შვილი, რომელიც 31 წლის განმავლობაში დაკარგული მეგონა

თვრამეტი წლის ვიყავი, როცა მშობლებმა მაიძულეს, ახალშობილი შვილი დამეთმო. ოცდათერთმეტი წლის განმავლობაში ვეძებდი მას და მჯეროდა, რომ ის სრულიად უცხო ადამიანებმა იშვილეს. შემდეგ, ორმოცდაცხრა წლის ასაკში, გადაუდებელი ოპერაციის შემდეგ საავადმყოფოში გამოვფხიზლდი და დავინახე, რომ ჩემს ქირურგს ვერცხლის ჯვარი ეკეთა — ჯვარი, რომელიც ჩემი შვილის დაბადების დღეს მის საბანში ჩავდე. იმ წამს ყველაფერი, რაც ჩემს წარსულზე მეგონა, ინგრევა დაიწყო.

დღემდე მახსოვს ის დღე, როცა მშობლებს ვუთხარი, რომ ორსულად ვიყავი. დედას ჭურჭლის ტილო ხელიდან გაუვარდა, მამამ კი გაბრაზებულმა სკამი უკან გასწია.

— ვინ არის მამა? — მკაცრად მკითხა მან. — მითხარი მისი სახელი!

პასუხის გაცემაზე უარი ვთქვი. შეშინებული ვიყავი, მაგრამ ერთი რამ ზუსტად ვიცოდი: ჩემი შვილის დატოვება მინდოდა და მის გაზრდას ვაპირებდი.

— ფული არ გაქვს და საცხოვრებელიც არ გაგაჩნია, — გამაფრთხილა მამამ. — ბავშვს მარტო ვერ გაზრდი.

მაგრამ ერთ რამეში ცდებოდა. მე მყავდა დანიელი — ჩემი ბავშვის მამა — და ჩვენ უკვე გვქონდა ჩვენი მომავლის გეგმები. როცა ორსულობის შესახებ ვუთხარი, თავიდან გაოცდა, მაგრამ მალე სახე სიხარულით გაუბრწყინდა.

— მამა ვხდები! — წამოიძახა მან და ხელში ამიყვანა.

საათობით ვსაუბრობდით პატარა ბინის პოვნასა და ბავშვისთვის ყველაფრის მომზადებაზე. დანიელმა დამპირდა, რომ ბევრს იმუშავებდა და ჩვენზე იზრუნებდა. ხუმრობით ისიც კი თქვა, ბავშვის ოთახს ყვითლად შევღებავო, თუმცა მე ვუთხარი, რომ შესაძლოა სხვა ფერი ამერჩია.

— ორივეს მოგაკითხავთ, — დამპირდა. — არ მოგცემ უფლებას, ამ ყველაფერს მარტო გაუმკლავდე.

როცა მამამ ოთახში გამიშვა, დაველოდე, სანამ სახლში ყველა დაიძინებდა და სიჩუმე ჩამოვარდებოდა, შემდეგ კი ფანჯრიდან გადავძვერი, რომ დანიელი მენახა. მაგრამ მის სახლს რომ მივუახლოვდი, გაზონზე გასაყიდი სახლის აბრა შევნიშნე. ავეჯი აღარ იყო, ფარდები ჩამოხსნილი ჰქონდათ და სახლი სრულიად ცარიელს ჰგავდა.

მეზობელმა მითხრა, რომ დანიელი და მისი ოჯახი სამი დღის წინ საცხოვრებლად სხვაგან გადავიდნენ და ახალი მისამართი არ დაუტოვებიათ.

განადგურებული ვიყავი. მისი ტელეფონის ნომერზე დარეკვა ვცადე, მაგრამ ნომერი უკვე გათიშული იყო. ვერ ვხვდებოდი, როგორ შეეძლო ასე გამქრალიყო მას შემდეგ, რაც დამპირდა, რომ გვერდით დამიდგებოდა. მასთან დაკავშირების არანაირი საშუალება აღარ მქონდა და თავს სრულიად მარტოსულად ვგრძნობდი.

