ბოლო დროს ჩემი ქმარი ძალიან ხშირად იწყო სოფელში, დედასთან სიარული და ყოველ ჯერზე მეუბნებოდა, რომ უბრალოდ ზრუნავდა მასზე. თავიდან ვუჯერებდი, მაგრამ ერთ დღეს ვეღარ მოვითმინე და გადავწყვიტე, გავყოლოდი 😨
რაც იმ დღეს ვნახე, ნამდვილ შოკში ჩამაგდო 😱
ქმარი დედასთან ზედმეტად ხშირად დაიწყო სიარული. თავიდან კი გამიხარდა კიდეც. ვფიქრობდი, რა კარგი შვილია, მოხუც დედას მარტო არ ტოვებს-მეთქი.
მაგრამ მერე ჩემში რაღაც შემაწუხებელი გაჩნდა.
ადრე მას ორ კვირაში ერთხელ ნახულობდა. ზოგჯერ უფრო იშვიათადაც. ახლა კი — თითქმის ყოველდღე. სამსახურის შემდეგ სახლშიც აღარ მოდიოდა. პირდაპირ მანქანაში ჯდებოდა და მასთან მიდიოდა. შაბათ-კვირას დილიდან საღამომდე ქრება ხოლმე.
— ის სულ მარტოა, — მშვიდად მეუბნებოდა. — უჭირს.
მე თავს ვუქნევდი, მაგრამ შიგნით უცნაური გრძნობა იზრდებოდა. არა ეჭვიანობა. არა ბრაზი. რაღაც სხვა.
მეგობრებმა კითხვების დასმა დაიწყეს.
— არ გეჩვენება უცნაურად?
— ყოველდღე მეზობელ ქალაქში?
— დარწმუნებული ხარ, რომ იქ მხოლოდ დედასთან არის?
მე ხელს ვიქნევდი. მაგრამ ერთ დღეს ცნობისმოყვარეობამ ნდობას აჯობა.
შაბათ დილით ლოყაზე მაკოცა.
— ხვალ საღამოს დავბრუნდები. ნუ მოიწყენ.
გამეღიმა.
— რა თქმა უნდა.
მაგრამ ოცი წუთის შემდეგ უკვე მანქანაში ვიჯექი და უკან მივყვებოდი.
ქალაქი პატარა იყო. ვიწრო ქუჩები, ძველი სახლები — ყველაფერი თვალწინ. იქ დამალვა რთულია. დედამთილის სახლიდან ცოტა მოშორებით გავჩერდი და დაველოდე. გული ისე ძლიერ მიცემდა, თითქოს რაღაც აკრძალულს ვაკეთებდი.
რამდენიმე წუთში მანქანიდან გადმოვიდა და სახლში შევიდა.
ფანჯრებს ვუყურებდი. თავიდან არაფერი უჩვეულო. მერე მისაღებში ფარდები ოდნავ გაიწია. და დავინახე ის, რის გამოც სუნთქვა შემეკრა 😨😢
მანქანაში ვიჯექი და ჩემს თვალებს ვერ ვუჯერებდი. როგორ შეძლეს ამის დამალვა ჩემგან?
ის დედასთან უბრალოდ არ იდგა — მას ეხუტებოდა, ძლიერად, ისე, როგორც დიდი ხანია მე აღარ მოვეხუტე.
დედამთილი ისეთი სინაზით უყურებდა, რომ შემაწუხებელი გახდა. მაგრამ საქმე მხოლოდ ჩახუტებაში არ იყო.
შემდეგ ოთახში კიდევ ერთი ადამიანი შევიდა — ახალგაზრდა ქალი, დაახლოებით ოცდახუთი წლის.
მას ხელით მიჰყავდა პატარა ბიჭი. ბავშვი დაახლოებით ოთხი წლის იყო. მუქი თმა, ზუსტად ჩემი ქმრის თვალები. იგივე ღიმილი.
ჩემი ქმარი მის წინ ჩაჯდა, გაუღიმა და ძლიერად ჩაეხუტა. ბავშვმაც მოეხვია და თქვა რაღაც, რის გამოც გული გამეყინა.
— მამა.
დედამთილი გვერდით იდგა და ისე უყურებდა, თითქოს ეს სრულიად ნორმალური სურათი იყო.
ისინი არ იმალებოდნენ, არ ეშინოდათ. ეს ნიშნავდა, რომ ყველაფერი დიდი ხანია გრძელდებოდა.
მანქანაში ვიჯექი და ვხვდებოდი, რომ ჩემი ცხოვრება სწორედ ამ წამს ინგრეოდა.
ის მხოლოდ დედასთან არ დადიოდა. ის მეორე ცხოვრებას ცხოვრობდა. და დედა მთელი ეს დრო მას ფარავდა.
იმ წამს ერთ რამეს მივხვდი — მასთან სახლში დაბრუნებას ვეღარ შევძლებდი.
