ბებიის შემაშფოთებელი ქცევა შვილიშვილის მიმართ შემთხვევით გამოაშკარავდა 😱😱😱
ჩემი ხუთი წლის ქალიშვილი, ლია, ყოველთვის სიამოვნებით მიდიოდა ბებიასთან… სანამ ერთ დღეს ყველაფერი არ შეიცვალა
ჩემი ხუთი წლის ქალიშვილი, ლია, ადრე დიდი სიამოვნებით მიდიოდა ბებიასთან. მაგრამ ბოლო დღეებში რაღაც უცნაურად შეიცვალა.
— არა, დედა… გთხოვ, ნუ წამიყვან იქ… არ მინდა ბებიასთან წასვლა… — ტიროდა ყოველ დილით და ძლიერად მეჭიდებოდა ხელს.
ვერ ვხვდებოდი, რა ხდებოდა. ჩემი სიდედრი ყოველთვის კეთილად ექცეოდა მას — უმზადებდა ტკბილეულს და პატარა საჩუქრებს აძლევდა. ვფიქრობდი, რომ ეს უბრალოდ დროებითი ეტაპი იყო და მაინც მიმყავდა იქ.
ჩვენი სამუშაო გრაფიკის გამო მე მიმყავდა დილით, ხოლო ჩემი ქმარი საღამოს აკითხავდა.
— როგორ გაატარა ლიამ დღე შენს დედასთან? — ვკითხე ერთ საღამოს.
— ყველაფერი ძალიან კარგად იყო. ძალიან კარგ ხასიათზე იყო — მითხრა დარწმუნებით.
ამან ცოტა დამამშვიდა… მაგრამ არა დიდხანს.
მეორე დილით ლიამ ისევ დაიწყო ტირილი. ამჯერად ვეღარ დავაიგნორე. ჩავეხუტე და ვცადე დამემშვიდებინა.
— საყვარელო, შეგიძლია ყველაფერი მითხრა. რა მოხდა? რატომ არ გინდა ბებიასთან წასვლა?
მან სერიოზულად შემომხედა და ჩუმად მითხრა:
— დედა… დღეს შენ უნდა მომაკითხო… არა მამა… მერე მიხვდები…
მისმა სიტყვებმა დამაფიქრა და შემაშფოთა.
იმ დღეს ადრე წამოვედი სამსახურში და ისე წავედი მის წამოსაყვანად, რომ არავის არაფერი ვუთხარი.
როგორც კი მივედი, მაშინვე ვიგრძენი, რომ რაღაც არ იყო წესრიგში. ჰაერში უცნაური დაძაბულობა ტრიალებდა.
შემდეგ გავიგონე ჩემი სიდედრის ხმა ნახევრად ღია ფანჯრიდან.
ნელა მივუახლოვდი და შიგნით შევიხედე…
ლია იქ იდგა, მის გვერდით.
მაგრამ რაც შემდეგ მომენტში დავინახე, სისხლი გამეყინა…
და დაუფიქრებლად შევვარდი შიგნით…
კარი ისე ძლიერად გავაღე, რომ კედელს მიეჯახა. გული სწრაფად მიცემდა, სუნთქვა მიჭირდა.
— ლია! — დავიყვირე, როცა შევედი.
სურათი, რომელიც დავინახე, ადგილზე გამაქვავა.
ჩემი სიდედრი ლიას წინ იდგა, ხოლო ჩემი პატარა გოგონა კედელთან იყო მიჭყლეტილი, შიშით სავსე თვალებით. მისი პატარა ხელები კანკალებდა.
— რამდენჯერ უნდა გითხრა, რომ ამაზე არ უნდა ილაპარაკო? — თქვა სიდედრმა ცივი, მკაცრი ხმით. — არავის უნდა უთხრა, გესმის?
როგორც კი ლიამ დამინახა, ჩემთან გამოიქცა და ძლიერად ჩამეხუტა.
— დედა… — ჩამჩურჩულა ტირილით.
მუხლებზე დავეშვი, ჩავეხუტე და სიდედრს უნდობლად შევხედე.
— ეს რას ნიშნავს? — ვკითხე, ვცდილობდი ხმა არ ამკანკალებოდა.
მან ცოტა ხანს იჭოჭმა და შემდეგ იძულებით გაიღიმა.
— არასწორად გაიგე… უბრალოდ ვთამაშობდით…
— ვთამაშობდით?! — ხმას ავუმაღლე. — ეს თამაში არ არის. რას უკეთებ ჩემს შვილს?
ლია კიდევ უფრო ძლიერად მომეკრა.
— მაიძულებს ბნელ ოთახში ჯდომას… — ტიროდა ლია. — მეუბნება, რომ თუ არ დავემორჩილები, შენ აღარ შემიყვარებ…
სისხლი გამეყინა.
— როგორ შეგიძლია ასეთი რამ უთხრა ბავშვს? — ვუთხარი გაბრაზებულმა.
სიდედრის სახე უცებ შეიცვალა. მისი „კეთილი“ ნიღაბი ჩამოიშალა.
— შენ არ იცი, როგორი ბავშვია ის — თქვა ცივად. — ძალიან სუსტია… უბრალოდ ვცდილობ გავაძლიერო.
— შენ აშინებ მას — ვუპასუხე. — ეს აღზრდა არ არის.
ამ დროს კარი გაიღო და ჩემი ქმარი შემოვიდა.
— რა ხდება აქ? — იკითხა გაოცებულმა.
მისკენ შევტრიალდი.
— შენი დედა აშინებს ჩვენს შვილს. ემუქრება და აიძულებს გაჩუმდეს.
— ეს სიმართლე არ არის — მაშინვე თქვა სიდედრმა. — ბავშვს ძლიერი ფანტაზია აქვს.
— არა! — იყვირა ლიამ ტირილით. — მან თქვა, რომ თუ ვეტყვი, წამიყვანს სადღაც და მარტო დამტოვებს…
ოთახში სიჩუმე ჩამოვარდა.
ჩემმა ქმარმა შეხედა დედას, შემდეგ მე, შემდეგ ლიას… და გაფითრდა.
— დედა… ეს მართალია? — ჩუმად ჰკითხა.
სიდედრმა არაფერი თქვა.
ამ სიჩუმემ ყველაფერი თქვა.
ავდექი და ლიას ხელი მოვკიდე.
— მივდივართ — ვთქვი მტკიცედ.
— გადაჭარბებ — სცადა ეთქვა სიდედრმა.
მაგრამ მე უკვე გადაწყვეტილება მიღებული მქონდა.
იმ დღიდან ლიას აღარასოდეს დავტოვე მასთან მარტო.
ზოგჯერ ყველაზე საშინელი ის არის, რაც „სიყვარულის“ ნიღბის უკან იმალება… 😱
