ძლიერი ქარიშხლის დროს ქალმა ოთხი მგელი საკუთარ სახლში შეუშვა, ფიქრობდა, რომ სიცივისგან გადაარჩენდა, მაგრამ დილით საკუთარ სახლში ისეთი სცენა დახვდა, რომ საშინლად შეშინდა 😲😱
ქმრის გარდაცვალების შემდეგ ბინა გავყიდე და გადავედი ძველ მშობლიურ სახლში, რომელიც მემკვიდრეობით დამრჩა. სახლი სოფლის კიდეზე იდგა, თითქმის ტყის პირას. დღისით იქ მშვიდობა იყო. ვანთებდი ღუმელს, ვალაგებდი ნივთებს, ეზოში გავდიოდი და სიჩუმეს ვეჩვეოდი.
მაგრამ საღამოს ყველაფერი იცვლებოდა. ტყე ძალიან სწრაფად ბნელდებოდა. ქარი პირდაპირ მინდვრებიდან უბერავდა და კედლებს ეჯახებოდა, თითქოს სახლის სიმტკიცეს ამოწმებდა. ღამით მესმოდა ხმები, რომლებსაც ვერ შევეჩვიე: ტოტების ტკაცუნი, გრძელი ყმუილი, მკვეთრი ყვირილი, თითქოს ვიღაც ბნელში ჩხუბობდა. ყინვა ფანჯრებს აჭრიალებდა, ქარისგან კარი ირყეოდა. ხშირად უბრალოდ ვიჯექი და ვუსმენდი, თითქოს რაღაცას ველოდი.
ერთ ღამეს ყმუილი სხვანაირი იყო. უფრო ახლოს. ბოხი და გაწელილი. ფანჯარასთან მივედი და ისინი დავინახე — კართან მგლები იდგნენ. ოთხი. არ დარბოდნენ, არ ღრენდნენ, სახლს გარშემო არ უვლიდნენ. უბრალოდ იდგნენ და ფანჯრიდან გამოსულ შუქს უყურებდნენ.
დიდხანს ვერ გავბედე კარის გაღება. მაგრამ მათ ქცევაში ნადირობის ნიშანი არ ჩანდა. გამოფიტულები იყვნენ, ბეწვი ყინვით დაფარული, მოძრაობები ნელი. ჩანდა, რომ ქარიშხალმა მოიყვანა აქ. კარი გავაღე და უკან დავიხიე, ზურგი არ შემიქცევია.
მგლები სახლში ფრთხილად შევიდნენ, თითო-თითოდ. მაგიდისკენ არ გაქცეულან, ავეჯი არ დაუმხიათ. ჯერ იატაკი დაყნოსეს, მერე კედლები და ღუმელი. ერთი კართან დაწვა, მეორე ფანჯარასთან, მესამე ღუმელთან ახლოს. მეოთხე დიდხანს დადიოდა ოთახში, თითქოს რაღაცას ეძებდა, შემდეგ ისიც დაწვა.
თითქმის არ მიყურებდნენ, მშვიდად იქცეოდნენ, მაგრამ ფხიზლად. ღამით მესმოდა, როგორ ფხაჭნიდნენ იატაკს ჩუმად. ვფიქრობდი, რომ უბრალოდ ვიწრო იყო ან გარემო უცნობი.
დილით უცნაური სიჩუმისგან გამეღვიძა. და როცა დავინახე, რა მოხდა ჩემს სახლში ღამით და რა ჩაიდინეს გარეულმა ცხოველებმა, საშინლად შემეშინდა 😨😱
ოთახში მგლები არ იყვნენ. კარი დაკეტილი იყო. მაგრამ დერეფნის იატაკი დაფლეთილი იყო. დაფები ამოგლეჯილი, ქვემოთ მიწა ამოთხრილი.
처Initially შევშინდი ნგრევის გამო. მერე დავინახე, რომ დაფების ქვეშ რაღაც მოჩანდა — ძველი, მკვრივი ტომარა, გამოფიტული თოკით შეკრული.
ის პირდაპირ იატაკზე გავხსენი. შიგნით სამკაულები იყო: ოქროს ჯაჭვები, ბეჭდები, ქვით შემკული საყურეები, ძველი ბროშები. ყველაფერი დამუქებული, მაგრამ მძიმე, ნამდვილი.
მაშინ გამახსენდა საუბრები, რომლებიც ბავშვობაში მესმოდა. ნათესავები წლების განმავლობაში ეძებდნენ ოქროს, რომელიც ბებიაჩემის ბებიამ მეორე მსოფლიო ომის დროს დამალა.
ამბობდნენ, რომ გერმანელების მოსვლისას ის სადღაც სახლში ჩაფლა. შემდეგ ის გარდაიცვალა და საიდუმლო მასთან ერთად წავიდა. ყველანი ეძებდნენ — კედლებს ამტვრევდნენ, სხვენს ამოწმებდნენ, ეზოში თხრიდნენ. მაგრამ არავის უფიქრია დერეფნის იატაკის შემოწმება.
გატეხილ დაფებს შორის ვიდექი და ოქროს ვუყურებდი. ყველაზე საშიში არ იყო ის, რომ მგლებმა იატაკი გაანადგურეს, არამედ ის, რომ თითქოს ზუსტად იცოდნენ, სად უნდა ეთხარათ.
