ჩემმა ქმარმა და მისმა ნათესავებმა სპეციალურად მიბიძგეს ყინულოვან ტბაში და გადაწყვიტეს, რომ ეს „სახალისო ხუმრობა“ იქნებოდა, მიუხედავად იმისა, რომ რამდენჯერმე ვთხოვე, ეს არ გაეკეთებინათ 😱😨
როდესაც ყინულის ქვეშ ჩავვარდი და დახმარებას ვყვიროდი, ვეხვეწებოდი, ამომეყვანათ, მაგრამ ისინი უბრალოდ ნაპირზე იდგნენ და ყველაფერს ტელეფონით იღებდნენ.
ჩემი შურისძიება იმ წამიდან დაიწყო, როცა წყლიდან ამოვედი. და ის მათთვის ბევრად უფრო მძიმე აღმოჩნდა, ვიდრე მათი „ხუმრობა“ 😢😱
ფეხქვეშ რაღაც ჩაიხრა. ყინული გასკდა და ჩავვარდი.
წყალი ყინულივით ცივი იყო. მთელი სხეული მომიჭირა. ვერ ვსუნთქავდი, თითქოს გულში რაღაც მომწყდა. პანიკა მაშინვე დამეუფლა. ვცდილობდი ამოსვლას, ხელებს წყალში ვურტყამდი, ყინულის კიდეს ვეჭიდებოდი.
„დამეხმარეთ!“ — დავიყვირე, მაგრამ ხმა ჩამიწყდა. — „ამომიყვანეთ!“
ზემოდან მათი ხმა მესმოდა. ჯერ ხმამაღალი სიცილი, მერე სიტყვები: „კარგი რა, თამაშს მოეშვი!“ და „თავად ამოვა“.
ვტიროდი, ცრემლები წყალს ერწყმოდა, ხელები სველ ყინულზე მისრიალებდა. თითები მიბუჟდებოდა, კანი სიცივისგან მტკიოდა. ყოველ ჯერზე, როცა ამოსვლას ვცდილობდი, კიდე იფშვნებოდა.
„გთხოვთ, დამეხმარეთ!“ — აღარ ვყვიროდი, ხრინწიანი ხმა მქონდა.
ისინი აგრძელებდნენ გადაღებას.
ვგრძნობდი, როგორ მეცლებოდა ძალა. თავში მხოლოდ ერთი აზრი მიტრიალებდა — არ უნდა გავჩერდე. იდაყვი უფრო სქელ ადგილზე მოვკიდე, ავიწიე, ისევ დავცურდი, მაგრამ ისევ ჩავეჭიდე.
ბოლო ძალებით ამოვედი. ყინულზე ვიწექი, მძიმედ ვსუნთქავდი და მთელი სხეულით ვკანკალებდი. ცრემლები თავისით მოდიოდა.
და ჩემს უკან ისევ მათი სიცილი ისმოდა.
თავად ამოვედი, ყინულის კიდეს ვეჭიდებოდი და წყლიდან გამოვათრევდი თავს. როცა წამოვდექი, ვკანკალებდი, მაგრამ გონება სუფთა მქონდა.
ამ ადამიანებს თავიანთი საქციელისთვის პასუხი უნდა ეგოთ. და ის, რაც მე გავაკეთე, ყველა დამსწრეს შოკში ჩააგდო 😢😨😨😨
ჩემი ქმარი ისევ ტელეფონს იჭერდა ხელში.
მივუახლოვდი, ხელიდან გამოვგლიჯე მოწყობილობა და დაუფიქრებლად ჩავაგდე ყინულში გაკეთებულ ხვრელში.
„თუ გინდა, ჩაყვინთე და ამოიღე“, — ვუთხარი.
სიცილი შეწყდა.
მაშინვე წავედი იქიდან. მეორე დღეს ექიმთან დავაფიქსირე გადაციება და მივმართე იურისტს. შევიტანე განცხადება ჯანმრთელობისთვის ზიანის მიყენების მცდელობის შესახებ.
იურისტმა ყურადღებით მომისმინა და თქვა, რომ მათი ვიდეო შეიძლებოდა ყოფილიყო განზრახვის მთავარი მტკიცებულება.
შემდეგ დაამატა, რომ ტელეფონის ტბაში გადაგდებით მნიშვნელოვანი მტკიცებულება გავანადგურე.
მივხვდი, რომ იმ მომენტში ემოციებით ვმოქმედებდი. მაგრამ მათი ჩანაწერის გარეშეც მტკიცედ მქონდა გადაწყვეტილი საქმის ბოლომდე მიყვანა.
