სამგლოვიარო დარბაზში ისეთი სიჩუმე იყო, რომ თითქოს თავად მწუხარებასაც კი ეშინოდა სუნთქვის, მაგრამ მოსამსახურემ ისეთი რამ გააკეთა, რამაც ყველა შოკში ჩააგდო.
ყველაფერი იდეალურად მოწყობილი ჩანდა.
ზედმეტად იდეალურად.
რბილი ნაბიჯების ხმა გაპრიალებულ მარმარილოს იატაკზე ისმოდა.
თეთრი შროშანები ძვირფას კუბოს გარს ერტყა, როგორც გაყინული ლოცვები.
შავებში ჩაცმული სტუმრები თავჩაქინდრულები იდგნენ, სახეები ვუალებსა და ცხვირსახოცებს მიღმა ჰქონდათ დამალული, თითქოს წინასწარ გათამაშებულ მწუხარებაში გახვეულნი.
არავინ ტიროდა ზედმეტად ხმამაღლა.
არავინ იშლებოდა.
არავინ ბედავდა მდიდარი ოჯახის იდეალური დაკრძალვის დარღვევას.
და მაშინ—
მოსამსახურემ დაიყვირა.
ეს არ იყო ამოსუნთქვა.
არც სუსტი კივილი.
ეს იყო ისეთი უხეში, ისეთი შეშინებული ყვირილი, რომ დარბაზში ყველამ მაშინვე მისკენ მიატრიალა თავი.
სანამ ვინმე მიხვდებოდა, რა ხდებოდა, მან კედლიდან საგანგებო ნაჯახი ჩამოხსნა.
— შეაჩერეთ! — იყვირა ვიღაცამ.
მაგრამ უკვე გვიანი იყო.
მოსამსახურემ ორივე აკანკალებული ხელით მძიმე ნაჯახი თავზე მაღლა ასწია და კუბოს სახურავს მთელი ძალით დაარტყა.
ტკაც!
ხმა მთელ დარბაზში აფეთქდა.
თეთრი ხე გაიპო.
ნაფოტები მარმარილოზე მიმოიფანტა.
ქალებმა დაიკივლეს.
კაცები უკან გადაბარბაცდნენ.
ერთი გვირგვინი იატაკზე დაეცა.
მოსამსახურემ ნაჯახი გამოაძრო და ისე სუნთქავდა, თითქოს თავად სიკვდილს გადაურჩა. მისი ნარინჯისფერი უნიფორმა შავ კოსტიუმებსა და თეთრ ყვავილებს შორის მკვეთრად ჩანდა, როგორც ცეცხლი მოჩვენებებით სავსე ოთახში.
ამ დროს მისკენ მოხუცი პატრიარქი გამოიქცა.
ედვარდ ჰარინგტონი.
ემილის ქმარი.
ძლევამოსილი კაცი.
პატივცემული კაცი.
კაცი, რომლისაც ყველას უფრო ეშინოდა, ვიდრე უყვარდა.
მისი სახე ბრაზისგან დამახინჯებული იყო.
— ჭკუიდან შეიშალეთ? — იღრიალა მან. — უსირცხვილო ქალო! იცით, რა გააკეთეთ?
მაგრამ მოსამსახურე არ განძრეულა.
მან აკანკალებული თითით გატეხილ კუბოზე მიუთითა.
— ის მკვდარი არ არის.
დარბაზი გაიყინა.
ედვარდს თვალები დაეწვრილდა.
— რა თქვით?
მოსამსახურის ხმა გაუტყდა, მაგრამ მზერა არ მოუშორებია.
— გავიგონე. შიგნიდან გავიგონე მისი ხმა.
მგლოვიარეებს შორის ნერვიულმა ჩურჩულმა გაირბინა.
ვიღაცამ ჩაიჩურჩულა:
— ისტერიკაშია.
მეორემ თქვა:
— გაიყვანეთ აქედან.
მაგრამ მოსამსახურე მოულოდნელად კუბოს გვერდით მუხლებზე დაეცა და ყური გაბზარულ სახურავს მიადო.
მისი მთელი სხეული გაუნძრევლად გაშეშდა.
