ჩემი ქორწილის დღეს ტუალეტში გავედი. როდესაც ჩემს ადგილას ვბრუნდებოდი, ერთმა ოფიციანტმა მკვეთრად ჩამავლო ხელი და მითხრა:
„არ დალიოთ თქვენი ჭიქიდან. თქვენს სიდედრს რაღაც ჩაუყრია მასში.“ 😨
მე გადავწყვიტე, ჩვენი ჭიქები ადგილებით შემეცვალა. ნახევარი საათის შემდეგ რაღაც საშინელი მოხდა. 🫣😢
ბანკეტის ხმაური სასიამოვნო ფონად ისმოდა. მუსიკა, სიცილი, ჭურჭლის ჟღარუნი და სტუმრების სადღეგრძელოები ერთ მხიარულ ხმაურში ერწყმოდა.
მე ჩემს ქმარს გვერდით ვედექი დარბაზის ცენტრში და თავს წარმოუდგენლად ბედნიერად ვგრძნობდი.
მთავარ მაგიდას გავხედე. დედაჩემის გვერდით ჩემი სიდედრი იჯდა.
ის იდეალურად გამოიყურებოდა: ძვირადღირებული ღია ფერის კოსტიუმი, მოწესრიგებული ვარცხნილობა და მშვიდი ღიმილი. სტუმრებს ესაუბრებოდა და დროდადრო შამპანურის ჭიქას სწევდა.
მან შეამჩნია, რომ ვუყურებდი და ჭიქა ოდნავ ჩემსკენ ასწია.
მე გავუღიმე, თუმცა შიგნით ნაცნობი დაძაბულობა ვიგრძენი.
იმ მომენტში მივხვდი, რომ ცოტა ხნით უნდა გავსულიყავი.
— ერთი წუთით გავალ, — ვუთხარი ჩემს ქმარს.
— სწრაფად დაბრუნდი, მალე ტორტს დავჭრით, — მიპასუხა მან.
დარბაზი გავიარე, სტუმრებს გავუღიმე და სწრაფად შევედი ტუალეტში. მაკიაჟი შევისწორე და რამდენიმე წუთში უკან ვბრუნდებოდი.
როდესაც ჩვენს მაგიდასთან მივედი, ახალგაზრდა ოფიციანტმა გამაჩერა.
მის პიჯაკზე ეწერა „სტაჟიორი“.
მან ისე მოიქცა, თითქოს მაგიდის გაწყობას ასწორებდა, შემდეგ კი ჩუმად მითხრა:
— გთხოვთ… არავის უთხრათ… მაგრამ ნუ დალევთ თქვენი ჭიქიდან.
თავიდან ვერ გავიგე.
— ჩემი ჭიქიდან?
მან სწრაფად დამიქნია თავი.
— იმ ჭიქიდან, რომელიც თქვენს ადგილზე დგას. გთხოვთ.
ამის შემდეგ მაშინვე წავიდა, თითქოს ეშინოდა, რომ ვინმე შეამჩნევდა.
მე მაგიდასთან დავრჩი.
ჩემ წინ შამპანურის ჭიქა იდგა. ყველაფერი სრულიად ჩვეულებრივად გამოიყურებოდა: ოქროსფერი სასმელი და ბუშტუკები.
მაგრამ ოფიციანტის სიტყვები თავიდან არ ამომდიოდა.
„არ დალიოთ თქვენი ჭიქიდან.“
მე დავჯექი და რამდენიმე წუთის განმავლობაში მხოლოდ ჭიქას ვუყურებდი. შიგნით უკვე შფოთვა იზრდებოდა.
რამდენიმე წუთის შემდეგ ჩუმად გავედი დარბაზიდან და ოფიციანტი მომსახურების დერეფანში ვიპოვე.
თავიდან საუბარი არ უნდოდა, მაგრამ როდესაც ადმინისტრატორის გამოძახებით დავემუქრე, ტელეფონში შეტყობინება მაჩვენა.
შეტყობინება ჩემი სიდედრისგან იყო.
მან ფული მისცა და უთხრა, რომ რაღაც ჩემს ჭიქაში ჩაემატებინა.
