სკოლის ხულიგნები დასცინოდნენ შეზღუდული შესაძლებლობის მქონე თანაკლასელს, გადაასხეს ცივი წყალი და ყველაფერს ტელეფონით იღებდნენ, მაგრამ ვერც კი წარმოედგინათ, რამდენად მალე ინანებდნენ თავიანთ საქციელს 😲😱
სკოლაში დილა ჩვეულებრივად მიდიოდა, განსაკუთრებული არაფერი ხდებოდა. გრძელი დერეფანი სავსე იყო ხმაურით: ზოგი გაკვეთილზე მიიჩქაროდა, ზოგი კარადებთან იდგა და ტელეფონს ათვალიერებდა, ზოგი მეგობრებთან ერთად იცინოდა და თავის საქმეებს განიხილავდა. დიდი ფანჯრებიდან ცივი დღის შუქი შემოდიოდა, იატაკზე ირეკლებოდა და ყველაფერი ნაცნობი და მშვიდი ჩანდა, თითქოს ეს დღე სხვებისგან არაფრით განსხვავდებოდა.
და მხოლოდ ერთი ადამიანი ამ ნაკადში ყოველთვის გამოირჩეოდა.
ალექსი, ჩვიდმეტი წლის ბიჭი, ნელა გადაადგილდებოდა დერეფანში თავის ეტლით. დაბადებიდანვე მასზე იყო დამოკიდებული და ამ წლების განმავლობაში სკოლა მისთვის არასდროს გამხდარა ადგილი, სადაც თავს უსაფრთხოდ იგრძნობდა. ბავშვობიდან ისმენდა ზურგს უკან სიცილს, გრძნობდა მზერებს და იტანდა დაცინვასა და შეურაცხყოფას, რომლებიც დროთა განმავლობაში ბევრისთვის ჩვეულებრივად, თითქმის ნორმად იქცა.
მან უკვე ისწავლა, არ რეაგირება მოეხდინა, ეჩვენებინა, თითქოს ყველაფერი არ აინტერესებდა, მაგრამ შიგნით ეს ყველაფერი მაინც რჩებოდა.
იმ დღეს მას უბრალოდ უნდოდა მშვიდად მისულიყო საკლასო ოთახამდე, არავის შეხვედროდა და არავისთვის მიექცია ყურადღება. მაგრამ ბედმა სხვაგვარად გადაწყვიტა.
ის თითქმის მიუახლოვდა მოსახვევს, როცა უცებ დაინახა იგი — სწორედ ის თანაკლასელი, რომელიც წლების განმავლობაში მის ცხოვრებას აუტანელს ხდიდა.
ალექსმა სცადა შეუმჩნევლად მიმართულების შეცვლა, გვერდზე გადახვევა, თითქოს არ შეუმჩნევია, მაგრამ უკვე გვიანი იყო — მას უკვე შენიშნეს.
— ოჰ, ვინ გვყავს აქ, თავის „მანქანაზე“ მოსიარულე? — ირონიით თქვა მან და წინ გადადგა ნაბიჯი.
— სად გინდოდა გაქცევა? ჩემი გეშინია?
ალექსმა შეხედა და შეეცადა სიმშვიდე შეენარჩუნებინა.
— არა, უბრალოდ არ მინდა შენი საზიზღარი სახის დანახვა.
ხულიგანს უფრო ფართოდ გაეღიმა, თითქოს სწორედ ამას ელოდა.
— მე კი, პირიქით, მომენატრე. დიდი ხანია არ გვინახავს ერთმანეთი. უნდა მოვიფიქროთ რამე, რომ ისევ იტირო, როგორც მაშინ, მეოთხე კლასში.
— არ ვიტირებ. არც კი სცადო.
საუბრისას მათ გარშემო უკვე იკრიბებოდნენ სხვა მოსწავლეები. ზოგი უბრალოდ საყურებლად გაჩერდა, ზოგმა მაშინვე ამოიღო ტელეფონი „საინტერესო ვიდეოს“ მოლოდინში, ზოგი უკვე იცინოდა, არც კი ელოდა, რა მოხდებოდა შემდეგ.
ალექსი ცდილობდა არ მიეხედა გარშემო, არ რეაგირებოდა და არ მიეცა მათთვის ის, რაც სურდათ.
— ახლა ვნახოთ, — თქვა ხულიგანმა და კიდევ უფრო მიუახლოვდა.
