ყოველ დილით მოხუცი ქალი აივანზე გამოდიოდა ხელში პურის ნამცეცებით. თავიდან ჩიტი შორიდან აკვირდებოდა, შემდეგ უფრო ახლოს ჯდებოდა, და ერთი წლის შემდეგ უკვე მშვიდად კენკავდა პირდაპირ მისი ხელისგულიდან. მეზობლები ბუზღუნებდნენ, ჩიოდნენ, ზოგჯერ კი მტრედებსა და სხვა ფრინველებსაც წამლავდნენ ეზოში. მაგრამ ამ ყვავს რატომღაც არ ეხებოდნენ. თითქოს გრძნობდა, სად იყო საფრთხე და სად შეიძლებოდა ნდობა.
ქალი მარტო ცხოვრობდა. ქმარი დიდი ხნის წინ გარდაეცვალა, ვაჟი სხვა ქალაქში გადავიდა და სულ უფრო იშვიათად რეკავდა. დილა იწყებოდა ჩაიდნით, ძველი ხალათით და აივნისკენ გადადგმული ნაბიჯებით. ყვავი უკვე ელოდებოდა — მოაჯირზე, ოდნავ გადახრილი თავით, თითქოს ესალმებოდა.
ქალი ხმამაღლა ესაუბრებოდა. უყვებოდა ამინდზე, მეხუთე სართულზე მცხოვრებ მეზობელზე, მუხლის ტკივილზე. და ჩიტი უსმენდა. თავისებურად, ჩუმად.
ექვსი წელი — არც ერთი გამოტოვებული დღე.
და ერთხელ ყვავი აღარ მოფრინდა.
ქალი როგორც ყოველთვის გამოვიდა. ნამცეცები ხელში ეჭირა. დაელოდა. მოაჯირს შეხედა. ეზოში სხვა ფრინველები დაფრინავდნენ, შორს ყვიროდნენ, მაგრამ ის — არ იყო.
ის ასე იდგა ათი წუთი. მერე ოციც. ნამცეცები ხელისგულზე ნამიანი გახდა.
მეორე დღეს ისევ გამოვიდა.
და მესამე დღესაც.
ერთხელ ეზოში მეზობელმა გააჩერა.
— ის შავი თქვენ აჭმევდით?
— დიახ.
— მანქანამ გაიტანა. მაღაზიასთან მოსახვევში. მე დავინახე…
ქალმა თავი დაუქნია. არაფერი უთქვამს. უბრალოდ სახლში დაბრუნდა.
აივანი ცარიელი გახდა. ჩუმი. დილამ აზრი დაკარგა.
რამდენიმე დღის შემდეგ კარზე დააკაკუნეს. ზღურბლზე იგივე მეზობელი იდგა.
— მაპატიეთ… მამამ მთხოვა გადმოგეცათ. ავად არის, სახლიდან იშვიათად გამოდის. ამბობს, ადრე ყოველდღე უყურებდა ფანჯრიდან, როგორ აჭმევდით ყვავს. კითხულობს, რატომ აღარ გამოდიხართ.
ქალს თავიდან არ უნდოდა წასვლა. მაგრამ მაინც ჩავიდა ერთი სართულით ქვემოთ.
ოთახში წამლებისა და სიბერის სუნი იდგა. ფანჯარასთან იჯდა გამხდარი, დაახლოებით სამოცდათხუთმეტი წლის კაცი. მან ყურადღებით, მშვიდი მზერით შეხედა.
— აღარ მოდის? — ჰკითხა მან.
— აღარ არის, — ჩუმად უპასუხა ქალმა. — მანქანამ გაიტანა.
კაცი დიდხანს დუმდა.
— ფრინველები ჩვენზე ნაკლებს ცხოვრობენ, — თქვა ბოლოს. — და ადამიანებიაც მიდიან. მაგრამ ცხოვრება არ მთავრდება. ექვსი წელი ზრუნავდით მასზე. ეს ნიშნავს, რომ ზრუნვა შეგიძლიათ.
ფანჯრისკენ მიუთითა.
— ეზოში ბევრი არიან. რომელიმე მაინც მოფრინდება. თუ არა — მაინც გამოდით. მე უფრო მშვიდად ვიყავი, როცა აივანზე გხედავდით.
ქალმა მაშინვე არ უპასუხა.
მეორე დილით ისევ გამოვიდა ნამცეცებით. არა იმიტომ, რომ იმავე ყვავს ელოდა. არამედ იმიტომ, რომ ეზოში ვიღაც მისკენ იყურებოდა და ელოდა.
ჯერ მტრედები მოფრინდნენ. მერე ერთი შავი ჩიტი მოაჯირის კიდეზე დაჯდა. ქალმა უბრალოდ ხელი გაუწოდა.
