როდესაც ახლობლებმა ზურგი აქციეს, მარიას მხოლოდ ერთი გზა დარჩა: ის კარგად ხვდებოდა, რამდენად საშიში იყო ეს მდინარე, მაგრამ ვერც კი წარმოიდგენდა, რომ მეორე ნაპირზე მას რაღაც ბევრად უფრო საშინელი ელოდა, ვიდრე მდინარის მძვინვარე დინება 😯😱
როცა სოფელში გაიგეს, რომ მარიამ ბავშვი ქმრის გარეშე გააჩინა, ყველაფერი სწრაფად გადაწყდა. თავიდან ჩურჩულით, მერე ხმამაღლა, და ბოლოს უკვე აშკარად: ან ის რჩება — მაგრამ ბავშვის გარეშე, ან სამუდამოდ მიდის.
არავინ არც კი ცდილობდა ეჩვენებინა, რომ მესამე გზა არსებობდა.
მარია არ კამათობდა. არ ტიროდა. არ ეხვეწებოდა. იმავე ღამეს მან რამდენიმე ნივთი შეაგროვა, ახალშობილი თბილ საბანში გაახვია და მჭიდროდ მიიკრა გულზე. სახლი, სადაც გაიზარდა, უკან დარჩა — იმ ადამიანებთან ერთად, რომლებიც ჯერ კიდევ გუშინ მას თავიანთად თვლიდნენ.
დილით მან სოფელი დატოვა.
წინ მხოლოდ ერთი გზა იყო. ერთ მხარეს იწყებოდა густი ტყე — ბნელი, ნესტიანი, სავსე ისეთი ხმებით, რომლებსაც სისხლი გიყინავს. მეორე მხარეს — ღრმა ხევი. და წინ — მდინარე. ფართო, ცივი, მძიმე და მძვინვარე დინებით. ტყე — ძალიან საშიშია. ხევი — ჩიხია. რჩებოდა მხოლოდ მდინარე. მის იქით იწყებოდა გზა ქალაქისკენ. და იქ — სამყარო, სადაც არავინ იცის მისი სახელი.
როცა მარია ნაპირთან მივიდა, მის უკან უკვე იდგნენ ადამიანები. ნათესავები, მეზობლები, ნაცნობი სახეები — და არც ერთი მზერა, რომელშიც სითბო იქნებოდა.
ის წყალში შევიდა. სიცივე მკვეთრად დაეცა, მაგრამ არ გაჩერდა. კიდევ ერთი ნაბიჯი გადადგა. მერე კიდევ ერთი. წყალი იმატებდა, ტანსაცმელი სველდებოდა, დინება ქვემოთ ექაჩებოდა.
— თუ ამ მდინარეს გადახვალ, მარია, უკან გზა აღარ იქნება! ამ ოჯახისთვის შენ აღარ იარსებებ! — დაუყვირა ძმამ.
მან არც კი მოიხედა. მხოლოდ უფრო ძლიერად მიიკრა ბავშვი და ჩუმად თქვა:
— მათთვის მკვდარი ყოფნა სჯობს… ვიდრე მათთან ცხოვრება.
ის आगे წავიდა.
და სწორედ მაშინ მარიამ თვალი ასწია მეორე ნაპირზე. იქ იყო რაღაც ბევრად უფრო საშიში, ვიდრე მდინარის დინება და ახლობლების რისხვა. მაგრამ მან იცოდა, რომ უკან გზა აღარ არსებობდა… 😨😱
თავიდან მას ეგონა, რომ ეს უბრალოდ ჩრდილი იყო. მაგრამ ფიგურა არ გაქრა. კაცი უძრავად იდგა და პირდაპირ მას უყურებდა.
მან მაშინვე ვერ იცნო. მერე გული შეეკუმშა. ეს იყო შუახნის კაცი. ყოფილი პატიმარი. საშიში ადამიანი. ის, ვისაც ყველა ერიდებოდა.
ის პირდაპირ მას უყურებდა.
მასზე მეზობელ სოფლებშიც კი საუბრობდნენ. ადამიანი, რომლისგანაც შორს იჭერდნენ თავს. ის, ვინც დაბრუნდა… მაგრამ თავისიანი აღარ გახდა.
ყველაზე საშიში მისი სახე არ იყო.
ყველაზე საშიში ის იყო, რომ ის გაოცებული არ ჩანდა. თითქოს ელოდებოდა.
მარია მხოლოდ ერთი წამით შეჩერდა. ეს საკმარისი აღმოჩნდა. ფეხი დაუცდა. ძირი გაქრა.
დინებამ ისეთი ძალით დაარტყა, როგორსაც არ ელოდა. წყალი თითქმის მთლიანად გადაეფარა, სიცივემ მაშინვე სუნთქვა შეუწყვიტა. ბავშვს წყლის ზემოთ იჭერდა, მაგრამ თავად უკვე ვერ გრძნობდა საყრდენს.
ნაპირიდან ყვირილი გაისმა — მაგრამ არავინ დაიძრა.
და მხოლოდ მაშინ დაიძრა კაცი მეორე ნაპირზე.
ის წყალში შევიდა ისე, თითქოს არც სიცივე და არც დინება არ ეგრძნო. სწრაფად და თავდაჯერებულად მოძრაობდა, თითქოს ამ მდინარეს სხვებზე უკეთ იცნობდა.
მარია უკვე ვეღარ ეწინააღმდეგებოდა.
და ბოლო მომენტში ვიღაცის ხელებმა დინებიდან ამოაგლიჯა. ჯერ ბავშვი ამოიყვანა ნაპირზე. მერე — ის.
გოგონა სველ მიწაზე იწვა, მძიმედ სუნთქავდა და ჯერ კიდევ ვერ იჯერებდა, რომ ცოცხალი იყო.
კაცი მის გვერდით იდგა. სველი, მძიმე მზერით, იმავე შრამით, რომლის შესახებაც ყველანი საუბრობდნენ. რამდენიმე წამი უბრალოდ უყურებდა, თითქოს რაღაცას წყვეტდა.
შემდეგ тихად თქვა:
— მე შენთან ვიქნები… თუ ამის ნებას მომცემ.
მარიამ თავი ასწია. მან ყველაფერი დაკარგა. მაგრამ პირველად დიდი ხნის შემდეგ მას არჩევანი ჰქონდა.
