დედა თავისი ცხრა წლის ქალიშვილის ზურგჩანთაში უზარმაზარ თანხას პოულობს, მაშინ როცა ოჯახი უკიდურეს სიღარიბეში ცხოვრობს. მეორე დღეს ის გადაწყვეტს, ბავშვს გაჰყვეს — და სიმართლე, რომელიც ირკვევა, ქალს შოკში აგდებს 😱🫣
მაცივარი ისევ ცარიელი იყო. ქმარს უკვე მესამე თვეა ხელფასი აგვიანდებოდა, და როცა ფული საბოლოოდ ერიცხებოდა, ის მხოლოდ ვალებსა და კომუნალურ გადასახადებს ჰყოფნიდა. ცხოვრებისთვის თითქმის არაფერი რჩებოდა. ქალი დიდი ხანია მიჩვეული იყო თითოეული მონეტის დათვლას და წვნიანის მოხარშვას იმით, რაც უჯრების ფსკერზე დარჩებოდა.
იმ საღამოს ის გაზქურასთან იდგა და თხელი ბულიონით სავსე ქვაბს ურევდა. მალე ქალიშვილი უნდა დაბრუნებულიყო. გოგონა მხოლოდ ცხრა წლის იყო, მაგრამ მისი ბავშვობა სულაც არ იყო უდარდელი. დედა ხშირად ფიქრობდა, რომ მისი შვილი იმსახურებდა მეტს, ვიდრე ცივი ბინა და ვალებზე საუბრები.
როცა შესასვლელი კარი გაიჯახუნა, ქალმა მაშინვე მიხვდა, ვინც მოვიდა.
— ხელები დაიბანე და მოდი, ერთად ვივახშმოთ, თქვა მან, უკან მოუხედავად.
— არ მინდა, დედა, მადლობა… არ მშია, ჩუმად უპასუხა ქალიშვილმა.
ქალი დაფიქრდა.
— და სად ჭამე?
— უბრალოდ… არ მინდა ჭამა.
უცნაურია. გოგონას ჯიბის ფული არ ჰქონდა. დედა ცდილობდა თავი დაერწმუნებინა, რომ ეს წვრილმანი იყო, მაგრამ შფოთვა უკვე ჩასახლდა მის გულში.
მაგიდაზე ვარდისფერი ზურგჩანთა იდო. ძველი, გაცვეთილი, ჭუჭყიანი ლაქებით. ქალმა ხელში აიღო.
— აჰ, რა არეული ხარ… სად ასე გააჭუჭყიანე ჩანთა, ჩაიბურტყუნა მან.
მან გადაწყვიტა შიგთავსი ამოეღო, რომ ქსოვილი გაერეცხა. ელვა გახსნა და გაშეშდა. შიგნით არც რვეულები იყო და არც სახელმძღვანელოები. მათ ნაცვლად ფული იდო. ბევრი ფული. ნამდვილი კუპიურები, არა წვრილი მონეტები.
ქალს ხელები გაუცივდა. საიდან ჰქონდა ცხრა წლის ბავშვს ასეთი თანხა?
მან მაშინვე დაურეკა მასწავლებელს. პასუხმა აიძულა, სკამზე დამჯდარიყო.
— თქვენი ქალიშვილი უკვე რამდენიმე დღეა სკოლაში არ გამოჩენილა, მშვიდად თქვა მასწავლებელმა.
ქალს თავი დაებინდა. თუ პირდაპირ ჰკითხავდა, გოგონა მოიტყუებოდა. ეს უკვე იცოდა. ამიტომ მხოლოდ ერთი გზა რჩებოდა — გაჰყოლოდა.
მეორე დღეს დედა სახლიდან ცოტა ადრე გავიდა და კუთხეს ამოეფარა. ქალიშვილი ჩვეულებრივად გამოვიდა, ზურგჩანთა მხარზე გადაკიდებული, და სკოლისკენ გაემართა. მაგრამ გზაჯვარედინზე სხვა მხარეს შეუხვია.
ქალი უკან გაჰყვა, ცდილობდა თვალთახედვიდან არ დაეკარგა. თავში ყველაზე საშინელი ფიქრები უტრიალებდა. იქნებ ბავშვი რამე ცუდში ჩათრიეს. იქნებ ვინმე მას იყენებდა.
და როცა დაინახა, სად მიდიოდა მისი ქალიშვილი და რას აკეთებდა, ქალი ნამდვილ საშინელებაში ჩავარდა 😨😱
გოგონა მივიდა ხმაურიან ქუჩამდე, სადაც ყოველთვის ბევრი მანქანა და გამვლელი იყო. შუქნიშანთან გაჩერდა, ზურგჩანთა მოიხსნა და იქიდან ამოიღო დაკეცილი მუყაო და მარკერით დაწერილი პლაკატი.
დედა ცოტათი მიუახლოვდა და წაიკითხა წარწერა:
„ფულს ვაგროვებ დედისთვის საჩუქრისთვის“.
ქალიშვილი ტროტუართან დადგა და მორიდებით დაიწყო მუყაოს ჩვენება გამვლელებისთვის. ხალხი ჩერდებოდა, ზოგი იღიმოდა, ზოგი კი კუპიურებს უდებდა ხელში. გოგონა ყველას მადლობას უხდიდა და ფულს ფრთხილად ალაგებდა ზურგჩანთაში.
ქალი მის უკან იდგა და ვერ ინძრეოდა.
უცებ გაახსენდა რამდენიმე დღის წინანდელი საუბარი. მაშინ, დაღლილმა და გულგატეხილმა, ხმამაღლა თქვა:
— ერთხელ მაინც მინდოდა ცხოვრებაში ზღვა მენახა… უბრალოდ ნაპირზე დავმდგარიყავი.
ამ სიტყვებს მნიშვნელობა არ მიუცია. მაგრამ გოგონას დაუმახსოვრებია.
ქალიშვილი შემობრუნდა, დედა დაინახა და შეშინებული გაშეშდა. თვალებში შიში გაუკრთა — რომ გაუბრაზდებოდნენ.
— დედა… მინდოდა სიურპრიზი გამეკეთებინა შენთვის. რომ ზღვა გენახა. თითქმის მოვაგროვე ყველაფერი, ჩურჩულით თქვა მან.
ქალი პირდაპირ ტროტუარზე მუხლებზე დაეშვა და ბავშვი მაგრად ჩაიხუტა. იგი არ ბრაზისგან კანკალებდა, არამედ იმის გააზრებისგან, თუ რა სიმძიმე დაეკისრა პატარა მხრებს.