შემდეგ ჩურჩულით თქვა:
— მოუსმინეთ.
არავინ სუნთქავდა.
ერთი საშინელი წამით არაფერი ისმოდა.
მხოლოდ სიჩუმე.
შემდეგ—
კუბოს შიგნიდან სუსტი ფხაჭნის ხმა გაისმა.
ისეთი სუსტი, რომ ზოგიერთს ეგონა, მოეჩვენა.
მოსამსახურემ ნელა ასწია თავი.
სახე ფითრისფერი ჰქონდა.
— გახსენით.
ედვარდმა უკან დაიხია.
— არა.
მოსამსახურემ პირდაპირ შეხედა.
— ახლავე გახსენით.
ედვარდის ბრაზი წამით გაქრა.
და მის ადგილას ბევრად უარესი რამ გამოჩნდა.
შიში.
ნამდვილი შიში.
ისეთი შიში, რომელსაც დამნაშავე კაცი ვერ მალავს.
— ის მკვდარია, — ჩაიჩურჩულა მან. — ექიმმა დაადასტურა.
მერე ისევ გაისმა.
უფრო ხმამაღლა.
ბუმ.
დარტყმა.
კუბოს შიგნიდან.
მთელი დარბაზი კივილმა მოიცვა.
ერთი ქალი გონებას დაეკარგა.
ერთ კაცს ტელეფონი ხელიდან გაუვარდა.
ვიღაც კარისკენ გაიქცა.
მოსამსახურემ ნაჯახი ისევ აიღო, მაგრამ ედვარდმა მკლავში ჩაავლო ხელი.
— ამ კუბოს არ შეეხოთ!
მოსამსახურემ მის ხელზე დაიხედა, რომელიც მაჯას უჭერდა.
შემდეგ თვალებში შეხედა.
და უეცრად მიხვდა.
— თქვენ იცოდით, — ჩაიჩურჩულა მან.
ედვარდის სახე გამკაცრდა.
— გაჩუმდით.
მაგრამ სანამ კიდევ ერთ სიტყვას იტყოდა—
ტკაც!
კუბოს სახურავი შიგნიდან გაიპო.
გატეხილი ხიდან ფერმკრთალი ხელი გამოჩნდა.
თითები სასოწარკვეთილად ეჭიდებოდა ჰაერს.
დარბაზი ისე აკივლდა, თითქოს მკვდრები დაბრუნდნენ.
ედვარდი უკან გადაბარბაცდა, სახეზე ფერი წაერთვა.
— არა… — ამოისუნთქა მან.
ხელი კვლავ ნაფოტებს შორის იბრძოდა.
და სწორედ მაშინ დაინახა მოსამსახურემ.
ემილის მაჯაზე სქელი ოქროს ბეჭედი ეკეთა.
ედვარდის ბეჭედი.
ის ბეჭედი, რომლის დაკარგვასაც ედვარდი ორი ღამის წინ ამტკიცებდა.
მოსამსახურე ბეჭედს მიაშტერდა.
შემდეგ ედვარდს.
და საშინელებისგან აკანკალებული ხმით ჩაიჩურჩულა:
— თქვენ არ დაგიკარგავთ.
ედვარდმა არაფერი თქვა.
ფერმკრთალი ხელი კვლავ ჰაერს ფხაჭნიდა.
მოსამსახურემ კუბოს გატეხილი სახურავი ორივე ხელით ჩაავლო და დაიყვირა:
— დამეხმარეთ! ის ცოცხალია!
მაგრამ ედვარდი მათ შორის ჩადგა.
და პირველად ყველამ დაინახა სიმართლე.
ის ცოლის ღირსების დაცვას არ ცდილობდა.
ის კუბოს დახურულად დატოვებას ცდილობდა.
რადგან ემილი ჰარინგტონი მშვიდად არ მომკვდარა.
ის ცოცხლად დამარხეს.
და კაცი, რომელიც მის კუბოსთან იდგა, ზუსტად იცოდა რატომ.
მაგრამ ვინ დააძინა ემილი წამლით? რატომ იყო ედვარდის ბეჭედი მის მაჯაზე მიბმული? და რა საიდუმლო აღმოაჩინა ემილიმ მანამდე, სანამ კუბოში ჩაკეტეს?
