😱😭 ბოლო დროს ჩემი 12 წლის შვილიშვილი თავის 3 წლის დას უხეშად ექცეოდა, ატირებდა და მალულად ჩაკეტილ ოთახში მიჰყავდა. ერთ დღეს გავიგონე, როგორ ჩასჩურჩულა: „თუ ბებიას მოუყვები, რას ვაკეთებთ იმ ოთახში, ყველაფერს გააფუჭებ“. მაგრამ როდესაც ის კარი გავაღე, ნანახისგან მუხლები მომეკვეთა… 😨💔‼️
68 წლის ვარ. სიუზანი მქვია და სულ ცოტა ხნის წინაც კი მჯეროდა, რომ ამქვეყნად არაფერი არსებობდა ისეთი, რაც საკუთარი შვილიშვილის შიშს გამიჩენდა.
მაგრამ ვცდებოდი.
ჩემს ქალიშვილს, ემილის, ცოტა ხნის წინ სამუშაო გრაფიკი შეეცვალა, ამიტომ მთხოვა, რამდენიმე კვირით მის ორ შვილზე მეზრუნა.
ჩემი უფროსი შვილიშვილი, 12 წლის ჯეიკი, ყოველთვის კეთილი და მზრუნველი ბიჭი იყო. მას ძალიან უყვარდა თავისი პატარა და, 3 წლის ლილი.
მაგრამ ბოლო რამდენიმე კვირის განმავლობაში ჯეიკი თითქოს სრულიად სხვა ბავშვად იქცა.
ყველაფერი ერთ ჩვეულებრივ სამშაბათს დაიწყო.
სამზარეულოში სადილს ვამზადებდი, როდესაც მოულოდნელად მისაღები ოთახიდან ლილის ტირილი გავიგონე.
მაშინვე იქით გავიქეცი.
ჯეიკი თავისი პატარა დის წინ მუხლებზე იდგა, ორივე ხელით მაგრად ჰყავდა ჩახუტებული და ყურში რაღაცას ეჩურჩულებოდა.
ლილი მისგან გათავისუფლებას ცდილობდა.
— ჯეიკ, რა ხდება აქ? — ვკითხე.
ჩემმა შვილიშვილმა დას მაშინვე ხელი გაუშვა.
— არაფერი, ბებო. უბრალოდ ვთამაშობდით.
მაგრამ ლილიმ ცრემლიანი თვალებით შემომხედა და ისეთი რამ მითხრა, რომ მუცელი შემეკუმშა.
— ბებო, იმ ოთახში აღარ მინდა შესვლა.
ჯეიკს სახის გამომეტყველება მყისიერად შეეცვალა.
— ლილი, გაჩუმდი! ჩვენ ხომ შევთანხმდით!
ადგილზე გავშეშდი.
— რომელ ოთახზე ლაპარაკობ, ჯეიკ?
— არანაირ ოთახზე, ბებო. ჯერ პატარაა. თვითონაც არ იცის, რას ამბობს.
იმ საღამოს გადავწყვიტე, მათთვის უფრო ყურადღებით მეთვალყურეობა გამეწია.
და ის, რაც მომდევნო დღეებში შევამჩნიე, კიდევ უფრო შემაშინა.
ყოველ შუადღეს ჯეიკს თავისი პატარა და ზედა სართულზე, ერთ პატარა ოთახში მიჰყავდა.
შემდეგ კარს კეტავდა.
ზოგჯერ იქიდან ლილის ტირილი მესმოდა.
და ყოველთვის, როცა კიბეზე ავდიოდი, მათი საუბარი მაშინვე წყდებოდა.
ერთ შუადღეს კართან გავჩერდი და ჯეიკის მკაცრი ხმა გავიგონე.
— ხომ გითხარი, არ გაინძრე-მეთქი! თუ ახლა ადგები, ყველაფრის თავიდან დაწყება მოგვიწევს!
— მაგრამ დავიღალე, — ქვითინებდა ლილი.
— კიდევ ცოტაც მოითმინე. და დაიმახსოვრე: ბებიას არც ერთი სიტყვა!
გული გამალებით ამიძგერდა.