სამსახურისა და იაფი გასაქირავებელი ოთახის ძებნა დავიწყე, მაგრამ ჩემი დანაზოგი ძლივს მყოფნიდა ბინის დასაქირავებლად საჭირო წინასწარი თანხისთვის. როგორც კი შესაძლო მეპატრონეებს ბავშვის შესახებ ვეუბნებოდი, უარს მეუბნებოდნენ. მომავალი, რომელსაც ვერანაირად ვერ ვგეგმავდი, შეუძლებელი მეჩვენებოდა.

შემდეგ კი, სრულიად მოულოდნელად, ჩემმა მშობლებმა ქცევა შეცვალეს. დედა ორსულობის გეგმიურ შემოწმებაზე გამომყვა და ულტრაბგერითი გამოკვლევის დროს ხელი ჩამჭიდა. მამამ კი ბავშვის ხსენებისას ჩემი გაკიცხვა შეწყვიტა.

ერთ საღამოს სამზარეულოს მაგიდასთან დამსვეს.

— ყველაფერს მოვაგვარებთ, — ნაზად მითხრა დედამ. — ყველაფრის მარტო გაკეთება არ მოგიწევს.

მამამ თავი დამიქნია.

— დაგეხმარებით.

შვებით ამოვისუნთქე. მჯეროდა, რომ მათ საბოლოოდ მიიღეს ჩემი გადაწყვეტილება და ბავშვის სახლში მოყვანის უფლებას მომცემდნენ.

საცხობში ნახევარ განაკვეთზე მუშაობა დავიწყე, დედამ კი უჯრა გაათავისუფლა ბავშვის ტანსაცმლისთვის. მამამ ისიც კი მკითხა, საწოლი ხომ არ გვჭირდებოდა. ღამღამობით ბიბლიოთეკიდან გამოტანილი წიგნის დახმარებით ქარგვა ვისწავლე. ჩემი პირველი ნაქსოვი ბავშვის წინდა მრუდე გამოვიდა, ამიტომ დავშალე და თავიდან ვცადე.

სახელად ფაბიანი შევარჩიე და ჩემს მზარდ მუცელს ჩუმად ვეჩურჩულებოდი:

— გამარჯობა, ფაბიან. მოუთმენლად ველოდები შენთან შეხვედრას.

რამდენიმე კვირის შემდეგ პირველად ვიგრძენი, რომ იმედი დამიბრუნდა.

რამდენიმე კვირაში ფაბიანი დაიბადა. ის თბილი, პაწაწინა და ულამაზესი იყო. როცა ექთანმა ხელში მომაწვინა, ყველა შიში, რომელსაც ამდენ ხანს ვატარებდი, მისდამი უსაზღვრო სიყვარულმა გააქრო.

სანამ ექთანი ბავშვს გეგმიურ შემოწმებაზე წაიყვანდა, საბანში ბებიაჩემის ვერცხლის ჯვარი ჩავუდე. ჯვრის ერთ მკლავზე პატარა ნაკაწრი იყო, რაც მას ადვილად გამოსაცნობად ხდიდა.

— ასე ყოველთვის გექნება ჩემგან რაღაც სამახსოვრო, — ჩავჩურჩულე.

ჩემი შვილის დაბრუნებას ველოდი და წარმოვიდგენდი, როგორი ცხოვრება გვექნებოდა ერთად. ამის ნაცვლად, ოთახში ჩემი მშობლები შემოვიდნენ. ხელში საქაღალდე ეჭირათ.

— ეს რა არის? — ვიკითხე.

— შვილად აყვანის საბუთები, — მიპასუხა მამამ.

ურწმუნოდ შევხედე.

— დამპირდით, რომ დამეხმარებოდით! მითხარით, რომ მის სახლში წაყვანას შევძლებდი.

დედამ მზერა ამარიდა.

— ეს შენი მომავლისთვის საუკეთესო გადაწყვეტილებაა.