საშინელი სიმართლე მე-2 ნაწილში გაგრძელდება კომენტარებში…
ერთი შემზარავი წამით არავინ განძრეულა.
შემდეგ მოსამსახურე კუბოზე დაემხო და სისხლიანი თითებით გატეხილი სახურავის გახევა დაიწყო.
— დამეხმარეთ! — ყვიროდა ის. — ღვთის გულისათვის, დამეხმარეთ!
ბოლოს ორი ახალგაზრდა კაცი წინ გამოიქცა. ედვარდმა მათი შეჩერება სცადა, მაგრამ დარბაზი უკვე მის წინააღმდეგ იყო. იგივე სტუმრები, რომლებიც რამდენიმე წუთის წინ თავჩაქინდრულები იდგნენ, ახლა მას ისე უყურებდნენ, თითქოს მკვლელს ხედავდნენ.
კუბოს სახურავი ძალით ახადეს.
ემილი შიგნით იწვა.
ფერმკრთალი. სუსტი. ძლივს სუნთქავდა.
ტუჩები გალურჯებული ჰქონდა, ფრჩხილები დამტვრეული, კუბოს შიდა მხარე კი ღრმა ნაკაწრებით იყო დაფარული. თვალები ნელა გაახილა, და მათში დაბნეულობა კი არ ჩანდა…
არამედ ამოცნობა.
მან პირდაპირ ედვარდს შეხედა.
და დარჩენილი მცირე ძალით ჩაიჩურჩულა:
— მან გააკეთა.
საშინელი სიჩუმე ჩამოწვა.
ედვარდმა უკან დაიხია.
— ბოდავს, — სწრაფად თქვა მან. — არ იცის, რას ამბობს.
მაგრამ ემილიმ აკანკალებული მაჯა ასწია.
ოქროს ბეჭედი შავი ლენტით ჰქონდა მიბმული.
მოსამსახურის ხმა აკანკალდა.
— ეს ლენტი გუშინ თქვენს კაბინეტში ვიპოვე.
ედვარდის სახე შეიცვალა.
არც ისე ძალიან.
მხოლოდ იმდენად.
იმდენად, რომ ყველას დაენახა მონსტრი, რომელიც სამგლოვიარო კოსტიუმის უკან იმალებოდა.
ემილის სუნთქვა სუსტი იყო, მაგრამ მისი სიტყვები დარბაზს დანასავით ჭრიდა.
— ანდერძის შეცვლას ვაპირებდი.
ედვარდი ადგილზე გაშეშდა.
სტუმრებმა შეშფოთებით ამოისუნთქეს.
ემილის თვალები ცრემლებით აევსო.
— გავიგე, რომ წლებია მამაჩემის კომპანიიდან იპარავდა. ვუთხარი, რომ გავამხელდი. იმ საღამოს ჩაი დამისხა… და ამის შემდეგ ვეღარ გავინძერი.
მოსამსახურემ პირზე ხელი აიფარა.
ემილიმ მისკენ გაიხედა.
— შენ გამიგონე… არა?
მოსამსახურემ ტირილით დაუქნია თავი.
— გუშინ ღამით მოსამზადებელი ოთახიდან კაკუნი მესმოდა. მითხრეს, მილები ხმაურობსო.
ედვარდი უცებ კარისკენ გაიქცა.
მაგრამ პატრიარქი, რომელიც ოდესღაც ყველას შიშით მართავდა, საკუთარ ვაჟმა შეაჩერა. მან გასასვლელი გადაკეტა, სახე კი ქვასავით ცივი ჰქონდა.
— არა, მამა, — ჩაიჩურჩულა მან. — ამჯერად არა.
პოლიცია გამოიძახეს.
დაკრძალვა დანაშაულის ადგილად იქცა.
და როცა ემილი ცოცხალი გაჰყავდათ, მან მოსამსახურის ხელი დაიჭირა და ჩუმად უთხრა:
— შენ ჩემი კუბო არ გაგიტეხავს.
მან სუსტად გაიღიმა.
— შენ ჩემი ციხე დაამსხვრიე.