მეორე დილით ლილი ხელში ავიყვანე და ნაზად ვკითხე:
— საყვარელო, შენი ძმა გაიძულებს ისეთი რამის გაკეთებას, რაც არ გინდა?
პატარა გოგონამ თავი დახარა.
— ჯეიკი ამბობს, რომ ეს ჩვენი საიდუმლოა.
— რა საიდუმლო, ჩემო კარგო?
დიდხანს ჩუმად იყო.
შემდეგ ისეთი რამ მიჩურჩულა, რომ ტანში ცივმა ჟრუანტელმა დამიარა.
— ბებო, ჯეიკი ამბობს, თუ ამას ნახავ, ძალიან ბევრს იტირებ.
სისხლი ძარღვებში გამეყინა.
მაგრამ ყველაზე საშინელი მომენტი ჯერ კიდევ წინ მელოდა.
სამი დღის შემდეგ, როდესაც ბავშვებს ეგონათ, რომ ეზოში ვიყავი, ჩუმად ავედი ზედა სართულზე.
ოთახის კარი ოდნავ შეღებული იყო.
შიგნიდან ლილის აკანკალებული ხმა გავიგონე.
— ჯეიკ, მეტის ატანა აღარ შემიძლია. მტკივა…
გაგრძელება წაიკითხეთ კომენტარებში 👇‼️
— ვიცი, ლილი. მაგრამ გთხოვ, კიდევ ცოტაც. ხვალამდე უნდა მოვასწროთ.
— და თუ ბებია გაიგებს?
ჯეიკმა ისეთი წინადადებით უპასუხა, რომელსაც დღემდე ვერ ვივიწყებ.
— მაშინ გაიგებს იმას, რისი თქმაც დედამ აგვიკრძალა.
ნელა მივაწექი კარს.
და სწორედ იმ წამს დავინახე რაღაც, რასაც ყველაზე საშინელ კოშმარშიც კი ვერ წარმოვიდგენდი.
ლილი პატარა სკამზე იჯდა და ცრემლები ლოყებზე ჩამოსდიოდა.
ჯეიკი მის წინ მუხლებზე იდგა და ხელში პატარა მეტალის ნივთი ეჭირა.
— ჯეიკ! — დავიყვირე.
შეშინებული შეკრთა და ნივთი ხალიჩაზე დაუვარდა.
ეს პატარა მაკრატელი იყო.
— რას უკეთებ შენს დას?!
ლილი მაშინვე ჩემს მკლავებში გამოიქცა. ხელები და სახე შევუმოწმე, მაგრამ არანაირი დაზიანება არ ჰქონდა.
— ბებო, ჯეიკი ცუდს არაფერს აკეთებს, — მიჩურჩულა.
ჯეიკი ოთახის კუთხეში იდგა და ცრემლების შეკავებას ცდილობდა.
— ბებო, გთხოვ, არ გაბრაზდე. მინდოდა მეთქვა, მაგრამ…
— მაშინ ამიხსენი, რატომ ტირის შენი და ყოველდღე ამ ოთახში!
თავი დახარა.
— იმიტომ, რომ ბაბუა ახსენდება.
გული თითქოს გამიჩერდა.
ჩემი ქმარი, რობერტი, რვა თვის წინ გარდაიცვალა. ორმოცდაექვსი წელი ვიყავით დაქორწინებულები.
მისი დაკარგვის შემდეგ უამრავი ღამე გავატარე, როცა საწოლის ცარიელი მხარისკენ ხელს ვიწვდიდი და ვნატრობდი, ისევ ჩემს გვერდით ყოფილიყო.
ბავშვების წინაშე ყოველთვის ვცდილობდი, ჩემი მწუხარება დამემალა.
როგორც ჩანს, ეს ვერ მოვახერხე.
— ბაბუა? — ჩუმად ვიკითხე.
ჯეიკი კარადასთან მივიდა და ქვედა უჯრა გამოაღო.
შიგნით რობერტის საყვარელი ლურჯი პერანგი იდო.
მაშინვე ვიცანი.
თითქმის ყოველ კვირას იცვამდა, როდესაც შვილიშვილები ჩვენთან სტუმრად მოდიოდნენ.
მისი გარდაცვალების შემდეგ ტანსაცმლის უმეტესი ნაწილი გავაჩუქე, მაგრამ ის პერანგი შევინახე.