ბოლოს მივხვდი, რომ მათი სიკეთე მხოლოდ ხრიკი იყო. მათ ნდობის მოპოვების საშუალება მივეცი, მათ კი დაელოდნენ, სანამ სრულიად გამოფიტული და დაუცველი ვიქნებოდი, რათა საკუთარი გადაწყვეტილება თავს მოეხვიათ.

— არაფერს მოვაწერ ხელს! — ცრემლებით ამოვთქვი.

მამამ საქაღალდე ჩემს კალთაში დადო და კალამი გამომიწოდა.

— ან ხელს მოაწერ, ან საავადმყოფოდან გაწერის შემდეგ წასასვლელი ადგილი აღარ გექნება.

იმის გასაგებად, თუ რა მოხდა შემდეგ, კომენტარებს გადახედეთ 👇👇👇

ვეხვეწებოდი, ერთი თვე მაინც მოეცათ, რათა საცხოვრებელი მეპოვა და ბავშვის მოვლის საკითხი მომეგვარებინა. დედამ მკითხა, ვინ მიხედავდა ბავშვს, მამა კი იმავეს იმეორებდა: ან ხელს მოვაწერდი, ან უსახლკაროდ დავრჩებოდი.

თვრამეტი წლის ვიყავი, შეშინებული და სრულიად მარტო. არავინ მყავდა, ვისაც მივმართავდი. ბოლოს, გულგატეხილმა, საბუთებს ხელი მოვაწერე.

ჩემი ხელმოწერა ძლივს ჰგავდა ჩემსას. ვიცოდი, რომ ვინც ამ დოკუმენტს წაიკითხავდა, იფიქრებდა, თითქოს შვილზე საკუთარი ნებით ვთქვი უარი. სინამდვილეში კი მემუქრებოდნენ და სხვა რეალურ არჩევანს არ მიტოვებდნენ.

მოგვიანებით დედამ მითხრა, რომ ფაბიანი მშვილებელ ოჯახთან წაიყვანეს. უარი თქვა, ეთქვა, სად იმყოფებოდა ის, და არავის გადაუღია ჩემი ფოტო, რომელშიც ახალშობილი ხელში მეჭირა. სახლში დაბრუნებულს ბავშვის ტანსაცმლისთვის გამზადებული უჯრა ცარიელი დამხვდა.

ერთ-ერთი ნაქსოვი წინდა ჩანთაში შევინახე, მეორე კი მის ტანსაცმელთან დავტოვე. ეს პატარა ნაქსოვი ნივთი ჩემი დაკარგული შვილის ერთადერთ ხელშესახებ მოგონებად იქცა.

როგორც კი შევძელი, მშობლების სახლი დავტოვე და ფაბიანის ძებნა დავიწყე. შვილად აყვანის სააგენტოებს დავუკავშირდი, ჩანაწერებს ვამოწმებდი და კერძო გამომძიებლებიც დავიქირავე, მაგრამ ვერაფერმა მიმიყვანა მასთან. ოცდათერთმეტი წლის განმავლობაში ძებნა არ შემიწყვეტია. საბოლოოდ, მშობლებთან ურთიერთობაც გავწყვიტე, რადგან ისინი უარს ამბობდნენ, აეხსნათ, სინამდვილეში რა მოხდა.

შემდეგ, ორმოცდაცხრა წლის ასაკში, სამსახურში მუცლის ძლიერი ტკივილის გამო გონება დავკარგე და გადაუდებელი ოპერაციისთვის საავადმყოფოში გადამიყვანეს.

მეორე დღის ნაშუადღევს ქირურგი ჩემი მდგომარეობის შესამოწმებლად მოვიდა. როცა ჩემს სამედიცინო ჩანაწერებს დახედა, პერანგის საყელოდან ვერცხლის ჯვარი გამოუჩნდა.

გული ამიჩქარდა. ეს ბებიაჩემის ჯვარი იყო, ერთ-ერთ მკლავზე იმ პატარა ნაკაწრით.

