავუღიმე, მეგონა, რომ რომანტიკულად ამიყვანა. მაგრამ ფაქტიურად ერთი წამის შემდეგ მივხვდი, რომ სადღეგრძელოებზე არ მიმყავდა, არა საცეკვაო მოედანზე, არამედ… შადრევანზე.
ყვირილის დროც კი არ მქონდა. თვალის დახამხამებაში კაბა სხეულზე მეკვროდა, წყალი ფეხსაცმელზე მესხმოდა, თმა სახეზე ჩამომდიოდა, მაკიაჟიც გამეწმინდა. წყალი ყინულივით ცივი იყო, ზაფხულის სიცხის მიუხედავად. სტუმრები გაიყინნენ. ვიღაცამ სიცილის შეკავება სცადა, ვიღაცამ ამოიოხრა.
და ის… ის იცინოდა. ხმამაღლა, გულიანად. სასაცილოდ მოეჩვენა.
მაგრამ მე არა. მე გული მტკიოდა და განაწყენებული ვიყავი.
თვეების განმავლობაში ვემზადებოდი ამ დღისთვის. კაბა ჩემი ექვსი თვის ხელფასის თითქმის ნახევარი ღირდა. მაკიაჟი, თმა – ყველაფერი იდეალური იყო. ვოცნებობდი, რომ ეს დღე ჯადოსნური იქნებოდა. ახლა კი ყინულიან წყალში ვიდექი, სველი, დაბნეული და დამცირებული.
შადრევნიდან კანკალით და სველი გამოვედი. ცრემლები წყლის წვეთებს არეულიყო ლოყებზე. ჩემი ქმარი ისევ იცინოდა და მეგობრებს რაღაცას ეუბნებოდა, მაგალითად: „კარგი, შესანიშნავი გამოვიდა, არა?“
მაგრამ ხუმრობის ხასიათზე არ ვიყავი.
შემდეგ კი ვეღარ გავუძელი და ისეთი რამ გავაკეთე, რასაც აბსოლუტურად არ ვნანობ. ჩემს ისტორიას პირველ კომენტარში გაგიზიარებთ და თქვენი მხარდაჭერის იმედი მაქვს. 😢😢 გაგრძელება პირველ კომენტარში 👇👇
ნელა მივედი მასთან და პირდაპირ მის მხიარულ თვალებში შევხედე.
— ოჰ, იცინი?
და საქორწილო ტორტის ნარჩენები ვესროლე. სტუმრები ამოისუნთქეს.
ის ჩუმად იყო.
„ახლა, როცა შენც ისევე დამცირდი, როგორც მე, თანასწორები ვართ.“
„მადლობა, რომ პირველივე დღეს გამოაჩინე შენი სახე. ახლა აღარ მომიწევს ჩემი ცხოვრების დაკარგვა იმის გარკვევაში, თუ ვინ ხარ სინამდვილეში.
განქორწინება ხვალ არის.“
