ვფიქრობდი, რომ ჩემი ქმარი საშინლად გაბრაზდებოდა, როცა გაიგებდა, რა უთხრა ჩვენი ქალიშვილის პირველმა შეყვარებულმა. ამის ნაცვლად, მან ბიჭი მშვიდად დაპატიჟა ვახშამზე. ვერ ვხვდებოდი, რატომ მოიქცა ასე, სანამ მისი გეგმის განხორციელება საკუთარი თვალით არ ვნახე.
ჩვენი 15 წლის ქალიშვილი, ემა, სააბაზანოში ვიპოვე. ხელში სამართებელი ეჭირა.
— დედა, ნორმალურია, რომ გოგოებს ხელებზე ამდენი თმა აქვთ? — მკითხა მან ცრემლიანი თვალებით.
როცა ვკითხე, რატომ აინტერესებდა ეს, ამიხსნა, რომ მისმა შეყვარებულმა, ტაილერმა, უთხრა, ხელები კაცისას გიგავსო და უნდა გაიპარსოო, რადგან სკოლაში შენი ხელის დაჭერის რცხვენოდა.
სიბრაზისგან ვიწვოდი, მაგრამ ემამ მთხოვა, არავისთვის არაფერი მეთქვა. ეშინოდა, რომ ტაილერი მას დაშორდებოდა.
ფრთხილად გამოვართვი სამართებელი და დავამშვიდე, რომ მის ხელებს არაფერი სჭირდა. თუმცა ვატყობდი, რომ ბოლომდე მაინც არ სჯეროდა ჩემი.
იმ საღამოს დანიელმა შენიშნა, რომ ემას სქელი ზედა ეცვა, მიუხედავად იმისა, რომ გარეთ თბილოდა. როცა ემამ ბოლოს და ბოლოს უამბო, რა უთხრა ტაილერმა, დანიელმა ჩუმად მოუსმინა.
იმის გასაგებად, რა მოხდა შემდეგ, იხილეთ ქვემოთ კომენტარები 👇👇👇
— მანამდე, სანამ ამას გეტყოდა, თავად გინდოდა ხელებზე თმის მოშორება? — ჰკითხა მან.
ემამ თავი გააქნია.
— მაშინ სხვას ნუ მისცემ უფლებას, შენ ნაცვლად მიიღოს ეს გადაწყვეტილება, — უპასუხა დანიელმა.
ველოდი, რომ ის უფრო მკაცრად იმოქმედებდა, მაგრამ ამიხსნა, რომ ემას ისედაც რცხვენოდა მომხდარის და არ სურდა, ჩხუბის დაწყებით მდგომარეობა კიდევ უფრო გაემწვავებინა.
მეორე დილით შოკირებული დავრჩი, როცა დანიელმა ტაილერი ვახშამზე დაპატიჟა.
— რატომ დაპატიჟე მას შემდეგ, რაც ასე მოიქცა? — ვკითხე.
— იმიტომ, რომ ემას ეშინია, საკუთარი თავის დაცვა რაღაცის დაკარგვად დაუჯდება, — ამიხსნა მან. — მინდა, გაიგოს, რისი დაკარგვის ეშინია სინამდვილეში.
კვირას ტაილერი ნამცხვრებით მოვიდა და ვახშამიც სასიამოვნოდ დაიწყო. ისინი სკოლაზე, კალათბურთსა და ემას ხელოვნების დავალებაზე საუბრობდნენ.
შემდეგ დანიელმა ემას ჰკითხა, ოდესმე თუ აუხსნია ვინმეს, რატომ არ მიყვარდა ადრე ფოტოების გადაღება.
მოვუყევი იმ ბიჭზე, რომელსაც თინეიჯერობისას ვხვდებოდი და რომელიც ჩემს კბილებს აკრიტიკებდა, რის გამოც საკუთარი ღიმილის შემრცხვა. წლების განმავლობაში, მას შემდეგაც კი, რაც ერთმანეთს დავშორდით, სიცილის დროს პირზე ხელს ვიფარებდი.
დანიელმა ხელი ჩამკიდა.
— ყოველთვის ვფიქრობდი, რომ შენი ღიმილი შენში ყველაზე მშვენიერი რამ იყო, — მითხრა მან.
ემას გაეღიმა, ტაილერი კი დადუმდა.
დანიელმა უბრალოდ აღნიშნა, რომ ერთი ადამიანის აზრი შეიძლება ჩვენთან დიდხანს დარჩეს, მაშინაც კი, როცა ეს ადამიანი უკვე აღარანაირ მნიშვნელობას აღარ წარმოადგენს ჩვენს ცხოვრებაში. შემდეგ საუბარი სხვა თემაზე გადავიდა.
ტაილერის წასვლის შემდეგ ემამ აღიარა, რომ ბიჭს მისთვის ბოდიში არ მოუხდია. დანიელმა უთხრა, რომ თავად შეეძლო გადაეწყვიტა, სურდა თუ არა მასთან საუბარი, და ურჩია, აეხსნა, როგორ ატკინა გული მისმა სიტყვებმა.
რამდენიმე დღის შემდეგ ემამ რაღაც მოულოდნელი გაგვიმხილა. ტაილერს ხელებზე ეგზემა ჰქონდა და კალათბურთის გუნდში ბიჭები ამის გამო თვეების განმავლობაში დასცინოდნენ. ის კანის დასამალად გრძელმკლავიან ტანსაცმელს ატარებდა.
— მან იცის, რამდენად მტკივნეულია, როცა ვინმე შენს სხეულზე ცუდ რამეს ამბობს, — თქვა ემამ. — მაშ, რატომ მომექცა ასე?
