როცა მოხუცმა კაცმა ქვის სახლის ნაცვლად თხელი კარვა დადგა თოვლში და დაიწყო რძის ჩაბარება, ხალხი ხმამაღლა იცინოდა — სანამ არ დადგა სუსხი და არ გაიგეს, რატომ სჭირდებოდა მას ასე ბევრი იალო 😨😱
შემოდგომაზე, როცა სოფელში ყველა ცდილობდა მშენებლობა მოესწრო სუსხამდე, მან თავის ნაკვეთზე არც ქვის სახლი ააშენა და არც ხის კოტეჯი, არამედ ჩვეულებრივი თხელი კარვა.
მყარი ნაპრალით შეკრული ტენტი ჩარჩოზე. არაფრით შთამბეჭდავი. არაფრით „მტკიცე“, როგორც ამბობდნენ სხვები.
მეზობლები კედლებს აშენებდნენ, წვრილებს იჭერდნენ, ხვრელებს მტვერი შლიდნენ, მან კი მთელი დღეები იალოს ბორბლებიდან ბორბლებზე ხლართავდა კარვაში. მშრალი, ყვითელი, ზაფხულის სუნიანი.
მან ჩუმად მიიტანა შიგნით და გადახურა კარვის ფარდები.
— სერიოზულად? გაიყინები.
— ზამთარში პირველი ქარი ამას გადაყრის. სულ გაგიჟდი.
— ქვა ათწლეულებს ძლებს, შენი ტენტი მხოლოდ პირველ სუსხამდე. შუა ზამთარში გარეთ დარჩები.
მოხუცი მხოლოდ დაუქნია თავი. როცა კიდევ ერთხელ სცადეს შეეჩერებინათ, მოესმა მთავარი:
— როგორც გინდა. მაგრამ დაიმახსოვრე: როცა მინუს ოცდაათი გცივა და ჩვენთან წამოხვალ — დახმარებას ნუ ითხოვ. შეგაფრთხილეთ.
კაცი არაფერს უპასუხა, რადგან ზუსტად იცოდა, რას აკეთებდა.
დეკემბერში დადგა სუსხი. ჯერ მინუს ოცი, მერე მინუს ოცდაათი. ღამით მინუს ოცდაორი.
ამდროიდან სოფლის ხალხმა შეშინებულმა გაიგო, რატომ ატარებდა მოხუცი მთელი შემოდგომა ასე ბევრ იალოს თავის კარვაში 🫣😱
ხის და ქვის სახლებში კაცები არ ეძინებოდნენ. ნახევარ საათში ერთხელ ხეს დებდნენ. ღუმელები ხმაურდებოდა, მაგრამ სიცივე მაინც ხვდებოდა კედლებიდან. შიდა დაფებზე ყინული ჩნდებოდა. თასებში წყალი ყინულდებოდა. ადამიანები ეძინებოდნენ საწვიმარ წინდებში და კურტკებში.
მაგრამ მოხუცი არც ხეს იღებდა და არც დახმარებას ითხოვდა.
მორკის მესამე დღეს, ერთ-ერთი, ვინც ყველაზე ხმამაღლა იცინოდა, მოთმინება აღარ ჰქონდა.
როცა მოხუცმა ქვის სახლის ნაცვლად თხელი ქსოვილის კარვა დადგა თოვლში და დაიწყო მასში სიმინდის კიბოების ტარება, ხალხი ხმამაღლა იცინოდა — სანამ სიცივე არ მოვიდა და არ გაიგეს, რატომ სჭირდებოდა მას იმდენი წიწიბურა.
მან საღამოს კარვას მიუახლოვდა, როცა გარეთ მინუს ოცდაათი იყო. ელოდა, რომ გაყინულ ზეწარს დაინახავდა და სიჩუმეს.
ზეწარი აჰკრა. ცხელი ჰაერი დაარტყა სახეს. შიგნით ცხელი იყო. თითქმის ოცდაათი გრადუსი. მოხუცი თავგამოტანილი, მსუბუქი პერანგით იჯდა.
— ეს შეუძლებელია… — ამოისუნთქა სტუმარმა. — როგორ?
მოხუცმა მშვიდად დააკაკუნა კედელზე.
— ორმაგი ქსოვილი. ფენებს შორის — ჰაერი.
— სიმინდი უბრალოდ დასასვენებელი არაა. ეს იზოლაციაა.
— ხოლო ნიადაგის ქვა და მინა ინახავს სითბოს, რომელსაც პატარა ღუმელი იძლევა.
სტუმარი ჩუმად იყო.
— შენ არ ჰაერს ამშობდი, — ნელა თქვა. — შენ კედლებს ამშობდი.
მოხუცი თავი დაუქნია.
— ეფექტურობა ზომაზე მნიშვნელოვანია.
კვირის შემდეგ სოფელში ნაკლებ დაცინვა და მეტი სიმინდი იყო.
