მე ათი წლის შვილს ყოველ ნაბიჯზე ვადევნებდი თვალს, როცა ის პირველად მარტო მიდიოდა ბებიასთან. ლურჯი წერტილი ზუსტად იქ გაჩერდა, სადაც უნდა გაჩერებულიყო. მაგრამ რაც შემდეგ მოხდა, სრულიად გაუგებარი იყო.
ექვს წუთში ნოეს მდებარეობა თერთმეტჯერ შევამოწმე.
ლურჯი წერტილი ჩემი დედამთილის, დაიანის, სახლისკენ მიიწევდა — ზუსტად იქ, სადაც უნდა ყოფილიყო, მაგრამ მე მაინც განუწყვეტლივ ვაახლებდი გვერდს.
— რეიჩელ, მითხარი, რომ გიჟი არ ვარ.
— აბსოლუტურად გიჟი ხარ, — მითხრა ჩემმა საუკეთესო მეგობარმა. — ათი წლისაა. ექვსი კვარტალია. არაფერი მოუვა.
— მისი მამა ერთი წლის წინ წავიდა და მიგვატოვა. მაპატიე, რომ ერთი წერტილის თვალყურს ვადევნებ.
ბოლო დროს ნოე ჩუმად იყო. სულ თავის ძველ პლანშეტში იყურებოდა და ამბობდა, თავსატეხებს ვაკეთებო. იმ დილით კი დაჟინებით მოითხოვა, რომ დაიანთან მარტო წასულიყო.
— დედა. ექვსი კვარტალია. გზა ვიცი.
მის ოდნავ აჭრილ ობობასკაცის გამოსახულებიან აპლიკაციას გავუსწორე ხელი და ვუყურებდი, როგორ გაუჩინარდა ქუჩის კუთხეში.
ვამაყობდი საკუთარი თავით, რადგან ბოლოს და ბოლოს შევძელი მისი გაშვება.
ორმოცი წუთის შემდეგ კი ამის გამო საკუთარი თავი შემძულდებოდა.
შვიდმა საათმა ჩაიარა.
შეტყობინება არ იყო.
ტრეკერი გავხსენი.
ლურჯი წერტილი ისევ დაიანის სახლზე იდგა.
ბოლო სიგნალი: საღამოს 6:19.
დავურეკე.
— ჩემი ბიჭი დამალაპარაკე. მოსვლა რომ არ დაგავიწყდეს, უნდა შემატყობინოს.
ხანგრძლივი დუმილი ჩამოვარდა.
— რას გულისხმობ? — მკითხა დაიანმა.
— ნოეს. საათზე მეტია, რაც შენთან წამოვიდა. ტრეკერი აჩვენებს, რომ შენს სახლშია.
— საყვარელო, — ჩურჩულით მითხრა მან, — ის აქ არასდროს მოსულა.
შუაღამისთვის პოლიცია უკვე მთელ უბანს ეძებდა.
რაც შემდეგ მოხდა, კომენტარებში წერია 👇👇👇
განთიადისას დეტექტივი ალვარესი ჩემს სამზარეულოს მაგიდასთან იჯდა.
ჩემმა ყოფილმა ქმარმა, ეთენმა, ტელეფონს არ უპასუხა.
კვირები გავიდა.
კამერებმა აჩვენეს, რომ ნოემ მეორე კვარტალი გადაკვეთა, შემდეგ კი მისი კვალი გაქრა. ტბაში ძებნის ჯგუფებმა ვერაფერი იპოვეს. მე აღარ მეძინა და სატელეფონო ბოძებს მისი ფოტოებით ვფარავდი.
დაიანს საჭმელი მოჰქონდა და ჩემს გვერდით იჯდა, სანამ ვტიროდი.
— ის სადღაც არის, — მეუბნებოდა. — ბავშვები სახლში ბრუნდებიან.