ავუხსენი, რომ ზოგჯერ ადამიანები სხვებს იმიტომ აყენებენ ტკივილს, რომ თავად ეშინიათ ტკივილის მიღების. მაგრამ ეს მის საქციელს არ ამართლებდა.
მალე ტაილერი ჩვენთან სალაპარაკოდ მოვიდა. ემამ პირდაპირ ჰკითხა, მართლა მიაჩნდა თუ არა, რომ მისი ხელები მახინჯი იყო.
— არა, — აღიარა მან.
მან აუხსნა, რომ ბიჭები მის ხელებზე დასცინოდნენ და იმედი ჰქონდა, ემას თმის მოშორების შემთხვევაში დაცინვას შეწყვეტდნენ.
დანიელმა ტაილერს ჰკითხა, რას იგრძნობდა, ემას მისი კანის გამო რომ შერცხვენოდა და რას ისურვებდა, ემას გაეკეთებინა, მისი მეგობრები მას რომ დასცინოდნენ.
ტაილერმა აღიარა, რომ ეს ძალიან ეტკინებოდა და ისურვებდა, ემას მისთვის მხარი დაეჭირა.
— მაპატიე, — უთხრა მან ემას.
ემამ აუხსნა, რომ იმდენად ეშინოდა მისი დაკარგვის, დედის სამართებელიც კი აიღო და ხელებზე თმის გაპარსვა განიხილა.
— ეს იმიტომ მოხდა, რომ არ გიკითხავს, მე რა მინდოდა, — უთხრა მან.
ტაილერმა კიდევ ერთხელ მოიხადა ბოდიში, მაგრამ ემამ გადაწყვეტილება უკვე მიიღო.
— არ მინდა ვიყო ადამიანთან, რომელსაც ჩემი რცხვენია, — თქვა მან და ურთიერთობა დაასრულა.
მისი წასვლის შემდეგ ემამ დანიელის მკლავებში ატირდა. ტაილერი ჯერ კიდევ მოსწონდა და ვერ გაეგო, რატომ იყო სწორი გადაწყვეტილების მიღება ასეთი მტკივნეული.
— იმიტომ, რომ სწორი გადაწყვეტილების მიღება ყოველთვის არ ნიშნავს, რომ ეს გადაწყვეტილება ადვილი იქნება, — უთხრა დანიელმა.
მომდევნო ორი კვირის განმავლობაში ემას ტაილერი ენატრებოდა და ზოგჯერ ფიქრობდა, იქნებ მის მიმართ ზედმეტად მკაცრი იყოო. დანიელი ახსენებდა, რომ ვიღაცაზე ზრუნვა არ ნიშნავს, დარჩე ისეთ ურთიერთობაში, რომელიც თავს უმნიშვნელოდ და არასრულფასოვნად გაგრძნობინებს.
შემდეგ ერთ დღეს ემამ სახლში ახალი ამბავი მოიტანა. ტაილერის გუნდში ერთმა ბიჭმა კვლავ დასცინა მის ხელებს, მაგრამ ამჯერად ტაილერმა ემას მხარი დაუჭირა. მან აღიარა, რომ შეცდომა დაუშვა, როცა სხვებს აჰყვა, და ბიჭს უთხრა, შეწყვიტეო.
მოგვიანებით ტაილერმა ემას ჰკითხა, შეეძლოთ თუ არა ურთიერთობის თავიდან დაწყება. ემამ მადლობა გადაუხადა იმისთვის, რომ მის დასაცავად ხმა ამოიღო, მაგრამ მასთან ხელახლა შეხვედრაზე უარი თქვა.
— მიხარია, რომ უკეთეს ადამიანად გახდომას ცდილობს, — თქვა მან. — მაგრამ ამის გამო ბედნიერი რომ ვიყო, მისი შეყვარებული ყოფნა არ მჭირდება.
იმ საღამოს ემამ დანიელს ჰკითხა, იცოდა თუ არა, რა სირთულეებს გადიოდა ტაილერი, როცა ვახშამზე დაპატიჟა.
— არა, — უპასუხა მან. — უბრალოდ ვიცოდი, რომ შენ აკვირდებოდი, როგორ მოვიქცეოდით ამ სიტუაციაში. არ მინდოდა გეფიქრა, რომ ვიღაცის სიყვარული იმას ნიშნავს, უყვირო მანამ, სანამ შენს აზრს არ დაეთანხმება.
— გინდოდა, რომ მას დავშორებოდი? — ჰკითხა ემამ.
— მინდოდა, გცოდნოდა, რომ არჩევანის უფლება გქონდა.
— მაშინაც კი, თუ ის ჯერ კიდევ მომწონდა?
— განსაკუთრებით მაშინ.
რამდენიმე დღის შემდეგ ემამ ქვემოთ მოკლემკლავიანი მაისურით ჩამოირბინა. ის აღარ ექაჩებოდა სახელოებს და აღარც საკუთარ ხელებს აკვირდებოდა გამუდმებით.
ვაშლი აიღო და კარისკენ გაემართა.
— მიყვარხარ, დედა! — მომაძახა მან.
მე კი შევხედე ჩემს პორტრეტს, რომელიც ემას დაეხატა: მასზე სიცილისგან პირი ფართოდ მქონდა გაღებული.
რამდენიმე კვირის შემდეგ პირველად მოხდა, რომ ჩემი ქალიშვილი სახლიდან ისე გავიდა, საკუთარი თავის არც ერთი ნაწილის დამალვა აღარ უცდია.
