პოლიციის განყოფილებაში 80 წლის მოხუცზე გაიცინეს და მისი განცხადებაც კი არ მიიღეს. მაგრამ პოლიციელებს წარმოდგენაც არ ჰქონდათ, ვინ იყო სინამდვილეში ეს მოხუცი და რა მოხდებოდა მაშინ, როცა განყოფილების უფროსი შევიდოდა შენობაში 🫣😱
მოხუცი კაცი შუაღამისას გაიღვიძა და სიბნელეს მიაშტერდა. საათზე ორი იყო. გარეთ ღამე იდგა, ხოლო მეზობლები ისევ ხმაურობდნენ. ისმოდა ხმები, ერთი კაცი ხმამაღლა ლაპარაკობდა, შემდეგ კი ქალი სიცილს იწყებდა. მათ მუსიკაც ხმამაღლა ჩართეს.
მოხუცი თითქმის ოთხმოცი წლის იყო. გული ავად ჰქონდა, მაგრამ სმენა ჯერ კიდევ ძალიან მკვეთრი ჰქონდა. მან ძველი ხალათი გადაიცვა და ნელა გამოვიდა ბინიდან, მეზობლის კართან მივიდა და ზარი დარეკა.
რამდენიმე წამში კარი გაიღო და ზღურბლზე ახალგაზრდა ქალი გამოჩნდა. მკვეთრი მაკიაჟი, ხელში ბოთლი, ალკოჰოლის სუნი.
— რა გინდა, ბაბუ? — ზარმაცად ჰკითხა მან.
— უკვე ორი საათია ღამე. ვერ ვიძინებ. ძალიან ხმაურობთ.
გოგონამ თვალები გადაატრიალა და ბინაში დაიყვირა:
— გესმის? ეს მოხუცი ისევ წუწუნებს!
ბინის სიღრმიდან მისი ახალი მამაკაცი გამოვიდა. უზარმაზარი, მძიმე მზერით და ლუდის მუცლით.
— რა პრობლემაა? — ირონიულად გაიღიმა მან. — აბები დალიე და დაგეძინება.
ქალმა ხმამაღლა გაიცინა, ხოლო კაცმა კარი პირდაპირ მოხუცის სახეში მიიხურა.
მოხუცი კიდევ რამდენიმე წამი იდგა სადარბაზოში. მან ადრე უკვე გამოიძახა პოლიცია, მაგრამ სანამ პოლიციელები მოვიდოდნენ, მეზობლები ყოველთვის ჩუმდებოდნენ. ქვემოთ ცხოვრობდა მოხუცი წყვილი, რომლებიც თითქმის არაფერს ისმენდნენ, ხოლო სახლის მმართველი მხოლოდ მხრებს იჩეჩდა და ურჩევდა „მორიგებულიყვნენ“.
მოხუცი თავის ბინაში დაბრუნდა, წამალი დალია და საწოლში დაწვა. როდესაც ბოლოს და ბოლოს ჩაეძინა, მის თვალწინ ისევ წარსულის მოგონებები გაჩნდა…
— წადით სახლში, ბაბუ. ექიმთან უნდა მიხვიდეთ.
მოხუცმა ხელი ძლიერად დაარტყა დახლს.
— არსად არ წავალ! მე დაველოდები განყოფილების უფროსს!
ამ დროს მკვეთრმა ტკივილმა მკერდში გაუარა. ის შეირყა და გულზე ხელი მიიჭირა.
პოლიციელები შეშინდნენ და სკამზე დასვეს.
მოხუცმა შიდა ჯიბიდან აბები ამოიღო, მაგრამ მათთან ერთად ძველი ფოტო იატაკზე ჩამოვარდა.
ამ დროს კაბინეტიდან გამოვიდა განყოფილების უფროსი. მან ფოტო აიღო და უცებ გაშეშდა.
სურათზე ახალგაზრდა ლეიტენანტი იყო.
— ვინ არის ეს? — ჩუმად იკითხა მან.
— ჩემი შვილი.
დერეფანში სიჩუმე ჩამოვარდა.
უფროსმა ნელა ასწია თვალები მოხუცისკენ. მის მზერაში ტკივილი გამოჩნდა.
— ეს სწორედ ის ლეიტენანტია… რომელმაც ომში გვიხსნა.
მან ნელა ჩაიმუხლა მოხუცის წინ.
— მან ყუმბარა საკუთარი სხეულით დაფარა. ჩვენ ათნი ვიყავით. ყველანი მხოლოდ მის წყალობით გადავრჩით.
პოლიციელები ჩუმად იდგნენ. მათ წინ გმირის მამა იდგა, და ისინი ასე მოექცნენ მას.