მაშინ ჯერ კიდევ არ ვიცოდი, რომ დაიანს ერთი წინადადებით შეეძლო ჩემი კოშმარის დასრულება.
დაიანის სახლამდე ჩემი ორმოცდამეერთე მისვლისას მის გადამუშავებადი ნარჩენების ურნაში რაღაც ლურჯმა მიიპყრო ჩემი ყურადღება.
ობობასკაცის გამოსახულებიანი, ოდნავ აჭრილი აპლიკაცია.
ნოეს ქურთუკი.
მის ქვეშ იყო მისი ჰუდი, ზოლიანი მაისური და ერთი კედი.
ყველაფერი ავიღე და დაიანის კართან მივიტანე.
— სად არის ჩემი შვილი?
სახე გაუფითრდა.
— ის აქ იყო, — ჩურჩულით თქვა მან.
შემდეგ კი გატყდა.
— ეთენი თვეების განმავლობაში პლანშეტის საშუალებით ნოეს სწერდა. ეუბნებოდა, რომ შენ ის სახლიდან გააგდე. რომ არ აძლევდი საშუალებას, სახლში დაბრუნებულიყო.
— ეს ტყუილია.
— ახლა უკვე ვიცი.
დაიანმა აღიარა, რომ ეთენმა დაარწმუნა, ერთი შაბათ-კვირით ნოეს წაყვანის უფლება მიეცა. მან იცოდა, რომ მე ქურთუკის მდებარეობას მივადევნებდი თვალს, ამიტომ ნოეს ახალი ტანსაცმელი ჩააცვა, ძველი კი მის სხვენში დამალა.
— და როცა შაბათ-კვირა დასრულდა?
ხმაში ბზარი შეეპარა.
— სწორედ მაშინ მივხვდი, რომ მატყუებდა. ეთენმა უარი თქვა ნოეს დაბრუნებაზე.
— სამი კვირა მაძებნინებდი ჩემს შვილს მხოლოდ იმიტომ, რომ გეშინოდა?
— სულ იმას ვეუბნებოდი საკუთარ თავს, რომ სახლში დააბრუნებდა.
დეტექტივ ალვარესს დავურეკე.
ერთ საათში ოფიცრები უკვე ეთენს ეძებდნენ.
მაგრამ ალვარესმა გამაფრთხილა, რომ ეთენს უკვე ჰყავდა ადვოკატი და ამტკიცებდა, რომ ნოე საკუთარი სურვილით წავიდა.
— უნდა გავიგოთ, რატომ დატოვა ბავშვი მასთან.
ნოეს პლანშეტს შევხედე.
რეიჩელი დამეხმარა შეტყობინებების გადახედვაში.
თავიდან ისინი უწყინარად ჩანდა.
შემდეგ კი გარკვეული ნიმუში შევამჩნიე.
„დედა ბაბუის ფულზე ლაპარაკობს?“
„ბაბუამ რამე დაგიტოვა?“
„ის საბუთებს სამზარეულოს მაგიდასთან აწერს ხელს თუ ადვოკატის ოფისში?“
მამაჩემმა ნოეს მემკვიდრეობით ფონდი დაუტოვა. ეთენს კი თითქმის სამოცი ათასი დოლარის დამალული ვალი ჰქონდა.
უცებ ყველაფერი გასაგები გახდა.
ნოე სახლიდან გაქცეული არ იყო.
ის ჩემზე ზეწოლის საშუალებად გამოიყენეს.
— მას ჰგონია, რომ შვილს დასაბრუნებლად ფულზე უარს ვიტყვი, — ვთქვი.
რეიჩელი ჩუმად იყო.
— მართალი ხარ.
ამიტომ ეთენს დავაჯერე, რომ ზუსტად ამას გავაკეთებდი.
მივწერე:
„დავიღალე ბრძოლით. ფულზე დაგელაპარაკები. მაგრამ ჯერ ნოეს ვნახავ.“
მისი პასუხი თითქმის მაშინვე მოვიდა.
