ხანდაზმული კაცი მშვიდად იჯდა ძველი ხის ნავმისადგომის კიდეზე და თევზაობდა, როდესაც სამი ახალგაზრდა თავხედური ღიმილით მიუახლოვდა — მაგრამ მათ წარმოდგენაც არ ჰქონდათ, როგორ დასრულდებოდა ეს შეხვედრა მათთვის… 😲😱
დილა მშვიდი და ცივი იყო. მსუბუქი ნისლი წყლის ზედაპირზე იწვა და შორეულ ნაპირს ფარავდა. მოხუცი დასაკეც სკამზე იჯდა, ანკესს ეჭირა და ყურადღებით უყურებდა ტივტივას. მის გვერდით იდგა ლითონის ვედრო, სადაც უკვე ფრთხიალობდა რამდენიმე დაჭერილი თევზი.
სიმშვიდე ფეხის ხმამ დაარღვია. სამი ახალგაზრდა უკნიდან მიუახლოვდა, ხმამაღლა საუბრობდნენ და ერთმანეთს უყურებდნენ. მათ ხმებში იგრძნობოდა იმ ადამიანების თავდაჯერება, რომლებიც მიჩვეულნი არიან, რომ არავინ ეწინააღმდეგებათ.
— ჰეი, ბაბუ, შენ აქაური არ ხარ, ხომ? — ირონიულად გაიცინა ერთმა.
— საერთოდ იცი, სად ზიხარ? — დაამატა მეორემ.
— ეს ჩვენი ტბაა. თუ აქ თევზაობა გინდა — გადაიხადე.
მოხუცი მაშინვე არ შემობრუნებულა. მან მშვიდად ამოიღო ანკესი, შეამოწმა ძუა და მხოლოდ ამის შემდეგ, ოდნავ მოტრიალებით, მშვიდი ხმით უპასუხა:
— ტბა ყველას ეკუთვნის. აქ ყველაფერი უფასოა. მე მაქვს უფლება აქ ვიყო და ვაკეთო ის, რაც მინდა.
ახალგაზრდებმა ერთმანეთს გადახედეს და გაიცინეს.
— გაიგე? — თქვა ერთმა. — უფლებებს გვიხსნის.
— ბოლოჯერ გეუბნები, — ხმა გაუმკაცრდა. — ან გადაიხდი… ან აქედან წახვალ.
მოხუცი ისევ წყლისკენ შებრუნდა, თითქოს ისინი არც არსებობდნენ. სწორედ ამან გააცოფა ისინი.
— რა, ბაბუ, ყრუ ხარ?
— ჰეი! შენ გელაპარაკებიან!
ერთ-ერთმა წინ გადადგა ნაბიჯი და მთელი ძალით წიხლი ჰკრა ვედროს. ლითონმა ყრუ ხმა გამოსცა და ვედრო თევზებთან ერთად წყალში გადავარდა.
მოხუცი არც კი განძრეულა. უბრალოდ ანკესი გაასწორა და ისევ ტივტივას მიაშტერდა.
ახალგაზრდები აღარ იცინოდნენ.
— გითხარი, ან გადაიხდი, ან აქედან წახვალ, — კბილებში გამოცრა ერთმა.
სიჩუმე. მოხუცი დუმდა. უგულებელყოფდა. ეს უარესიც კი იყო, ვიდრე ნებისმიერი პასუხი.
— კარგი… — тихо თქვა ყველაზე ახლოს მდგომმა. — როგორც ჩანს, სხვანაირად ვერ ხვდება.
მან ხელი ასწია, მუშტი შეკრა და წინ გადადგა ნაბიჯი, რომ მოხუცისთვის დაერტყა.
მაგრამ სწორედ იმ მომენტში მოხდა რაღაც სრულიად მოულოდნელი 😯😨
და იმ მომენტში ყველაფერი ძალიან სწრაფად მოხდა. მოხუცი უცებ წამოდგა.
ერთი მოძრაობით მან თავდამსხმელის ხელი დაიჭირა, ისე გადაატრიალა, რომ მან იყვირა, და იმავე წამს უკვე პირსის დაფებზე აღმოჩნდა. მეორე წინ გამოექანა — მაგრამ მიიღო მოკლე, ზუსტი დარტყმა სხეულში და მოიხარა, მუცელზე ხელის დაჭერით.
მესამემ უკან დახევა სცადა, მაგრამ დაფის კიდეს წამოედო და ყრუ შხეფით წყალში ჩავარდა.
მოხუცი იდგა გამართულად. მისი მოძრაობები მშვიდი იყო, თითქოს უბრალოდ ჩვეულებრივი საქმე შეასრულა.
მან ზემოდან დახედა მათ და ჩუმად თქვა:
— თქვენ ჯერ არ იცით, ვის დაუპირისპირდით.
ერთ-ერთმა ბიჭმა წამოდგომა სცადა, ტკივილისგან სახე შეეკუმშა.
მოხუცმა გააგრძელა, უკვე უფრო მკაცრად:
— მე ოცდაათი წელი ომონში ვიმუშავე. თქვენნაირები ასობით მინახავს.
მან ერთი ნაბიჯი წინ გადადგა, და ეს საკმარისი აღმოჩნდა, რომ ისინი გაშეშებულიყვნენ.
— წადით აქედან. სანამ ჯერ კიდევ შეგიძლიათ სიარული.
ბიჭებმა ერთმანეთს გადახედეს. მათ თვალებში აღარ იყო არც სიცილი, არც თავხედობა — მხოლოდ დაბნეულობა და შიში.
აღარავინ შეეწინააღმდეგა. ისინი წავიდნენ ისე სწრაფად, როგორც მოვიდნენ.
მოხუცი მშვიდად დაბრუნდა თავის სკამთან, დაჯდა, აიღო ანკესი და შეხედა წყალს, სადაც გადაბრუნებული ვედროსგან დარჩენილი წრეები თითქმის გაქრა.
თითქოს არაფერი მომხდარა.
