მეტყევემ ხანძრიდან სამი მელაკუდა გადაარჩინა, ფიქრობდა, რომ უბრალოდ კეთილ საქმეს აკეთებდა. მაგრამ ის, რაც წლების შემდეგ მოხდა, მისთვის სრულიად მოულოდნელი აღმოჩნდა 😯🫣
როცა შვილმა უნივერსიტეტის დამთავრების შემდეგ ქალაქში დარჩენა გადაწყვიტა, ხოლო ცოლმა სიჩუმე ვეღარ აიტანა და მასთან წავიდა, მეტყევე მარტო დარჩა. არა სიბრალულის მნიშვნელობით, არამედ ნამდვილად მარტო — ფიჭვებს, ბილიკებსა და ძველ ქოხს შორის, სადაც ღუმელი იდგა.
დროთა განმავლობაში ტყე მისთვის აღარ იყო უბრალოდ სამუშაო — ის ოჯახად იქცა. მან იცოდა ყოველი ბორცვი, ყოველი მინდორი, ყოველი ნაკადული. დილით ნისლს ესალმებოდა, საღამოს კი უსმენდა, როგორ შრიალებდა ქარი ხეთა კენწეროებში.
მაისის ბოლოს, ღამის ჭექა-ქუხილის შემდეგ, შორეული მონაკვეთის შესამოწმებლად წავიდა. ჰაერი სველი მიწისა და წიწვების სუნით იყო გაჟღენთილი. ყველაფერი მშვიდი იყო, სანამ სხვა სუნი არ იგრძნო — მძაფრი, მწარე, უცხო. ეს არ იყო უბრალოდ კოცონი. რაღაც ქიმიური და უსიამოვნო.
მან ბილიკი დატოვა და ხევში ჩაეშვა. იქ ჯერ კიდევ ბოლავდა ნაგვის გროვა: პლასტმასის კანისტრები, დამწვარი ტენტი, სინთეტიკის ნაჭრები. ვიღაცამ ცეცხლი გააჩინა და ისე წავიდა, რომ არ დარწმუნდა, ყველაფერი ჩაქრა თუ არა. წვიმამ ალები ჩააქრო, მაგრამ კვამლი კვლავ სქელ ფარდად ეკიდა.
ამ შავ გროვასთან ახლოს მან მელიის სოროს შესასვლელი დაინახა. მიწა ჩამოშლილი იყო, კიდეები დამწვარი, გასასვლელი თითქმის ჩახერგილი.
ის მიუახლოვდა, სახე სახელოთი დაიფარა და ხმა გაიგონა. ეს არ იყო წკმუტუნი, არამედ სუსტი, დაძაბული ხმაური, თითქოს ვიღაც უკანასკნელი ძალებით ცდილობდა დახმარების გამოძახებას.
მეტყევემ მაშინვე გაიგო. ზურგჩანთა დააგდო, პატარა ნიჩაბი ამოიღო და ფრთხილად დაიწყო ცხელი მიწის გადაყრა. ნელა მუშაობდა, რომ სორის თაღი არ ჩამოეშალა. რამდენიმე წუთში გასასვლელი გაფართოვდა და შიგნით ჩაიხედა.
სორის სიღრმეში სამი პატარა გუნდა მოძრაობდა. მელაკუდები. სრულიად პატარები, ჯერ კიდევ ბრმები. ისინი ცხვირებს მიწაში ჰყოფდნენ, ცახცახებდნენ და ჩუმად წკმუტუნებდნენ. ზრდასრული მელია იქ არ ჩანდა. შესაძლოა დაღუპული იყო, შესაძლოა პანიკაში გაიქცა. ამაზე ფიქრი აღარ დაუწყია.
მეტყევემ ისინი ფრთხილად ამოიყვანა, ერთი მეორის შემდეგ. თბილები იყვნენ, რძისა და კვამლის სუნით. ორი მკვეთრად წითური იყო, მესამე კი უფრო მუქი — თითქოს ნაცარში ამოვლებული.
იმ დღეს, როდესაც მეტყევემ სამი მელია გადაარჩინა, მას წარმოდგენაც არ ჰქონდა, რა ელოდა რამდენიმე წლის შემდეგ 😲😱
მეტყევე მათ ბოთლიდან კვებავდა, ღუმელთან ათბობდა, ღამით დგებოდა, როცა წრიპინს იწყებდნენ. თავიდან ძველ ხის კალათაში ეტეოდნენ, მერე ქოხში დარბოდნენ, ფეხებში ებლანდებოდნენ, ქურთუკის სახელოებს ღეჭავდნენ.
