მთელი სოფელი შოკში იყო, როცა 70 წლის მოხუცმა თავის ძველ მოტოციკლზე სახლში მოიყვანა ქალი, რომელიც მასზე ორმოცი წლით უმცროსი იყო და ყველას თავისი ცოლი გააცნო 😨
მაგრამ უკვე რამდენიმე დღეში მოხდა ისეთი რამ, რამაც მთელი სოფელი კიდევ ერთხელ შოკში ჩააგდო 😲😢
იმ დღეს სოფელში ყველა გაოცდა, როცა მტვრიან გზაზე მოულოდნელად გაისმა ძველი, მაგრამ ყველასთვის ნაცნობი და უკვე დავიწყებული მოტოციკლის ხმა. ხალხმა კარებიდან დაიწყო ყურება, ზოგი ჭასთან გაჩერდა, ხოლო ბებია ნინამაც კი გადადო თავისი ვედრო, რადგან იცნო ძრავის ხმა.
ეს იყო მოხუცი სტეპანი.
ის უკვე სამოცდაათი წლის იყო. ცოლის სიკვდილის შემდეგ თითქმის არავის ელაპარაკებოდა, ერთსა და იმავე ძველ პიჯაკს ატარებდა და წლების განმავლობაში მარტივ საქმეებსაც კი აყოვნებდა. მისი სახლის სახურავი ყოველ გაზაფხულზე ჟონავდა, ღობე გადახრილი იყო, ხოლო ბაღი სარეველით იყო დაფარული.
მაგრამ იმ დღეს ხალხს ყველაზე მეტად სხვა რამ გააკვირვა.
მის უკან იჯდა ქალი.
ის დაახლოებით ოცდაათი წლის იყო, ლურჯ კაბაში გვირილებით და ისე ეჭირა მოხუცისთვის ხელი, თითქოს ეს სრულიად ჩვეულებრივი რამ იყო. მოტოციკლი ნელა მიდიოდა, ზოგჯერ ქშინავდა, და ზოგჯერ მათ ფეხებითაც კი უწევდათ მისი დაძვრა, რადგან ძრავა აღარ მუშაობდა.
როცა ისინი სტეპანის ეზოსთან გაჩერდნენ, მეზობლები უკვე შეკრებილიყვნენ.
— ღმერთო, ჭკუიდან შეიშალა… — ჩუმად თქვა ბებია ნინამ.
— ეს მისი შვილიშვილია? — იკითხა ბაბუა კოლям.
მაგრამ სტეპანმა, თითქოს ვერაფერს ამჩნევდა, მოიხსნა ჩაფხუტი, დაეხმარა ქალს ჩამოსვლაში და მშვიდად თქვა:
— გაიცანით. ეს ლენაა. ჩემი ცოლი.
რამდენიმე წამით ისეთი სიჩუმე ჩამოვარდა, რომ ქათმებმაც კი შეწყვიტეს კაკანი. შემდეგ კი ჩურჩული დაიწყო.
ზოგი იცინოდა, ზოგი თავს აქნევდა, ხოლო ზოგი პირდაპირ ამბობდა, რომ მოხუცმა ცოლის სიკვდილის შემდეგ საბოლოოდ დაკარგა გონება.
— ის მასზე ორმოცი წლით უმცროსია!
— ალბათ ფულისთვის არის.
— ვნახოთ, რამდენ ხანს დარჩება.
ლენამ ყველაფერი ეს გაიგონა, მაგრამ მშვიდად იღიმოდა და ყველას ესალმებოდა.
მაგრამ რამდენიმე დღის შემდეგ მთელი სოფელი კვლავ შოკში იყო, როცა ნახეს, რა ხდებოდა მოხუცის სახლში და რას აკეთებდა მისი ახალი ცოლი 😨😢
პირველი ორი დღის განმავლობაში მთელი სოფელი სკანდალებს ელოდა. მაგრამ ისინი არ მოხდა. მესამე დღეს მეზობლებმა უცნაური რამ შენიშნეს.
დილიდანვე სტეპანის სახლიდან კვამლი ამოდიოდა, ფანჯრიდან ახალი პურის სუნი მოდიოდა, ხოლო ეზოში ვიღაც გარეცხილ ტანსაცმელს აფენდა.
ეს ლენა იყო.
ის ერთი წუთითაც არ ისვენებდა. ჯერ ფანჯრები გარეცხა, რომლებიც, როგორც ჩანს, ათი წელია არ გაწმენდილა. შემდეგ ძველი ბეღელი დაალაგა. მერე საკუჭნაოდან ნახევარი უსარგებლო ნივთები გამოიტანა.
მაგრამ ყველაზე საოცარი მეხუთე დღეს მოხდა.
ლენა ეზოში გამოვიდა, სახურავს შეხედა და სტეპანს უთხრა:
— ასე ცხოვრება არ შეიძლება. წვიმის დროს შენს სახლში თითქმის ისეა, როგორც გარეთ.
— მე ვაპირებდი… — ჩაიბურტყუნა მოხუცმა.
— მაშინ სწრაფად დაიწყე. დღეს ვიწყებთ.
და იმავე დღეს მთელმა სოფელმა წარმოუდგენელი სურათი იხილა.
სტეპანი სახურავზე იდგა. სწორედ ის სტეპანი, რომელიც წლები მოხრილი დადიოდა და ამბობდა, რომ არაფრის ძალა არ ჰქონდა. ის დაფებს ცვლიდა, რკინას ამაგრებდა, ლურსმნებზე წუწუნებდა და ამავე დროს… იცინოდა.
ქვემოთ ლენა იდგა და ინსტრუმენტებს აწვდიდა.
ერთი კვირის შემდეგ ეზოში ახალი ღობე გაჩნდა. ორი კვირის შემდეგ ბაღი დამუშავებული და დარგული იყო. სახლში ღვეზელების სუნი იდგა, ხოლო საღამოობით მეზობლები სტეპანის მაგიდასთან იკრიბებოდნენ, რადგან ლენას ისე შეეძლო საუბარი, რომ ადამიანები უნებურად უფრო დიდხანს რჩებოდნენ.
ერთ საღამოს ბაბა ნინამ ჩუმად უთხრა ბაბუა კოლიას:
— იცი… თავიდან მეგონა, რომ ჩვენი მეზობელი გაგიჟდა.
— ახლა რას ფიქრობ?
ბაბა ნინამ სტეპანის ეზოს შეხედა, სადაც ის სიცილით ძველ მოტოციკლს არემონტებდა, ხოლო ლენა მის გვერდით იდგა და რაღაცას უყვებოდა.
— ახლა ვფიქრობ… რომ მან უბრალოდ სიცოცხლე დაუბრუნა.
და იმ მომენტში მთელმა სოფელმა გაიგო ის, რასაც არავინ ელოდა.
მოხუცი სტეპანი, რომელსაც ყველა მარტოსულად და თითქმის გატეხილ ადამიანად თვლიდა, უცებ ყველაზე ბედნიერი კაცი გახდა მთელ ქუჩაზე.
