დილა ჩვეულებრივი დღის მსგავსად დაიწყო.
დანიელ ჰარტველი გაუსწორდა შავ ლაქირებულ სედანს, ქალაქი კი უკვე გარშემო ბრუმბოდა. მან გაასწორა თავისი იდეალურად გაწყობილი კოსტუმის საყელო, ხოლო მისი ასისტენტი მის გვერდით სიჩქარით სიარულით ჩამოთვლიდა დღის გეგმას.
— 10 საათზე საბჭოს სხდომა. ლანჩი ჩიკაგოს ინვესტორებთან. და 3 საათზე ჩარიცხვის ქველმოქმედი გალა-ზარი.
დანიელმა მსუბუქად დაუქნია თავი, გონება კი სხვა ადგილას ჰქონდა.
36 წლის ასაკში მას ჰქონდა ყველაფერი, რის ძებნაშიც ადამიანები მთელი ცხოვრება ატარებენ — წარმატება, გავლენა, აყვავებული ტექნოლოგიური იმპერია, რომელიც მან ნულიდან შექმნა. მისი სახელი ივსებდა ბიზნეს-მაგაზინებს. მისი პენტჰაუსი აღწევდა ცისკენ.
მაგრამ ეს ყველაფერი არ ყოფილა ფასის გარეშე.
არსებობდა ცხოვრების ისეთი ნაწილები, რომლებსაც მან ისწავლა არ დაბრუნებოდა.
განსაკუთრებით იგი.
ან, როგორც თვითონ იტყოდა.
მას რამდენიმე ნაბიჯი აშორებდა თავის ოფისის მინის კარებს, როცა მისკენ მივიდა ნაზი ხმა:
— გეთაყვა… ნებისმიერი დახმარება გამოდგება.
ეს ხმამაღალი არ იყო. ეს ნაპოვნი არ იყო.
მაგრამ ეს заставило გაჩერდეს.
დანიელმა გადაიხარა.
გზის მეორე მხარეს, ტროტუარის კიდეზე ჯდომით, იჯდა ქალი, პატარა, აცვიათი ფირფიტიანი პლაკატით ხელში. მის ახლოს იდგნენ სამი პატარა ბიჭი.
მისი მზერა ჩაწვა.
ისინი არც მეტი, არც ნაკლები ოთხი წლის იქნებოდნენ. მათი ტანსაცმელი სუფთა იყო, მაგრამ აშკარად მეორადი. და ისინი გამოიყურებოდნენ… იდენტურად.
ტრიპლეტები.
ერთ-ერთი მჭიდროდ უჭერდა მის ხელს. მეორე მიჩრდილებოდა მის გვერდით. მესამე ქალაქს სიჩუმით აკვირდებოდა.
რაღაც ამ სცენაში მას ახშობდა.
შემდეგ მისი თვალები ასწია ქალის სახისკენ.
და ყველაფერი მის შიგნით გაშეშდა.
— …ემმა?
სახელი გაეპარა, სანამ შეძლებდა მის შეკავებას.
მან დააცქვდა.
იმ წამს ცოტა ხნით არ გასაგებია.
მერე გაიაზრა.
— დანიელ?
მსოფლიო მათ გარშემო გაუჩინარდა სიჩუმეში.
ის შეიცვალა — ეს ყველამ შეამჩნია. ცხოვრება დაამძიმა მას, დახვეწა მისი პიროვნების კიდეები დაღლილობით. მაგრამ არ იყო საეჭვო ვინ იყო.
ემმა კოლინსი.
ქალი, რომელსაც მან ერთხელ შეუფერხებლად უყვარდა.
ქალი, რომელსაც მან დატოვა.
ხუთი წლის წინ.
დანიელმა კიდევ ერთხელ უყოყმანოდ გადაჭრა გზა.
ყოველი ნაბიჯი უფრო მძიმე ჩანდა, ვიდრე წინა.
როცა მასთან მივიდა, გაჩერდა და მის სახეს დააკვირდა, თითქოს ცდილობდა გაეგო, როგორ შეიძლება ეს რეალობა იყოს.
— რა… რა გინდა აქ? — ჰკითხა დაუდგრად ხმაში.
მაგრამ პასუხი აღარ იყო მნიშვნელოვანი.
უკვე აღარ.
იმ მომენტში, რაღაც შეიცვალა მის შიგნით — რაღაც, რასაც წლების განმავლობაში აფარებდა.
და მდუმარედ დანიელმა თავი პირობა დაუდო.
არ აქვს მნიშვნელობა რა ფასად.
არ აქვს მნიშვნელობა რამდენი დრო დასჭირდება.
მან შეკეთება მოახდინა იმაში, რაც დაარღვია.
მან ისინი აღარ დაკარგავდა.
რადგან ზოგჯერ ცხოვრება არ მხოლოდ წინ მიდის.
ზოგჯერ… უკან ბრუნდება.
და როცა ეს ხდება —
ან ისევ მიდიხარ…
ან ბოლოს რჩები.