— ეს საიდან გაქვთ? — ვკითხე და ჯვარზე მივუთითე. — ეს ჯვარი ჩემი ახალშობილი შვილის დაბადების დღეს მის საბანში ჩავდე.

ექიმმა გაკვირვებით შემომხედა.

— ოდესმე უთქვამთ თქვენთვის, სინამდვილეში რა მოხდა მასთან? — მკითხა.

— მითხრეს, რომ იშვილეს, — ვუპასუხე.

მან სკამი ჩემს საწოლთან მოაჩოჩა.

— ის ბავშვი მე ვიყავი, — მითხრა. — მამაჩემმა გამზარდა.

ცდილობდი, საწოლში წამოვმჯდარიყავი.

— დანიელს გულისხმობ? მამაშენი დანიელია?

მან თავი დამიქნია, მაგრამ სახე შეეცვალა, როცა მოვუყევი, როგორ მაიძულეს შვილად აყვანის საბუთებზე ხელის მოწერა. მან მითხრა, რომ დანიელმა ის გაზარდა და მთელი ამ ხნის განმავლობაში სჯეროდა, თითქოს მე მასზე საკუთარი ნებით ვთქვი უარი.

— ოცდათერთმეტი წელი გეძებდი, — ვუთხარი. — არასოდეს შემიწყვეტია შენი სიყვარული.

ფაბიანი დაბნეული და გულნატკენი ჩანდა. მას სჯეროდა, რომ საბუთებზე ჩემი ხელმოწერა ამტკიცებდა, თითქოს თავად ავირჩიე მისი მიტოვება. ვხედავდი, რომ ჩემი სიტყვები მის დასარწმუნებლად საკმარისი არ იყო.

სასოწარკვეთილმა გადავწყვიტე, მისთვის რაღაც ნამდვილი მეჩვენებინა და ვთხოვე, ჩანთა მოეტანა. შიგნით პატარა ნაქსოვი წინდა იდო, რომელსაც ათწლეულების განმავლობაში თან ვატარებდი. ძაფი უკვე გახუნებული იყო და ნაწილზე წითელი ფრჩხილის ლაქის ლაქა ჩანდა, მაგრამ მისი გადაგდება ვერასოდეს შევძელი.

წინდა ხელებში ჩავუდე.

— ეს შენს დაბადებამდე მოვქსოვე, — ავუხსენი. — კარგად არ გამომდიოდა, მაგრამ იმიტომ გავაკეთე, რომ მიყვარდი.

ის პაწაწინა წინდას დაჰყურებდა.

— ამდენი წელი შეინახე?

თავი დავუქნიე და ცრემლები ღაპაღუპით ჩამომდიოდა.

რამდენიმე წუთში კარზე დააკაკუნეს. ფაბიანმა კარი გააღო და ოთახში ხანში შესული მამაკაცი შემოვიდა.

ეს დანიელი იყო.

თვალებს ვერ ვუჯერებდი. მამაკაცი, რომელიც ათწლეულების განმავლობაში მეგონა, რომ მიმატოვა, ახლა ისევ ჩემს წინ იდგა.

— რატომ წახვედი? — მოვთხოვე პასუხი. — რატომ არ დაბრუნდი ჩვენთან?

დანიელმა ამიხსნა, რომ მისმა მშობლებმა ოჯახი სხვა შტატში გადაიყვანეს მას შემდეგ, რაც ჩემი ორსულობის შესახებ გაიგეს. მათ უთხრეს, რომ ბავშვს შეცდომად მივიჩნევდი და მასთან აღარაფერი მინდოდა. როცა დანიელი უკან დაბრუნდა ჩემს მოსაძებნად, ჩემმა მშობლებმა ხელმოწერილი საბუთები აჩვენეს და დაარწმუნეს, რომ აზრი შევიცვალე.

მან ფაბიანზე პასუხისმგებლობა აიღო და გაზარდა, მაგრამ აღიარა, რომ თავადაც უნდა დაბრუნებულიყო, რათა მოვეძებნე და სიმართლე პირადად გაერკვია.