ერთი თვის წინ პერანგი გაქრა.
ახლა კი დავინახე, რომ ვიღაცას ნაჭრებად დაეჭრა.
— ჯეიკ! ეს რა გააკეთე?!
თვალები ცრემლებით აევსო.
— მაპატიე, ბებო.
სანამ რამეს ვეტყოდი, საწოლის ქვემოდან პატარა შეკვრა გამოიღო.
როდესაც გახსნა, კინაღამ მუხლები მომეკვეთა.
შიგნით ხელით შეკერილი სათამაშო დათუნია იდო.
მისი სხეული რობერტის ლურჯი პერანგისგან იყო შეკერილი, მკერდზე კი პერანგის ძველი ჯიბე ჰქონდა მიმაგრებული.
ჯიბის ზემოთ პატარა წითელი გული იყო, რომელზეც მხოლოდ ერთი სიტყვა ამოექარგათ:
„ბებო“.
საწოლზე ჩამოვჯექი.
— ჯეიკ… ეს რა არის?
— შენი დაბადების დღის საჩუქარია, ბებო. ხვალ დაბადების დღე გაქვს.
საკუთარი დაბადების დღე სრულიად დამვიწყებოდა.
ჯეიკი გვერდით მომიჯდა.
— გვინდოდა, რომ ბაბუასგან რაღაც ყოველთვის შენთან ყოფილიყო. დედამ გვითხრა, რომ ზოგჯერ მის პერანგს ჩახუტებული იძინებ.
თვალები ცრემლებით ამევსო.
— მაგრამ ლილი რატომ ტიროდა?
— იმიტომ, რომ ბაბუა ენატრება. ყოველთვის, როცა დათუნიას ვაკეთებთ, მეკითხება, როდის დაბრუნდება ბაბუა.
ლილიმ ჩუმად თქვა:
— მინდოდა, ბაბუა კიდევ ერთხელ მენახა.
უფრო მაგრად ჩავიხუტე.
ჯეიკმა ამიხსნა, რომ ლილის ხელების კონტურებს ქაღალდზე ხაზავდა, რათა ნაჭრისგან პატარა ხელის ანაბეჭდები გაეკეთებინა და დათუნიაზე მიეკერა.
— სულ მოძრაობდა, ამიტომ თავიდან დაწყება მიწევდა. გუშინ იატაკზე დიდხანს იჯდა და ფეხი დაუბუჟდა. ამიტომ თქვა, რომ სტკიოდა.
მან ნაჭერზე მიკერებული ორი პატარა ხელის ანაბეჭდი მაჩვენა.
— გვინდოდა, რომ ორივესგან რაღაც გქონოდა.
სიტყვა ვერ დავძარი.
შემდეგ მისი შემაშინებელი სიტყვები გამახსენდა.
— ჯეიკ, დედათქვენმა რისი თქმა აგიკრძალათ ჩემთვის?
ღრმად ჩაისუნთქა.
— გვითხრა, რომ არ უნდა გეთქვა, ღამით შენი ტირილი რომ გავიგონეთ, რადგან ეს პირადი ამბავი იყო. მაგრამ მე გავიგონე, როგორ ელაპარაკებოდი ბაბუას და ამბობდი, რომ მის გარეშე ძალიან მარტოსული იყავი.
ხმა აუკანკალდა.
— შემეშინდა, ბებო. მინდოდა, ისევ ბედნიერი ყოფილიყავი.
მაგრად ჩავიხუტე.
მთელი დღეების განმავლობაში ყველაზე საშინელზე ვფიქრობდი და ვერც კი წარმოვიდგენდი, რომ იმ დახურული კარის მიღმა ორი ბავშვი მალულად ჩემს ნუგეშისცემას ცდილობდა.
მაგრამ ისინი ისეთ მწუხარებასაც ატარებდნენ, რომელიც მათი ასაკისთვის მეტისმეტად მძიმე იყო.
— ჯეიკ, საყვარელო, ყურადღებით მომისმინე. შენ არ ხარ ვალდებული, ჩემი სევდა გააქრო. მე ვარ უფროსი. შეგიძლია ყველაფერზე მელაპარაკო, ბაბუაზეც კი.
