ჩემი ქმრის ნათესავები მუდმივად, გაფრთხილების გარეშე მოდიოდნენ ჩვენთან და კვირეობით რჩებოდნენ. ერთხელ ვეღარ მოვითმინე და მათი მორიგი ვიზიტისთვის ისეთი „სიურპრიზი“ მოვამზადე, რომ ამის შემდეგ საერთოდ შეწყვიტეს ჩემთან ურთიერთობა 🫣😨
ნათესავებს უყვარდათ გაფრთხილების გარეშე გამოჩენა.
— ოჰ, აქვე ვიყავით და ვიფიქრეთ, შემოგვევსო. ჩვენ ხომ ერთი ოჯახი ვართ, — ყოველ ჯერზე ამბობდა სიდედრი.
„აქვე“ ჩვეულებრივ ნიშნავდა, რომ ძალიან შორს იყვნენ. ხოლო „შემოგვევსო“ ნამდვილ დესანტად იქცეოდა — ჩემოდნებით, ბავშვებით, მწნილის ქილებით და კატით, რომელიც დივანს პირად საფხეკად მიიჩნევდა.
სახლის დიასახლისი ორმოცდაექვსი წლის იყო. მუშაობდა გამომცემლობაში, უყვარდა სიჩუმე, ადრეული საუზმეები და იშვიათი მშვიდი შაბათ-კვირა. მისი ქმარი, მშვიდი და რბილი ხასიათის ორმოცდათოთხმეტი წლის კაცი, სიტყვა „არა“-ს მხოლოდ სამსახურში ამბობდა. დედასთან — არასდროს.
ყოველ ჯერზე ყველაფერი ერთნაირად ხდებოდა. კარზე ზარი. გახარებული შეძახილები. ჩემოდანი უკვე დერეფანში.
— რას დგახარ? შემოუშვი ნათესავები, — ამბობდა სიდედრი და მაშინვე იწყებდა ბინის დათვალიერებას. — ფარდები შესაცვლელია. და ბორშჩს ძალიან თხელს ხარშავ.
დისშვილები ტელევიზორს მაქსიმალურ ხმაზე რთავდნენ. კატა დივანზე ილესავდა ბრჭყალებს. სიდედრი ყველასზე ადრე დგებოდა და ხმაურს იწყებდა სამზარეულოში, რადგან „ოჯახს ცხელი საუზმე სჭირდება“.
„ერთი კვირით“ მინიმუმ ორზე იწელებოდა.
დიასახლისი დიდხანს ითმენდა. ქმრის გამო. მშვიდობის გამო. მაგრამ იმ პარასკევს საღამოს ზღვარზე იყო. მუშაობა ახლახან დაესრულებინა და დასვენებასა და ძილზე ოცნებობდა.
როცა ზარი გაისმა, უკვე იცოდა, ვინ იდგა კართან.
სადარბაზოში — სიდედრი ჩემოდნით და მისი ქალიშვილი.
— სიურპრიზი! — კართანვე იყვირა სიდედრმა. — რემონტი გვაქვს, მტვერია, ბავშვებს სუნთქვა უჭირთ. თქვენთან ვიცხოვრებთ ერთი კვირა, შეიძლება ორი.
დიასახლისი ადგილიდან არ დაძრულა. კარის ჩარჩოში იდგა, აბრეშუმის ხალათში, და მშვიდად უყურებდა სტუმრებს.
— საღამო მშვიდობისა. მეც მაქვს თქვენთვის სიურპრიზი.
და ამ მომენტში რძალმა გააკეთა ისეთი რამ, რამაც ყველა სტუმარი — მათ შორის სიდედრიც — შოკში ჩააგდო 😢🫣
— კიდევ რა სიურპრიზია ეს? — ვერ გაიგო სიძე.
— ჩვენს სახლში ახლა ახალი წესრიგი მოქმედებს. სტუმრების რეჟიმი.
— იხუმრები?
— არა. მე გადავთვალე. თქვენი ვიზიტები ჩვენთვის ძვირადღირებულია. საკვები, კომუნალური, ავეჯის ცვეთა და ჩემი ნერვები. ამიტომ საცხოვრებელი ახლა ფასიანია.
მემგზავრის ოთახში დადგა სიჩუმე.
— თითოეულ ადამიანს დღეში ათასი. ბავშვები იაფია, მაგრამ ხმაურს დამატებითი გადასახადი აქვს. კვება ცალკე. დალაგება აუცილებელია. ქონების დეპოზიტი — ათი ათასი. ყველაფერი ოფიციალურად.
ქალი დგებოდა კარიებში, მშვიდად უყურებდა სტუმრებს. ქმარი იდგა დედამისის უკან და ცალ-ცალ უყურებდა მას და ცოლს. მან გაიგო, რომ ცოლი არ ახუმრებდა.
— საერთოდ სინდისი დაკარგე, — დაიწყო სიძის დედამ შეშფოთებით. — ჩვენ ოჯახი ვართ.
— ოჯახიც შეუძლია პატივი სცეს სხვის სახლს, — მშვიდად უპასუხა დიასახლისმა. — ან ვიცხოვრებთ წესების მიხედვით, ან თავისუფალი ადგილი არ არის.
სიძის დედამ მიმართა შვილს.
— უთხარი შენს ცოლს, რომ ოჯახთან ასე არ იქცევიან.
ქმარმა ამოიოხრა.
— დედა, ეს ჩვენი საერთო სახლი გახლავთ. და თუკი ვთქვა ჭეშმარიტად, ჩვენც გვინდა სიმშვიდე.
მან ამას არ ელოდა.
ქმრის ნათესავები მუდმივად მოდიოდნენ ჩვენთან, უთხრალათის გარეშე, და კვირებს ბინავდნენ. ერთ დღეს ვერ გავუძელი და მომზადებული მქონდა მათთვის ასეთი „სიურპრიზი“, რომ ამის შემდეგ საერთოდ აღარ მელაპარაკენ.
— აქ ჩვენ ფეხს აღარ შევდგამთ, — განაცხადა სიძის დედამ, კაბა მოკიდებულით.
— სასიამოვნო გზას გისურვებთ, — უპასუხა დიასახლისმა თავაზიანად.
კარი დაიხურა. ბინაში პირველად დიდი ხნის შემდეგ სიჩუმე დადგა.
ქმარმა გაუღიმა ცოლს.
— მკაცრი, რა თქმა უნდა.
— მაგრამ სამართლიანი, — უპასუხა მან.
კვირა მშვიდად გავიდა. 06:00 საათზე აღარ ყოფილა ქვაბების ხმაური. ავეჯი აღარ გადაინაცვლებს. ბორშის შესახებ კომენტარები აღარ ისმოდა.
ამ დღიდან ნათესავები ადრე რეკავენ. და უმეტესად საერთოდ არ მოდიან.
ხანდახან ადამიანები მხოლოდ მაშინ ხვდებიან, როცა მკაფიოდ აჩვენებ ზღვარს. და ზოგჯერ სწორედ ეს იცავს არა მხოლოდ სახლს, არამედ ოჯახსაც.
