მე ყოველთვის საშინლად სრულყოფილებიანი ადამიანი ვიყავი. ნებისმიერი უსიამოვნო რაოდები მიშლის ნერვებს. თუ ჭიქა მაგიდის შუაში არ დგას — მე მის ადგას ვასწორებ. წიგნები თაროებზე უნდა იყოს გარკვეული წესით დალაგებული. პირსახოცი ზუსტად დაკეცილი, ფეხსაცმელი კარებთან — წყვილად. მე ვამჩნევ დეტალებს, რომელთაც სხვები საერთოდ ვერ ხედავენ.
მაგრამ ეს ისტორია ჩემს ხასიათზე არაა.
ეს იმაზეა, როგორ გადაარჩინა ეს ჩვევა ჩემს სიცოცხლეს.
ყველაფერი დაახლოებით ორი თვის წინ დაიწყო. თავდაპირველად ეს იყო უმნიშვნელო დეტალები. იმდენად მცირე, რომ ნებისმიერი ნორმალური ადამიანი ამას ყურადღებას არ მიაქცევდა.
ერთ საღამოს, მე ვდგამდი ჭიქა წყლით ღამის მაგიდაზე და ზუსტად მახსოვდა, რომ ძილის წინ მასში არ მიცლია. დილით მაგიდასთან მისულმა დავინახე წყლის წვეთები ჭიქის კიდეზე. ჭიქა შიგნიდან სველი იყო, თითქოს ვინმემ დალია. ვდგავარ და ვცდილობდი გამხსენებინა, შემეძლო თუ არა ეს ღამით, მაგრამ მე სიზმარში არ ვსეირნობ და არასოდეს ვიღვიძებ, წყლის დასალევად. მაშინ გადავწყვიტე, რომ უბრალოდ დაღლილი ვიყავი და შევიფერე.
რამდენიმე დღის შემდეგ სახლში მივბრუნდი და შევამჩნიე ჭუჭყიანი კვალები კარების ხალიჩაზე. მე ვცხოვრობ მარტო, გარეთ ამ დღეს მშრალი იყო და ზუსტად მახსოვდა, რომ ფეხსაცმელს ვიწმენდდი. დიდხანს ვუყურებდი ხალიჩას, შემდეგ დავრწმუნდი, რომ ეს წინა დღისგან დარჩენილიყო და უბრალოდ ვერ შევამჩნიე.
შემდეგ კვერცხის ნაჭერი გაქრა სასაწყობიდან. ყოველთვის სწორად ვჭრი და ვიცი, რამდენი დარჩა. ამჯერად კიდე არასწორი იყო, თითქოს ვინმე ხელი მიარტყა. იმ საღამოს უკვე ვერ ვჯდებოდი სამზარეულოში მშვიდად.
მივხვდი, რომ სანამ დავწვები, ოთახის ფოტოებს გადავიღებდი, რომ დარწმუნებულიყავი, რომ არ მოვატყუებდი თავს.
დარეკე ყველა მეგობარსა და ნათესავს, ვისაც თეორიულად შეიძლებოდა გასაღები ჰქონოდა ჩემს ბინაში. არავინ არაფერი იცოდა. გასაღები შევცვალე. ცოტა მშვიდობა დადგა, მაგრამ უცნაურობები არ შეწყვეტილა.
პოლიციამ მომხედა როგორც გიჟს. თქვეს, რომ ძალიან მგრძნობიარე ვარ, ყველაფერი სტრესია და ფანტაზია. ერთმა პოლიციელმა რჩევა მომცა, ნაკლებად ვუყურო მოჩვენების ფილმებს და დამელოდოს ტაბლეტი. პოლიციიდან გავედი შეგრძნებით, რომ უბრალოდ არ მიგულისხმებდნენ.
მაგრამ ზუსტად ვიცოდი, რომ რაღაც ხდებოდა.
როდესაც წიგნი, რომელიც ღამით მაგიდაზე დავდე, დილით საოცრად აღმოჩნდა დივანზე, მივხვდი, რომ აღარ შემეძლო ლოდინი. თუ არავინ მჯერა, უნდა დავამტკიცო ეს თავად.
დავაყენე სარეკლამო კამერები საძინებელში და სამზარეულოში. დავწექი ფეთქვადი გულით და პირველად ცხოვრებაში მეშინოდა თვალების დახურვა.
დილით ჩავრთე ჩანაწერები და აღშფოთებულმა ვიხილე, რა ხდებოდა ჩემს სახლში ღამით 😨😱
სულ თავიდან არაფერი. ცარიელი სამზარეულო. მდუმარე საძინებელი. შემდეგ კი, დაახლოებით ერთ საათზე ღამით, ვიხილე კაცი, რომელიც ნელ-ნელა ჩამოვიდა ჭერის ხვრელიდან, რომელიც ძველ საწყობზე გადიოდა. გამხდარი, ტონტყლიანი, მუქი სამოსით.
მან გაიარა სამზარეულო, გახსნა მაცივარი, დალია წყალი ჩემი ჭიქიდან, ჭამა პური. გადაადგილდა თეფში, შეეხო პირსახოცს. შემდეგ შევიდა საძინებელში.
და ეს არასოდეს დამავიწყდება.
მან დამიდგა საწოლის გვერდით და დიდხანს მიყურებდა ძილში. თითქმის საათით. უბრალოდ იდგა და აკვირდებოდა. ზოგჯერ იხრებოდა ახლოს, თითქოს ვამოწმებდა, ვსუნთქავდი თუ არა. ერთ მომენტში ხელიც გადააცურა პლედს, ძალიან ახლოს ჩემს ხელთან.
ვუყურებდი ჩანაწერს და მიკანკალებდა.
პოლიცია მოვიდა მაშინვე, როდესაც ვიდეოს ვაჩვენე. აღმოჩნდა, რომ ძველ საწყობზე ახალგაზრდა კაცი ცხოვრობდა. უკანონოდ შევიდა და იმალებოდა.
მანამდე ის გოგონას დაკარგვის საქმეში იყო ჩართული, მაგრამ გაარკვიეს, რომ გონებრივად ავადმყოფი იყო და ფსიქიატრიულ კლინიკაში იმყოფებოდა. რაღაცნაირად თავისუფალი იყო.
ის დააპატიმრეს, მაგრამ არასოდეს აუხსნა, რატომ აკეთებდა ამას.
ამის შემდეგ მე ვერ დავრჩებოდი იმ ბინაში. მომიწია მშობლებთან გადასვლა. დღემდე ვიღვიძებ ყოველი ხმაურის გამო და რამდენჯერმე ვამოწმებ კარებს.
