ჩემმა 87 წლის ბებიამ ცხოვრებაში პირველი სელფი გადაიღო და დაწერა: „თუ ამას ხედავთ, ეს ნიშნავს, რომ ბოლოს და ბოლოს გავაკეთე“… მაგრამ არავინ ელოდა, სად მიდიოდა 😳🌈
ჩემი ბებია, ეველინი, 87 წლის იყო, როცა მოულოდნელად ეს ფოტო ჩვენი ოჯახის ჯგუფურ ჩატში გამოგზავნა.
ის სააბაზანოს სარკის წინ იდგა, კაშკაშა ვარდისფერი ზედა ეცვა, უზარმაზარი ცისარტყელას ფერის საყურეები ეკეთა და სახეზე ისეთი ფართო ღიმილი ჰქონდა, როგორიც წლებია აღარ მენახა.
თავიდან ყველას გაგვეცინა.
დედამაც კი მისწერა:
— დედა, ეს რა უქენი საკუთარ თავს?
ბებიამ მხოლოდ ერთი წინადადებით უპასუხა.
— თუ ამას ხედავთ, ეს ნიშნავს, რომ ბოლოს და ბოლოს გავაკეთე.
მაშინვე დავურეკე.
არ უპასუხა.
კიდევ ერთხელ დავრეკე.
არაფერი.
ეს უცნაური იყო, რადგან ბებია ეველინი ტელეფონს ყოველთვის ახლოს ინახავდა. ღამითაც კი ბალიშის გვერდით ედო, რადგან ამბობდა, თუ რომელიმე ჩვენგანს ღამით დასჭირდებოდა, ზარი აუცილებლად უნდა გაეგონა.
ათი წუთის შემდეგ დედამ დამირეკა.
— ბებიას ესაუბრე?
— არა.
რამდენიმე წამით სიჩუმე ჩამოვარდა.
— მისი მანქანაც აღარ არის.
უცებ ფოტო სასაცილო აღარ მოგვეჩვენა.
ბოლო რამდენიმე თვის განმავლობაში ბებია ხშირად ამბობდა, რომ ცხოვრებაში ერთი რამ იყო დარჩენილი, რომლის გაკეთებაც ვერასოდეს შეძლო.
როცა ვეკითხებოდით, რას გულისხმობდა, მხოლოდ იდუმალად იღიმებოდა.
— ერთ დღეს გაიგებთ.
იმ საღამოს მე და დედა ბებიას სახლში წავედით.
მთავარი კარი ჩაკეტილი იყო.
მაგრამ სამზარეულოს ფანჯრიდან თეთრი კონვერტი დავინახეთ, რომელიც მაგიდის შუაგულში იდო.
სათადარიგო გასაღებით შევედით.
კონვერტზე ეწერა:
„გახსენით მხოლოდ იმ შემთხვევაში, თუ დღეს საღამოს 8 საათამდე არ დავბრუნდები.“
7:47 იყო.
დედა ნელა დაჯდა და კონვერტი წინ დაიდო.
— დაველოდოთ.
ის ცამეტი წუთი ერთ საათზე მეტხანს გაგრძელდა.
ზუსტად 8 საათზე დედამ კონვერტი გახსნა.
შიგნით ძველი შავ-თეთრი ფოტო იდო.
ბებია დაახლოებით ოცი წლის იქნებოდა. გვერდით კიდევ ერთი ახალგაზრდა ქალი ედგა და ორივე იცინოდა.
ფოტოს უკანა მხარეს ვიღაცას დაეწერა:
„როუზისთვის. გპირდები, ერთ დღეს ისევ გიპოვი. ეველინი, 1959.“
იქვე მისამართიც იყო.
სხვა ქალაქში.
დედა ფოტოს გაშტერებული უყურებდა.
— ვინ არის როუზი?
პასუხის გაცემა ვერ მოვასწარი, როცა ეზოში შემოსული მანქანის ხმა გავიგეთ.
ფანჯარასთან მივირბინეთ.
ბებიას მანქანა იყო.
მაგრამ მარტო არ დაბრუნებულა.
მგზავრის კარი გაიღო და იქიდან ხანდაზმული ქალი გადმოვიდა, რომელსაც ხელში თითქოს ზუსტად იმავე ფოტოს მეორე ეგზემპლარი ეჭირა.
ბებია სახლში შემოვიდა, გახსნილი კონვერტი დაინახა და გაჩერდა.
რამდენიმე წამით ხმა არავის ამოუღია.
შემდეგ გაიღიმა.
