ვალდემარების რეზიდენციაში სიჩუმე სიმშვიდე არ იყო — ეს იყო მყიფე ზავი. სასახლე, მარმარილოსა და გამაგრებული მინისგან აშენებული ბრწყინვალე ნაგებობა, ბორცვზე იდგა როგორც ძალაუფლების სიმბოლო. გარედან იგი სრულყოფილებას ჰპირდებოდა. შიგნით კი რაღაც ბევრად უფრო ბნელის დამალვა ხდებოდა.
ბეატრის ვალდემარი ცხოვრობდა გარეგნობისთვის. მისი ცხოვრების ყოველი დეტალი ზედმიწევნით დაგეგმილი, გაპრიალებული და კონტროლირებული იყო. მისი ექვსი წლის ქალიშვილი, მია, ამ სრულყოფილების ცენტრი იყო — ნაზი ბავშვი ოქროსფერი ხვეულებით, ყოველთვის უნაკლოდ ჩაცმული და მუდამ მზად ღიმილისთვის. ბეატრისთვის მია მხოლოდ შვილი არ იყო. ის იყო სრულყოფილი ცხოვრების მტკიცებულება.
მაგრამ სრულყოფილება, როგორც მინა, ზედაპირის ქვეშ ბზარებს მალავს.
როზა სამი თვის წინ მოვიდა სახლში. ჩუმი, დაკვირვებული და რაღაც უცნაურად შემაშფოთებელი — ისე, რომ ბეატრისს ამის ახსნა არ შეეძლო. ის შორეული რეგიონიდან იყო, გაზრდილი ქალებს შორის, რომლებიც იცნობდნენ ისეთ რამეებს, რაც წიგნებში არ იწერება — იმას, რასაც ქარი ჩურჩულებს და მიწა მალავს.
როზა სახლს არ აღფრთოვანებოდა. ის მას სწავლობდა.
ამჩნევდა კუთხეებს, სადაც ჩრდილები ზედმეტად დიდხანს ჩერდებოდა. ჰაერს, რომელიც ზოგჯერ მძიმდებოდა, თითქმის ცოცხლად. და ყველაზე მეტად — ის მიას აკვირდებოდა.
რადგან მია იცვლებოდა.
ბავშვი, რომელიც ადრე ადვილად იცინოდა, ჩუმი გახდა. მისი მზერა შორს იყო, თითქოს ხედავდა იმას, რასაც სხვები ვერ ამჩნევდნენ. მისი კანი თბილი იყო — ზედმეტად თბილი. და ზოგჯერ, ღამის სიჩუმეში, როზა ფიცს დადებდა, რომ მსუბუქი კაწკაწის ხმა მოდიოდა მისი ოთახიდან.
მან იცოდა, რომ რაღაც არ იყო რიგზე.
გატეხის მომენტი სამშაბათს შუადღეს დადგა.
ბეატრისი მოსალოდნელზე ადრე დაბრუნდა სახლში. კიბეზე ასვლისას მან მოისმინა დაბალი, მექანიკური ზუზუნი მიას ოთახიდან. უცნაური ხმა, რომელმაც გულზე მოუჭირა.
მან კარი გააღო.
და გაიყინა.
როზა მუხლებზე იდგა მიას გვერდით და ხელში ელექტრო მანქანა ეჭირა. მია სკამზე უძრავად იჯდა, მისი სხეული გაშეშებული იყო, მზერა — ცარიელი. მისი ოქროსფერი თმის კულული იატაკზე ეგდო.
როზამ თავი ასწია, თვალებში პანიკა ედგა.
—ქალბატონო, გთხოვთ — შეხედეთ მას — ევედრებოდა. —ეს მის თმას არ ეხება. რაღაც იზრდება მის ქვეშ. ჩრდილის ფესვი. თუ ახლა არ მოვჭრი — შუაღამემდე — უფრო ღრმად შევა. თქვენ მას დაკარგავთ.
ბეატრისმა შიში ვერ დაინახა.
მან სიგიჟე დაინახა.
—როგორ ბედავ, რომ შეეხო მას! — იყვირა მან ბრაზით. —შენი ცრურწმენები აქ არ სჭირდება. წადი! აღარასდროს მიუახლოვდები ჩემს შვილს!
როზამ დააყოვნა და კიდევ ერთხელ შეხედა მიას. ბავშვი არ რეაგირებდა. არც კი ახამხამებდა თვალებს.
შემდეგ თავი დახარა.
—მაპატიე — ჩურჩულით თქვა, არა ბეატრისს, არამედ ბავშვს.
და წავიდა.
იმ ღამით სახლი შეიცვალა.