„მარტო. პოლიციისა და ადვოკატის გარეშე.“
დეტექტივმა ალვარესმა ჩამწერი მომცა და მხოლოდ ერთი მითითება დამიტოვა:
— აიძულე, აღიაროს, რატომ გააკეთა ეს.
ნაქირავებ სახლში მარტო შევედი.
ნოე დივანზე იჯდა. გამხდარი და ფერმკრთალი ჩანდა.
— მამამ მითხრა, რომ შენ მას სახლში დაბრუნების უფლებას არ აძლევდი, — ჩუმად მითხრა.
ეთენს შევხედე.
— ხელს მოვაწერ ყველაფერს, რაც გინდა.
გაეღიმა.
— ვიცოდი, რომ ბოლოს გონივრულ გადაწყვეტილებას მიიღებდი.
— მაშინ ამიხსენი პლანშეტი. ფული. რატომ გყავდა ნოე სამი კვირის განმავლობაში?
— მამაშვილობის დროს ვაძლევდი.
— არა. ელოდებოდი, სანამ პანიკაში ჩავვარდებოდი.
— მაინც არ აწერდი ხელს.
ოთახში სიჩუმე ჩამოწვა.
— ხელს რაზე მოვაწერდი?
— ფონდზე?
ეთენს ყბა დაეჭიმა.
— ნოე იმიტომ წაიყვანე, რომ გეგონა, ფულს გადავიტანდი?
— მე ის არ წამიყვანია. თვითონ წამოვიდა.
— მაშინ რატომ არ დააბრუნე სახლში?
მან მოთმინება დაკარგა.
— იმიტომ დავტოვე, რომ არ მისმენდი! ვცადე ფულზე დალაპარაკება. შენ კი საუბარიც არ ისურვე. სხვა რა უნდა მექნა?
თვალებში ჩავხედე.
— როცა ნოე ჩემთან სახლში იქნება…
ეს იყო სიგნალი.
შესასვლელი კარი ხმაურით გაიღო.
— პოლიცია! არავინ გაინძრეს!
ეთენი გაქვავდა.
ნოემ მას შეხედა. თვალები ცრემლებით აევსო.
— ფულის გამო წამიყვანე?
ეთენი მისკენ დაიძრა.
ნოე უკან დაიხია.
მე კი ჩემი შვილი გულში ჩავიკარი.
სამი კვირის შემდეგ პირველად ზუსტად ვიცოდი, სად იყო.
იმ ღამეს ეთენი დააპატიმრეს.
პლანშეტმა, დაიანის ჩვენებამ და ჩანაწერმა მთლიანად გაანადგურა მისი ვერსია. მოსამართლემ საქმის გაგრძელების პერიოდში მას ნოესთან დაკავშირება აუკრძალა.
დაიანის ზარებს აღარ ვპასუხობდი.
სამი თვის შემდეგ ნოემ მკითხა, შეეძლო თუ არა ბიბლიოთეკაში მარტო წასვლა.
ჩემს თითოეულ ნაწილს უნდოდა, რომ „არა“ მეთქვა.
გამახსენდა გაყინული ლურჯი წერტილი. ნაგვის ურნა. ის ნაქირავები სახლი.
შემდეგ ჩემს შვილს შევხედე.
— კარგი, — ვუთხარი. — იქ რომ მიხვალ, მომწერე.
სახე გაუბრწყინდა.
— დედა. ათი წლის ვარ.
— ვიცი.
ვუყურებდი, როგორ გაუჩინარდა კუთხის მიღმა.
ხელი ისევ ტელეფონისკენ მეწეოდა.
მაგრამ გვერდით დავტოვე.
შიში ისევ იქ იყო.
განსხვავება მხოლოდ ის იყო, რომ ახლა აღარ ვაძლევდი უფლებას, ჩემი გადაწყვეტილებები მას მიეღო.