— მაგრამ არ მინდა, მარტოსული იყო, — აქვითინდა.
— მარტო არ ვარ, სანამ მყავს ადამიანები, რომლებსაც ვუყვარვარ.
შემდეგ ლილის შუბლზე ვაკოცე.
— შენ კი, ჩემო პატარავ, არასოდეს შეინახო საიდუმლო, რომელიც გაშინებს ან გაღონებს. ბებიას ყოველთვის შეგიძლია ყველაფერი მოუყვე.
იმ საღამოს ემილის დავურეკე.
მან აღიარა, რომ დათუნიას გაკეთება ჯეიკის იდეა იყო, თუმცა მასალების მოძიებაში თავადაც დაეხმარა.
ვერც კი წარმოედგინა, ბავშვები ამ ყველაფერს ასე მძიმედ თუ განიცდიდნენ.
შევთანხმდით, რომ არც ერთ ბავშვს არ უნდა ეგრძნო თავი პასუხისმგებლად ჩემი მწუხარების დამალვასა თუ შემსუბუქებაზე.
მეორე დილით, ჩემს 69-ე დაბადების დღეზე, ჯეიკმა დასრულებული დათუნია მომართვა.
ერთი ყური მეორეზე პატარა ჰქონდა. ზოგი ნაკერი მრუდე იყო, წითელი გული კი ზუსტად შუაში არ მდებარეობდა.
მაგრამ ცხოვრებაში ასეთი ლამაზი საჩუქარი არასოდეს მიმიღია.
ლილი კალთაში ჩამიჯდა.
— ბებო, ახლა ბაბუა შენთან არის?
დათუნიას შევხედე და გამახსენდა რობერტის სიცილი, მისი თბილი ხელები და ყველა ის კვირა დღე, როცა ბავშვები მის მკლავებში გარბოდნენ.
— ბაბუას ძალიან ვუყვარდით, საყვარელო. და ეს სიყვარული ყოველთვის შეგვიძლია გულით ვატაროთ.
იმ ღამით, რვა თვის შემდეგ პირველად, მშვიდად დავიძინე.
პატარა ლურჯი დათუნია საწოლის გვერდით, ტუმბოზე მედო.
მეორე დილით ჯეიკმა მკითხა:
— ბებო, ეს იმას ნიშნავს, რომ აღარასოდეს იტირებ?
გავუღიმე.
— ზოგჯერ ისევ ვიტირებ, საყვარელო. ბაბუა ყოველთვის მომენატრება. მაგრამ ეს არ ნიშნავს, რომ ბედნიერი ვერ ვიქნები. დღეს კი თქვენ მაგრძნობინეთ, რამდენად საყვარელი ვარ.
მაგრად ჩამეხუტა.
ზოგჯერ ჩვენი საყვარელი ადამიანების საიდუმლოებების გვეშინია, რადგან გვგონია, რომ მათ უკან რაღაც საშინელება იმალება. მაგრამ ხანდახან დახურული კარის მიღმა უბრალოდ პატარა გულია, რომელიც სხვისი ტკივილის შემსუბუქებას ცდილობს.
ახლა ჯეიკი და ლილი ყოველ კვირას სტუმრად მოდიან.
ერთად ვსხდებით, რობერტის შესახებ ისტორიებს ვყვებით და მის შესანიშნავ იუმორს ვიხსენებთ.
და ყოველთვის, როცა ლილი პატარა ლურჯ დათუნიას ეხუტება, ჩურჩულებს:
— ბებო, ეს ჩვენი სიყვარულის დათუნიაა.
მე კი ვიღიმი.
რადგან ჩემს ცხოვრებაში ყველაზე ძვირფასი საჩუქარი ორი პატარა ბავშვისგან მივიღე, რომლებსაც მხოლოდ ერთი რამ სურდათ — თავიანთი ბებია ისევ ბედნიერი ენახათ.
თქვენ რას გააკეთებდით, რომ გაგეგოთ, თქვენი შვილიშვილები რაღაცას გიმალავენ? მაშინვე გააღებდით კარს თუ ჯერ მშვიდად დაჯდებოდით და დაელაპარაკებოდით? ❤️