— კარგი, — თქვა მან. — მგონი დროა ყველაფერი გაიგოთ.
როუზი ბებიას საუკეთესო მეგობარი იყო ახალგაზრდობაში. ისინი ერთ ქუჩაზე გაიზარდნენ, ყოველ დილით ერთად დადიოდნენ სკოლაში და ერთმანეთს დაჰპირდნენ, რომ კავშირს არასოდეს დაკარგავდნენ.
შემდეგ კი, სრულიად მოულოდნელად, როუზის ოჯახი ძალიან შორს გადავიდა.
გოგოებმა ერთმანეთი დაკარგეს.
ბებია სამოც წელზე მეტი ხნის განმავლობაში ფიქრობდა, რა ბედი ეწია მის მეგობარს.
სამი კვირით ადრე მან სოციალურ ქსელში ბოლოს და ბოლოს როუზის შვილიშვილი იპოვა.
ამის შესახებ არავისთვის უთქვამს.
იმ დილით ბებიამ ყველაზე კაშკაშა ტანსაცმელი ჩაიცვა, რაც ჰქონდა, სელფი გადაიღო, მანქანაში ჩაჯდა და რამდენიმე საათი იარა, რათა შეხვედროდა მეგობარს, რომლის პოვნაც ჯერ კიდევ 1959 წელს ჰქონდა დაპირებული.
როუზმა შემოგვხედა და გაიცინა.
— პირველი, რაც თქვენმა ბებიამ მითხრა, როცა დამირეკა, იყო: „87 წლის ვარ. თუ ახლა არ გავაკეთებ, მაშინ როდის?“
ისევ ბებიას შევხედე.
უცებ მივხვდი, რატომ იღიმოდა იმ ფოტოზე ასე ფართოდ.
მას უბრალოდ პირველი სელფი არ გადაუღია.
ის აღნიშნავდა იმ მომენტს, როცა ბოლოს და ბოლოს შეასრულა სამოცდაშვიდი წლის წინ მიცემული დაპირება. ❤️🌈
სრული ისტორიის გაგრძელება კომენტარებში 👇👇
გაგრძელება
მაგრამ ისტორია არ დასრულებულა იმით, რომ როუზმა ბებიას სახლის კარი შემოაღო.
სინამდვილეში, რაც შემდეგ მოხდა, კიდევ უფრო გაგვაოცა.
ვახშმის შემდეგ როუზმა ჩანთაში ხელი ჩაიყო და მაგიდაზე პატარა, გახუნებული ლურჯი ყუთი დადო.
ეველინის ღიმილი გაქრა.
იმ საღამოს პირველად ბებია ნერვიულად გამოიყურებოდა.
როუზმა ხელი ყუთზე დაადო.
— ისინი შევინახე, — თქვა ჩუმად.
ბებია მას მიაშტერდა.
— ყველა?
როუზმა თავი დაუქნია.
მე და დედამ დაბნეულებმა ერთმანეთს გადავხედეთ.
როუზმა ყუთი გახსნა.
შიგნით ათეულობით გაყვითლებული კონვერტი იდო, ძველი ლენტით შეკრული.
ყველა კონვერტზე ბებიას ხელწერა იყო.
ფრთხილად ავიღე პირველი.
1959 წლის სექტემბრით იყო დათარიღებული.
შემდეგი ოქტომბრის იყო.
მერე დეკემბრის.
იქ იყო წერილები 1960, 1961 და 1964 წლებიდანაც კი.
როგორც აღმოჩნდა, ბებია როუზს მათი გაუჩინარების შემდეგაც წლების განმავლობაში სწერდა.
— მაგრამ შენ თქვი, რომ კავშირი დაკარგეთ, — ჩუმად თქვა დედამ.
— დავკარგეთ, — უპასუხა ბებიამ. — პასუხი არასოდეს მიმიღია.
როუზმა თვალები დახარა.
— არა იმიტომ, რომ პასუხის გაცემა არ მინდოდა.
ოთახში უცებ სრული სიჩუმე ჩამოვარდა.
როუზმა ახსნა, რომ როცა მისი ოჯახი გადავიდა, მამამისს მტკიცედ ჰქონდა გადაწყვეტილი ძველი ცხოვრება უკან დაეტოვებინა. მას სჯეროდა, რომ როუზს მშობლიური ქალაქიდან ყველა უნდა დაევიწყებინა და ოჯახისთვის ახალი ცხოვრების დაწყებაში დახმარებაზე ეფიქრა.
ყოველ ჯერზე, როცა ბებიას წერილი მოდიოდა, როუზის მამა მას იღებდა.