— ნაწყენი და შეშინებული ვიყავი, — თქვა მან. — დავუჯერე მათ და ამ რწმენამ ძალიან დიდხანს დამაშორა შენგან.

გაბრაზებული ვიყავი. ჩემმა მშობლებმა ორივე მოგვატყუეს და გვმართეს, მაგრამ დანიელმაც თავად აირჩია, რომ ხელახლა აღარ მოვეძებნე. ოცდათერთმეტი წელი ვგლოვობდი შვილს, რომელიც მეგონა, სამუდამოდ დავკარგე, მაშინ როცა ის იმ რწმენით ცხოვრობდა, რომ საკუთარი შვილი უარვყავი.

— მე ის მინდოდა, — ვუთხარი დანიელს. — ვეძებდი. უნდა მოგეცა საშუალება, სიმართლე მეთქვა.

დანიელმა თავი დახარა.

— მართალი ხარ. უნდა დავბრუნებულიყავი.

შემდეგ ფაბიანისკენ შევტრიალდი და წინდა ხელში ჩავუდე.

— შენ არასოდეს ყოფილხარ შეცდომა, — ვუთხარი. — არც ერთი წუთით.

ფაბიანი ჩემს საწოლთან მოახლოვდა და ნაზად მომხვია ხელები. მეც გულში ჩავიკარი შვილი, რომელიც ბოლოს ახალშობილს ჩავკრავოდი გულში, თუმცა ვიცოდი, რომ დაკარგულ წლებს ვეღარ დავიბრუნებდით.

— არ არის აუცილებელი, რაიმე განსაკუთრებული სახელით მომმართო, — ჩავჩურჩულე. — არ ველი, რომ თავიდანვე ისეთივე გრძნობები გექნება, როგორიც მე მაქვს. იქნებ უბრალოდ ურთიერთობა შევინარჩუნოთ?

— კი, — ჩუმად მიპასუხა მან. — შეგვიძლია ასე დავიწყოთ.

დანიელმა მკითხა, შევძლებდი თუ არა ოდესმე მის პატიებას. ვუთხარი, რომ ჯერ არ ვიცოდი, მაგრამ მზად ვიყავი, მისი ამბავი მომესმინა.

რამდენიმე კვირის შემდეგ დანიელი და ფაბიანი ჩემს მოსანახულებლად მოვიდნენ და ფაბიანის ბავშვობის ფოტოები მომიტანეს. ერთ ფოტოზე პატარა ბიჭი თევზით ხელში იდგა და ამაყად ამტკიცებდა, რომ ის თავად დაიჭირა.

— მამაშენი ამბობს, რომ თევზი მან დაიჭირა, — იხუმრა ფაბიანმა. — მაგრამ სინამდვილეში მე დავიჭირე.

დანიელს გაეცინა.

— მე მხოლოდ ბადე მეჭირა.

ათწლეულების შემდეგ პირველად ვისხედით ერთად და ერთმანეთს მოგონებებს ვუზიარებდით. ჯერ კიდევ არსებობდა მტკივნეული კითხვები, გადაუჭრელი წყენა და განშორების წლები, რომელთა დაბრუნებაც შეუძლებელი იყო. მაგრამ ბოლოს და ბოლოს, ერთმანეთთან გულწრფელად საუბარი შეგვეძლო.

შვილთან ოცდათერთმეტი წელი დავკარგე შიშის, ტყუილისა და იმ ადამიანების გადაწყვეტილებების გამო, რომლებსაც ეგონათ, ჩვენზე უკეთ იცოდნენ, რა იყო ჩვენთვის საუკეთესო. წარსულს ვერ შევცვლიდი, მაგრამ შემეძლო ამერჩია, რა მოხდებოდა შემდეგ.

ფაბიანს რომ შევხედე, მივხვდი, რომ მისი პოვნა ჩვენი ისტორიის დასასრული კი არა, ახალი ისტორიის დასაწყისი იყო.

და ამჯერად, ჩვენ მას ერთად დავწერდით — ერთი გულწრფელი საუბრით მეორის შემდეგ.