საიდუმლო, რომელსაც ლილი ვერ ინახავდა
როდესაც იმ შუადღეს ჩემმა ხუთი წლის ქალიშვილმა ხელი მომქაჩა, ველოდი, რომ მეტყოდა, კიდევ ერთი ნიჟარა იპოვა ან დელფინი დაინახა.
ამის ნაცვლად, მან ჩემი სამყარო ერთი წინადადებით დაამსხვრია.
— დედა… მამამ მითხრა, რომ არ მომეყოლა შენთვის იმ ქალზე, რომელიც ჩვენს ოთახში იყო მასთან და ბიძია ჯიმთან ერთად.
ოკეანის ნაზი ნიავი უცებ ყინულივით ცივი მომეჩვენა.
ლილის დავხედე და ძალით გავიღიმე, თუმცა ამ ღიმილს ვერ ვგრძნობდი. ბავშვები ხშირად რაღაცებს არასწორად იგებენ. აუცილებლად უნდა არსებობდეს რაიმე უწყინარი ახსნა.
დავიჩოქე, რომ მის სიმაღლეზე ვყოფილიყავი.
— იცი, რომ ყველაფერი შეგიძლია მითხრა, ჩემო საყვარელო, — ჩუმად ვუთხარი. — ვინ იყო ის ქალი?
ლილიმ მხრები აიჩეჩა და თავისი პატარა თითებით კაბის ბოლო მოიქცია.
— მუქი თმა ჰქონდა. მამამ ჩაეხუტა. ბიძია ჯიმი ძალიან ხმამაღლა ლაპარაკობდა, სანამ მამამ არ უთხრა, გაჩუმებულიყო, რადგან მე იქ ვიყავი.
გული შემეკუმშა.
— მერე მამამ თქვა, რომ ეს შენთვის უფროსების სიურპრიზი იყო, — განაგრძო მან. — მითხრა, სიურპრიზი არ გამეფუჭებინა.
სიურპრიზი.
ეს სიტყვა ჩემს გონებაში სასტიკ ხუმრობად ჟღერდა.
ლილის შუბლზე ვაკოცე და მადლობა გადავუხადე, რომ მითხრა, თუმცა ჩემი ტუჩები თითქოს დაბუჟებული იყო. სასტუმროს კომპლექსისკენ მიმავალ გზაზე დავინახე ბრიუსი და ჩემი უმცროსი ძმა, ჯიმი, რომლებიც ნაპირთან ერთად იცინოდნენ.
ისინი სრულიად უდარდელები ჩანდნენ.
ბრიუსს სიცილისგან თავი უკან ჰქონდა გადაგდებული, ჯიმი კი კენჭს წყლის ზედაპირზე ახტუნებდა.
როგორ შეეძლოთ მათ ასე გაეღიმათ, თითქოს არაფერი მომხდარა?
თვეების განმავლობაში ვოცნებობდი ამ შვებულებაზე. დამღლელი ერთი წლის, შემდეგ კიდევ ერთის შემდეგ, ერთადერთი რაც მინდოდა, იყო დრო გამეტარებინა იმ ადამიანებთან, ვინც ყველაზე მეტად მიყვარდა: ჩემს ქმართან, ჩემს ქალიშვილთან და ჩემს პატარა ძმასთან.
ახლა კი ვერ ვიშორებდი ფიქრს — იქნებ მხოლოდ მე მიხაროდა ოჯახთან ერთად დროის გატარება.
იმ საღამოს ყველა პატარა დეტალი საეჭვოდ მეჩვენებოდა.
ბრიუსი ვახშმის შუაში გავიდა, რათა რესტორნის ტერასაზე სატელეფონო ზარს ეპასუხა. ფანჯრიდან ვხედავდი, როგორ დაუწია ხმას საუბრისას.
ერთი წუთის შემდეგ ჯიმის ტელეფონმა დარეკა.
მან ეკრანს შეხედა, სწრაფად ჩაკეტა, შემდეგ ჯიბეში ჩაიდო, სანამ რამეს დავინახავდი.
არც ერთი მათგანი არ მიყურებდა.
არც ერთი მათგანი არ ჩანდა კომფორტულად, როცა ჩემს მზერას ხვდებოდა.
მუცელში ბურთივით რაღაც გამიჩნდა.
შეიძლება ლილის არასწორად გაეგო.
შეიძლება იქ კავშირებს ვხედავდი, სადაც ისინი არ არსებობდა.
ან იქნებ…
გაგრძელება კომენტარებშია.👇👇👇
იქნებ ჩემი ქორწინება უკვე დანგრეული იყო და მე უკანასკნელი ვიყავი, ვინც ამას ხვდებოდა.
იმ ღამეს ბრიუსი სააბაზანოში შევიდა და ტელეფონი საწოლის გვერდით მაგიდაზე დატოვა.
მე მას შევაშტერდი.
მძულდა აზრი, რომ მის პირად სივრცეს ვარღვევდი.
მაგრამ განა საიდუმლოების შენახვა უფრო დიდი ღალატი არ იყო?
ჩემი ხელი ტელეფონისკენ გაიწია მანამ, სანამ საკუთარი თავის შეჩერებას შევძლებდი.
ეკრანი აინთო.
ახალი შეტყობინება გამოჩნდა.
ჯიმი: ის დათანხმდა, რომ ხვალ ისევ შეგვხვდეს.
სიტყვები ბუნდოვანი გახდა, როცა თვალები ცრემლებით ამევსო.
უცებ ყველაფერს აზრი მიეცა.
ჩურჩულით გამართული საუბრები.
იდუმალი ზარები.
აუხსნელი გაუჩინარებები.
ის მზერები, რომლებსაც ბრიუსი და ჯიმი ერთმანეთს უცვლიდნენ, როცა ოთახში შევდიოდი.
მე არაფერი მომჩვენებია.
ისინი ნამდვილად რაღაცას მალავდნენ.
და რაც არ უნდა ყოფილიყო ეს…
მასში სხვა ქალი იყო ჩართული.
ფრთხილად დავაბრუნე ტელეფონი ზუსტად იმ ადგილას, სადაც ვიპოვე, სანამ ბრიუსი სააბაზანოდან გამოვიდოდა.
მან გამიღიმა ისე, რომ წარმოდგენაც არ ჰქონდა — ჩვენი ქორწინების საძირკველი უკვე ირყეოდა.
— დასაძინებლად მოდიხარ? — მკითხა.
— ერთ წუთში, — ჩავიჩურჩულე.
თავზე მაკოცა და საბნის ქვეშ შეძვრა.
რამდენიმე წუთის შემდეგ მისი სუნთქვა ნელი და თანაბარი გახდა.
ძილი მისთვის მარტივად მოვიდა.
მე კი გათენებამდე ფხიზლად დავრჩი, სიბნელეში დაკარგული თვალებით, და ვფიქრობდი, როგორ გახდა ჩემს გვერდით მწოლიარე კაცი სრულიად უცხო ადამიანი.