ბეატრისმა თავად დაბანა მია და ცდილობდა დაემალა შიგნით მზარდი შფოთვა. როცა გაპარსულ ადგილს ვარცხნიდა, რაღაც უცნაური შეამჩნია. კანი ცხელი იყო — თითქმის იწვოდა.
და მის ქვეშ მუქი ხაზები პულსირებდა.
როგორც ძარღვები.
მოძრაობდნენ.
—არაფერია — უთხრა საკუთარ თავს. —სტრესია. ხვალ ექიმთან წავალთ.
მაგრამ სახლს არ ეძინა.
სამ საათზე ხმამ გააღვიძა.
ნელი, რიტმული კაწკაწი.
როგორც ფრჩხილები მარმარილოზე.
ბეატრისი ბნელ დერეფანში გავიდა, გული სწრაფად უცემდა. მიას ოთახის კარი ფართოდ იყო გახსნილი.
—მია? ჩემო საყვარელო?
პასუხი არ იყო.
ის შევიდა.
და სამყარო დაიმსხვრა.
მია საწოლში არ იყო.
ის ოთახის შუაში ეკიდა.
თავისი თმით იყო დაჭერილი.
ოქროსფერი ხვეულები შეიცვალა — არაბუნებრივად გაიზარდა, ცოცხალ ლიანებს ჰგავდა და ჭაღზე იყო შემოხვეული. თმა შავი გახდა. სქელი. პულსირებადი.
ცოცხალი.
ბეატრისმა სცადა ყვირილი, მაგრამ ხმა ვერ ამოუვიდა.
მაშინ მია დაიძრა.
მისი თავი ნელა — შეუძლებელი გზით — შემობრუნდა, სანამ დედას არ შეხედა.
მისი სახე აღარ იყო ნაზი. მასზე თხელი ბზარები გაჩნდა, როგორც გატეხილ ფაიფურზე. და როცა ის ლაპარაკობდა, ეს მისი ხმა არ იყო.
ეს სხვა რამ იყო.
—როზას უნდოდა ჩვენი მოჭრა — ისისინა. —მაგრამ შენ დაგვაცადე გაზრდა.
ბეატრისი უკან დაიხია, ხელები უკანკალებდა. სასოწარკვეთილმა აიღო მანქანა, რომელიც როზამ დატოვა.
ზუზუნმა ოთახი შეავსო.
კივილით წინ გავარდა და შავ თმას მიადო პირი.
იმ წამს—
თმა სისხლს უშვებდა.
სქელი, მძაფრი სითხე მის სახეზე შეესხა.
თმა მაშინვე რეაგირებდა. უკან დაიხია და შემდეგ თავს დაესხა მას, როგორც დაჭრილი ცხოველი. წამებში შემოეხვია ხელებზე, სხეულზე, ყელზე.
—არა! გამიშვი! როზა, მიშველე! — იყვირა.
მაგრამ სიბნელემ არ მოუსმინა.
თმა უფრო და უფრო მჭიდროდ ეხვეოდა, ახშობდა მის ხმას, სუნთქვას… სანამ არაფერი აღარ დარჩა.
მეორე დილით ახალი დამხმარე მოვიდა.
ყველაფერი… ნორმალურად ჩანდა.
ზედმეტად ნორმალურად.
მისაღებში მია იატაკზე იჯდა და თოჯინებით თამაშობდა. მისი თმა უფრო გრძელი იყო, ვიდრე ოდესმე — ბრწყინავდა, არაბუნებრივად ლამაზი.
—სად არის შენი დედა, პატარავ? — ჰკითხა ქალმა.
მიამ თავი ასწია.
მისი თვალები სრულიად შავი იყო.
უსიტყვოდ დიდ სარკეზე მიუთითა.
ქალმა შეხედა.
და გაიყინა.
სარკეში ბეატრისი იყო.
ცოცხალი არა.
არამედ ჩრდილად გამომწყვდეული.
მისი პირი ღია იყო უხმო კივილში, ხელები მინაზე ჰქონდა მიჭერილი.
—დედა ისვენებს — თქვა მიამ ჩუმად, როცა მისი თმის ერთი კულული გველივით შემოეხვია თითებს. —მას ყოველთვის უნდოდა, რომ სრულყოფილები ვყოფილიყავით.
კილომეტრებით შორს, როზა თავისი სახლის წინ იდგა და ცეცხლში ბალახებს ყრიდა. კვამლი ნელა ადიოდა.
მან თვალები დახუჭა.
და შეაჟრჟოლა.
რადგან იცოდა—
ვალდემარების სახლში აღარ არის სარკეები.
მხოლოდ ფანჯრები.
ადგილისკენ, სადაც სინათლე ვერასოდეს აღწევს.