თქვა, რომ ეს „დამამშვიდებელი“ იყო, რათა ქორწილში ნაკლებად ვინერვიულო.
ოფიციანტი დათანხმდა, რადგან სამსახურის დაკარგვის ეშინოდა.
როდესაც ყველაფერი მომიყვა, ჩემში ყველაფერი გაყინულივით გახდა.
ჩუმად დავბრუნდი დარბაზში.
არავის არაფერი შეუმჩნევია.
მუსიკა უკრავდა, სტუმრები იცინოდნენ, ოფიციანტები კერძებს არიგებდნენ.
მე მაგიდასთან მივედი, გავუღიმე ყველას და შეუმჩნევლად შევცვალე ორი ჭიქა — ჩემი და სიდედრის.
შემდეგ „ჩემი“ ჭიქა ავიღე, ავდექი და ვთქვი:
— მინდა სადღეგრძელო ვთქვა.
სტუმრები გაჩუმდნენ.
სიდედრი ყურადღებით მიყურებდა. მის სახეზე უცნაური ღიმილი გამოჩნდა.
მე ჭიქა ავწიე და პატარა ყლუპი მოვსვი.
სიდედრმაც ასწია თავისი ჭიქა და მშვიდად მოსვა.
ის კვლავ მიყურებდა და იღიმოდა.
და ნახევარი საათის შემდეგ მოხდა ის, რასაც ნამდვილად არ ველოდი.
როგორ შეძლო ასე მოქცევა ჩემთან? 😢
სადღაც ნახევარი საათის შემდეგ, რაც სადღეგრძელო ითქვა, შევამჩნიე, რომ ჩემს დედამთილთან რაღაც უცნაური ხდებოდა.
თავიდან მან უცნაურად დაიწყო ღიმილი. მაგიდასთან იჯდა და თავისთვის ჩუმად ხითხითებდა, მიუხედავად იმისა, რომ გარშემო არავინ არაფერ სასაცილოს არ ამბობდა. სტუმრები ერთმანეთს გადახედავდნენ და ფიქრობდნენ, რომ უბრალოდ ძალიან ბევრი შამპანური დალია.
შემდეგ अचानक წამოდგა.
— მუსიკა… რა ლამაზი მუსიკაა… — ჩაიბურტყუნა მან.
ამ დროს ორკესტრი საერთოდ არ უკრავდა.
ჩემმა დედამთილმა ნელა დაიწყო ტრიალი დარბაზის შუაგულში. თავიდან ეს თითქმის ხუმრობას ჰგავდა, მაგრამ რამდენიმე წამში აშკარა გახდა, რომ რაღაც უცნაური ხდებოდა.
ის უფრო და უფრო ხმამაღლა იცინოდა. ხელებს იქნევდა, თითქოს ჰაერში რაღაცის დაჭერას ცდილობდა.
— პეპლები… ხედავთ მათ? — აღფრთოვანებით თქვა მან და სცადა რაღაცის დაჭერა თავისი სახის წინ.
სტუმრებმა ჩურჩული დაიწყეს. ზოგმა იფიქრა, რომ ცუდად გახდა. მაგრამ ამით ყველაფერი არ დასრულებულა.
ის ერთ-ერთ სტუმართან მივიდა და უცებ მოეხვია.
— შვილო, დღეს ძალიან სასაცილო ხარ! — თქვა მან, მიუხედავად იმისა, რომ მის წინ სრულიად სხვა ადამიანი იდგა.
შემდეგ მან დაიწყო მარტო ცეკვა, ტრიალი, ხმამაღლა სიცილი და ადამიანებზე დაყრდნობა, თითქოს ისინი მისი ძველი მეგობრები იყვნენ.
ყველა მხოლოდ მას უყურებდა.
და სწორედ იმ მომენტში თითქოს თავში დამარტყა. ყველაფერი მივხვდი.
მას ჩემს ჭიქაში დამამშვიდებელი არ ჩაუყრია — მან ჰალუცინოგენები ჩაყარა. მას უნდოდა, რომ სწორედ მე ვმდგარიყავი ახლა დარბაზის შუაში, სიცარიელეს ველაპარაკებოდი და ასი სტუმრის წინაშე თავს ვირცხვენდი.
