მგლების ხროვამ შემოარტყა… მაგრამ ერთმა მათგანმა წარმოუდგენელი რამ გააკეთა 😱😱😨
დანიელი წლებია ნადირობდა. ტყე მისთვის უბრალოდ სამუშაო არ იყო — ეს იყო რუტინა. მაგრამ იმ დღეს ყველაფერი სხვანაირად იგრძნობოდა.
თოვლი მუხლებამდე სწვდებოდა და ქარი სახეს უჭრიდა. უკვე უკან დაბრუნებას აპირებდა, როცა სუსტი, გატეხილი ხმა გაიგონა.
— „ეს რა იყო…?“
რამდენიმე წუთში იპოვა დაჭრილი მგლის ლეკვი… ძლივს სუნთქავდა.
უნდა დაეტოვებინა.
არ დატოვა.
(…ისტორია გრძელდება…)
დაახლოებით სამი თვე გავიდა.
ერთ საღამოს დანიელი ტყიდან გვიან ბრუნდებოდა. უკვე ბნელოდა.
შემდეგ—
მოძრაობა.
ერთი… ორი… სამი ჩრდილი.
მგლები.
ხეებიდან გამოვიდნენ… ჩუმად… ზუსტად… და შემოარტყეს.
დანიელმა ნელა ასწია ხელები.
— „მშვიდად…“
მგლები უფრო და უფრო უახლოვდებოდნენ.
მათი თვალები სიბნელეში ბრწყინავდა.
— „ეს დასასრულია…“ — ჩურჩულით თქვა.
მაშინ ერთი მგელი წინ გამოვიდა.
უფრო დიდი. უფრო ძლიერი. განსხვავებული.
მიუახლოვდა… და პირდაპირ მის წინ გაჩერდა.
ერთმანეთს შეხედეს.
დრო თითქოს გაჩერდა.
დანიელის ხმა ძლივს ისმოდა:
— „ეს… შენ ხარ?“
უცებ კიდევ ერთი მგელი გვერდიდან მოიწია.
პირველმა მკვეთრად შემობრუნდა და დაიღრიალა — დაბლა… საშიშად.
დაძაბულობა უკიდურესად გაიზარდა.
შემდეგ…
მგელმა ისევ შეხედა დანიელს…
ერთი ნაბიჯით მიუახლოვდა…
და გააკეთა ის, რასაც ის არასოდეს ელოდა…
გაგრძელება კომენტარებში…👇👇👇👇🐾
მგელი არ დაესხა თავს.
წინ გადმოდგა… და დანიელსა და ხროვას შორის დადგა.
როგორც ფარი.
სხვა მგელმა კბილები გამოაჩინა და მიუახლოვდა.
ღრმა ღრიალი გაისმა გაყინულ ჰაერში.
დიდი მგელი არ განძრეულა.
პასუხად დაიღრიალა — უფრო ხმამაღლა. უფრო ძლიერად.
გაფრთხილება.
ერთი წამით… ყველაფერი გაიყინა.
და უცებ—
ქაოსი.
ხროვა დაესხა თავს.
დანიელი უკან დაიხია, გული ძლიერად უცემდა.
თოვლი აფეთქდა მათი სხეულების ქვეშ.
ღრიალი. კბენა. შეჯახებები.
და ის, ვინც მის წინ იდგა…
მარტო ებრძოდა მათ.
— „არა… შეწყვიტე…“ — ჩურჩულით თქვა დანიელმა, ვერ ინძრეოდა.
მაგრამ მგელი არ დაიხია.
წინ წავიდა.
მიიღო დარტყმები.
დაიცვა პოზიცია.
ერთი ბევრის წინააღმდეგ.
წამები წუთებად იქცა.
შემდეგ ნელ-ნელა…
ერთი მგელი უკან დაიხია.
შემდეგ კიდევ ერთი.
საბოლოოდ… ტყეში ისევ სიჩუმე ჩამოვარდა.
მგელი იქ იდგა… მძიმედ სუნთქავდა.
მისი სხეული დაძაბული იყო.
მისი თვალები ისევ დანიელზე იყო მიპყრობილი.
დანიელმა ნელა გადადგა ნაბიჯი წინ.
— „გახსოვდა…“ — ჩუმად თქვა.
ერთი წამით…
იგრძნობოდა, რომ კავშირი ისევ არსებობდა.
იგივე ჩუმი გაგება.
შემდეგ მგელი შემობრუნდა…
და სიბნელეში გაუჩინარდა.
უხმოდ.
მეორე დილით სოფლის მცხოვრებლებმა თოვლში კვალები იპოვეს.
სასტიკი ბრძოლის ნიშნები.
სისხლი.
ძალიან ბევრი სისხლი.
ერთმა კაცმა თავი გააქნია.
— „როგორც ჩანს, მგლები ერთმანეთს დაესხნენ…“
დანიელმა არაფერი უპასუხა.
უბრალოდ იდგა… და ტყეს უყურებდა.
და გულის სიღრმეში…
უკვე იცოდა სიმართლე.
ზოგი ვალი არასოდეს ავიწყდებათ.
და ხანდახან…
ერთგულება იქ ცხოვრობს, სადაც ყველაზე ნაკლებად ელოდები. 🔥