მეტყევე მათ ბავშვებივით ელაპარაკებოდა, თუმცა კარგად იცოდა, რომ ერთ დღეს მაინც მოუწევდა მათი გაშვება.
როცა მელიები წამოიზარდნენ, მან დაიწყო მათი ტყეში გაყვანა. თავიდან ცოტა ხნით, მერე უფრო და უფრო შორს. ერთ დღეს ისინი აღარ დაბრუნდნენ. ის ერთ დღეს ელოდა, მეორეს, შემდეგ კვირასაც.
გავიდა წლები.
მეტყევემ სამი მელიის ლეკვი გადაარჩინა ხანძრისგან, ფიქრობდა, რომ უბრალოდ კეთილ საქმეს აკეთებდა, მაგრამ ის, რაც წლების შემდეგ მოხდა, მისთვის სრული მოულოდნელობა იყო.
და აი, ერთ გვიან შემოდგომის დღეს, როცა ტყე განსაკუთრებით დაცარიელდა, მოხდა ის, რისთვისაც ის მზად არ იყო…
ერთი ზამთარი განსაკუთრებით მძიმე გამოდგა. ყინვა თითქმის ოცდაათი გრადუსი იყო, ქარი ქოხის კედლებს ისე ურტყამდა, თითქოს მთლიანად დანგრევას ცდილობდა. მეტყევე თავიდან ყურადღებას არ აქცევდა სისუსტეს, ფიქრობდა, რომ გაცივდა და ყველაფერი გაივლიდა. მაგრამ დღეები გადიოდა და ძალა სულ უფრო აკლდებოდა. ის თითქმის აღარ დგებოდა, ვედროში წყალი გაიყინა, შეშა იმაზე ადრე გათავდა, ვიდრე ელოდა.
მან იცოდა, რომ სოფელში უნდა წასულიყო, მაგრამ ვერ შეძლო. ყოველი ნაბიჯი ტკივილით ეძლეოდა. ერთ მომენტში უბრალოდ დაწვა საწოლზე და დიდხანს უყურებდა ჭერს.
ღამით მან ყმუილი გაიგონა. გრძელი, მძიმე, ძალიან ახლოს. იფიქრა, რომ ეს უბრალოდ ქარი იყო, რომელიც ტოტებს ეთამაშებოდა. მაგრამ ყმუილი განმეორდა. მერე ისევ. დილით კართან ვიღაც კაწრავდა.
ძლივს წამოდგა, ფანჯარასთან მივიდა და დაინახა სამი მელია. ისინი პირდაპირ ზღურბლთან იდგნენ. არ ეშინოდათ, არ გარბოდნენ. ქოხის გარშემო დადიოდნენ, ისევ ყმუოდნენ, თითქოს ვიღაცას ეძახდნენ.
იმავე დღეს ტყის ბილიკზე ტურისტების ჯგუფი მიდიოდა. ისინი გაყინულ ტბასთან მიემართებოდნენ და გაოცდნენ, რომ მელიები არ გარბოდნენ, პირიქით — წინ გარბოდნენ, ჩერდებოდნენ, უკან იყურებოდნენ. ერთ-ერთმა იხუმრა, თითქოს ცხოველები მათ სადღაც მიჰყავდათ.
და მართლაც — მელიებმა ისინი პირდაპირ ქოხთან მიიყვანეს.
კარი დახურული იყო, მაგრამ საკვამურიდან კვამლი არ ამოდიოდა. მათ დააკაკუნეს. პასუხი არ იყო. მაშინ ერთმა კაცმა კარი მხრით შეაღო.
მეტყევე თითქმის უგონოდ იპოვეს.
მეტყევემ სამი მელიის ლეკვი გადაარჩინა ხანძრისგან, ფიქრობდა, რომ უბრალოდ კეთილ საქმეს აკეთებდა, მაგრამ ის, რაც წლების შემდეგ მოხდა, მისთვის სრული მოულოდნელობა იყო.
მისი საავადმყოფოში გადაყვანა მოასწრეს. ექიმებმა მერე თქვეს, რომ კიდევ ერთი დღე — და ყველაფერი შეიძლებოდა სხვაგვარად დასრულებულიყო.
როცა გაზაფხულზე ქოხში დაბრუნდა, თოვლი უკვე დნებოდა. ის აივანზე გამოვიდა და დიდხანს უყურებდა ტყეს. და უცებ ხეებს შორის სამი მელია გამოჩნდა.
ისინი რამდენიმე ნაბიჯის მოშორებით გაჩერდნენ. მშვიდად უყურებდნენ, შიშის გარეშე.
მან არაფერი თქვა. უბრალოდ თავი დაუქნია მათ, როგორც ძველ ნაცნობებს.