როუზმა ამის შესახებ არაფერი იცოდა.
ათწლეულების განმავლობაში.
მამის სიკვდილის შემდეგ როუზმა და მისმა ძმამ მისი სახლის დაცლა დაიწყეს. ძველ ჩემოდანში ათეულობით გაუხსნელი წერილი იპოვეს.
ყველა ეველინისგან იყო.
— როცა ისინი ვიპოვე, იატაკზე დავჯექი და ტირილი დავიწყე, — თქვა როუზმა.
ბებიამ პირზე ხელი აიფარა.
— იპოვე?
— ოცდათორმეტი წლის წინ.
ბებიას სახე შეეცვალა.
— ოცდათორმეტი წლის წინ?
როუზმა ნელა დაუქნია თავი.
და სწორედ მაშინ გახდა ყველაფერი კიდევ უფრო უცნაური.
— თუ ისინი უკვე ოცდათორმეტი წელია გქონდა, — ჰკითხა დედამ, — რატომ არ დაუკავშირდი?
როუზმა ბებიას შეხედა.
— იმიტომ, რომ ვცდილობდი.
ის ძველ სატელეფონო წიგნებში ეძებდა. წერილებს ძველ მისამართებზე გზავნიდა. წლების შემდეგ ინტერნეტშიც ცდილობდა მის პოვნას.
მაგრამ ეველინი გათხოვილიყო და გვარი შეეცვალა.
ყველა კვალი ჩიხში შედიოდა.
ორი ქალი ათწლეულების განმავლობაში ერთმანეთს ეძებდა და არც ერთმა არ იცოდა, რომ მეორეც ზუსტად იმავეს აკეთებდა.
შემდეგ როუზმა ყუთის ძირიდან კიდევ ერთი, ბოლო კონვერტი ამოიღო.
სხვებისგან განსხვავებით, ეს უკვე გახსნილი იყო.
— ეს მაშინ დავწერე, როცა შენი წერილები ვიპოვე, — თქვა როუზმა. — მაგრამ არასოდეს ვიცოდი, სად გამეგზავნა.
მან კონვერტი ბებიას გაუწოდა.
ეველინმა აკანკალებული თითებით გახსნა წერილი.
რამდენიმე წამით ჩუმად კითხულობდა.
შემდეგ ცრემლებს შორის გაეცინა.
— რა წერია? — ვკითხე.
ბებიამ წერილი გამომიწოდა.
ბოლოში როუზს ეწერა:
„თუ ისევ ერთმანეთის პოვნამდე ოთხმოცი წლის გავხდებით, მაინც აუცილებლად წავალთ იმ სამოგზაუროდ, რომელიც ახალგაზრდობაში ერთმანეთს დავპირდით.“
ყველას გაგვეცინა.
ბებიას გარდა.
ის წამოდგა.
— როუზ.
როუზმა შეხედა.
ბებიამ დერეფნისკენ გაიშვირა ხელი.
— ჩემი ჩემოდანი უკვე ჩალაგებულია.
დედას კინაღამ ჭიქა გაუვარდა ხელიდან.
— ხუმრობ?
ბებიამ ფართოდ გაიღიმა.
— არა.
სამი დღის შემდეგ ორი თითქმის ოთხმოცდაათი წლის ქალი ბებიას მანქანაში ჩაჯდა და იმ მოგზაურობაში გაემგზავრა, რომელიც თინეიჯერობისას ჰქონდათ დაგეგმილი.
ისინი თავიანთ ძველ სკოლას ესტუმრნენ, იპოვეს სახლი, სადაც როუზი ცხოვრობდა, ნაყინი ჭამეს იმავე პატარა მაღაზიაში, სადაც ბავშვობაში ჯიბის ფულს ხარჯავდნენ, და ერთად ათეულობით სასაცილო სელფი გადაიღეს.
გამგზავრებამდე ბებიამ ერთი რამ მითხრა, რომელზეც დღემდე ხშირად ვფიქრობ.
— ხალხი ყოველთვის ამბობს, რომ უკვე გვიანია, — მითხრა მან. — უმეტეს შემთხვევაში ამას იმაზე ბევრად ადრე ამბობენ, ვიდრე მართლა გვიან გახდება.
ის პირველი სელფი ბებიას ისტორიის დასასრული არ ყოფილა.
ეს იყო მისი ცხოვრების იმ ნაწილის დასაწყისი, რომლის ცხოვრებასაც სამოცდაშვიდი წელი ელოდა. ❤️