— დედას დაუძახებ თუ არა? ბიჭებო, იღებთ?
— კი, ვიღებთ! ეს ვირუსული ვიდეო იქნება!
ამ დროს მის ერთ-ერთ მეგობარს ორი პლასტმასის ვედრო მოჰქონდა, სავსე ყინულივით ცივი წყლით.
ხულიგანი არ ჩქარობდა, თითქოს ამ მომენტით ტკბებოდა. შემდეგ უცებ ასწია პირველი ვედრო და მისი შიგთავსი პირდაპირ ალექსის თავზე გადაასხა.
ცივი წყალი მაშინვე დაეცა მას. მთელი სხეული შეუკრთა, ტანსაცმელი მყისვე დასველდა, წყალი სახეზე, ხელებზე ჩამოდიოდა და იატაკზე წვეთავდა.
ბრბოდან სიცილი გაისმა.
ისიც კი არ აცადა გონს მოსვლა, რომ მეორე ვედროც აიღო და ისიც გადაასხა.
ახლა ალექსი მთლიანად სველი იჯდა, სიცივისგან კანკალებდა, მხრები ჩამოშვებული ჰქონდა და ვერ ხვდებოდა, კიდევ რა შეეძლოთ მისთვის გაეკეთებინათ.
ის არ ტიროდა, მაგრამ მის თვალებში ყველაფერი იკითხებოდა — შიში, დაღლილობა და უძლურება.
მის გარშემო ისევ იცინოდნენ და იღებდნენ.
მაგრამ არც ერთმა მათგანმა არ იცოდა, რომ სულ რამდენიმე წუთში თავიანთ საქციელს ინანებდნენ. 😨😲
ბრბოდან გამოვიდა გოგონა, რომელსაც ბევრმა ჯერ კიდევ კარგად არ იცნობდა. ის სულ ახლახან გადმოვიდა ამ სკოლაში და თითქმის არავისთან ურთიერთობდა. მას ემა ერქვა.
ის მშვიდად მიუახლოვდა, ჯერ ალექსს შეხედა, შემდეგ ხულიგნებს და მტკიცე ხმით თქვა:
— თავი დაანებეთ მას.
ის მაშინვე მისკენ შემობრუნდა, გაკვირვებული, მაგრამ მაინც თავდაჯერებული.
— შენ ვინ ხარ საერთოდ? აქედან წადი, სანამ დროა.
— და თუ არა, რა მოხდება? — მშვიდად უპასუხა მან, თვალის არიდების გარეშე.
— ინანებ.
მან ერთი ნაბიჯი გადადგა წინ და მოულოდნელად ხელი მოიქნია, აშკარად არც კი ელოდა წინააღმდეგობას. მაგრამ შემდეგ ყველაფერი ისე სწრაფად მოხდა, რომ ბევრმა ვერც კი გაიგო, რა მოხდა.
ემამ მყისვე დაიჭირა მისი ხელი, შემოატრიალა სხეული და ერთი ზუსტი მოძრაობით ძირს დააგდო. მეორე სცადა ჩარევა — მის გვერდით აღმოჩნდა. მესამე წინ გადადგა — და ერთ წამში ისიც იატაკზე იწვა, ვერ ხვდებოდა, როგორ მოხდა ეს.
დერეფანში სიცილი ისე სწრაფად გაქრა, როგორც გაჩნდა. ტელეფონები ისევ აწეული იყო, მაგრამ ახლა ხალხი უკვე სრულიად სხვას იღებდა.
ემა გაიმართა, შეხედა მათ, ვისაც კამერები ეჭირა, და მისი ხმა კიდევ უფრო მკაცრი გახდა:
— ახლავე წაშალეთ ყველაფერი, რაც გადაიღეთ. ახლავე.
არავინ შეეწინააღმდეგა.
— და დაიმახსოვრეთ, — დაამატა მან, — თუ რომელიმე თქვენგანი კიდევ ერთხელ ეცდება მას შეურაცხყოფა მიაყენოს, საქმე ჩემთან გექნებათ.
დერეფანში სიჩუმე ჩამოვარდა. ალექსი ისევ თავის ეტლში იჯდა, სველი, კანკალით, მაგრამ პირველად დიდი ხნის შემდეგ მის გარშემო აღარ ისმოდა სიცილი.
