🤯👉 სულ რაღაც სამ თვეში მილიარდერის სასახლიდან თხუთმეტი ძიძა წავიდა სამსახურიდან, რადგან მისი ხუთი წლის სამი ტყუპი ქალიშვილი ყველა თანამშრომლის ცხოვრებას ნამდვილ კოშმარად აქცევდა. მაგრამ როდესაც ახალი ძიძა — უკიდურესად ჭარბწონიანი ქალი — გამოჩნდა, მან ისეთი რამ გააკეთა, რომ სიმპათიური მილიარდერიც კი სრულიად შოკირებული დარჩა… 😱😳
ცოლის გარდაცვალების შემდეგ 38 წლის მილიარდერმა რობერტმა თითქმის საერთოდ შეწყვიტა სახლში დროის გატარება.
ის მთლიანად სამუშაოში ჩაიძირა. ყოველ დილით ადრე გადიოდა სახლიდან, მთელ დღეს ოფისში ატარებდა, საქმიან შეხვედრებს ესწრებოდა და სახლში გვიან ღამით ბრუნდებოდა, როდესაც მის სამ ქალიშვილს უკვე ეძინა.
რობერტი საოცრად სიმპათიური, მაღალი მამაკაცი იყო, რომელიც გარეგნობით მოდელს ჰგავდა. ბევრს შურდა მისი სიმდიდრის, მდიდრული სასახლისა და წარმატებული კარიერის.
მაგრამ არავინ იცოდა, სინამდვილეში რა ხდებოდა მისი ულამაზესი სახლის კედლებს მიღმა.
მისი ხუთი წლის სამი ტყუპი ქალიშვილი — ემა, სოფი და ლილი — მის ცხოვრებაში ყველაზე დიდ გამოწვევად იქცნენ.
გოგონებს აბსოლუტურად ყველაფერი ჰქონდათ: ძვირადღირებული სათამაშოები, უზარმაზარი საძინებლები ვარდისფერი ავეჯით, საკუთარი სათამაშო მოედანი და უამრავი ულამაზესი კაბა.
მაგრამ ვერცერთი ძიძა ვერ უძლებდა მათ საქციელს.
სულ რაღაც სამ თვეში თხუთმეტმა ძიძამ დატოვა სამსახური.
გოგონები განზრახ ფანტავდნენ სათამაშოებს მთელ სასახლეში, ძვირადღირებულ ხალიჩებზე წვენს ღვრიდნენ, ყვავილების ქოთნებს აბრუნებდნენ და იცინოდნენ, როდესაც მოსამსახურეებს მათ მიერ არეული სახლის დალაგება უწევდათ.
ისინი შუაღამისას ხმამაღალ მუსიკასაც კი რთავდნენ, რათა ძიძებისთვის დაძინების საშუალება არ მიეცათ.
ერთხელ ერთ-ერთი ძიძის ჩემოდანი მთლიანად დაცალეს და მისი ტანსაცმელი ბაღში დამალეს.
სხვა დროს ოჯახის ძაღლი ძიძის საძინებელში გამოკეტეს და კართან იდგნენ, ხმამაღლა იცინოდნენ.
ვერც სასჯელმა, ვერც დარიგებამ და ვერც საჩუქრების დაპირებამ ვერაფერი შეცვალა.
რობერტი ხელფასს სულ უფრო ზრდიდა, მაგრამ უზარმაზარი თანხის სანაცვლოდაც კი არავინ თანხმდებოდა ამ სახლში დიდხანს დარჩენას.
და აი, ერთ დილას სასახლეში ახალი ძიძა მივიდა.
მას მარგარეტი ერქვა და 43 წლის იყო.
ის უკიდურესად ჭარბწონიანი ქალი იყო, მრგვალი სახით, კეთილი ყავისფერი თვალებითა და მუქი თმით, რომელიც აკურატულად ჰქონდა შეკრული კოსად.
მარგარეტს მუქი შინდისფერი მოსამსახურის კაბა და თეთრი წინსაფარი ეცვა.
როდესაც რობერტმა კარი გაუღო, ქალმა მაშინვე შენიშნა, რა საშინელ მდგომარეობაში იყო სახლი.
მარმარილოს იატაკზე ყველგან სათამაშოები ეყარა. კიბესთან გადაბრუნებული ქოთნიდან მიწა იყო დაყრილი, დივანი ფერადი საღებავებით იყო დასვრილი, ძვირადღირებულ ხალიჩაზე კი დამტვრეული სათამაშოები ეყარა.
თავად რობერტი დივანზე იჯდა და სახე ხელებში ჰქონდა ჩარგული.
ოც წუთში მნიშვნელოვანი საქმიანი შეხვედრა ჰქონდა, მაგრამ შვილების უმეთვალყურეოდ დატოვება არ შეეძლო.
— თქვენ ახალი ძიძა ხართ? — დაღლილი ხმით ჰკითხა მან.
მარგარეტმა თავი დაუქნია.
მაგრამ სანამ თავის წარდგენას მოასწრებდა, ზედა სართულიდან ხმამაღალი სიცილი გაისმა.
დიდებულ, მოხრილ კიბეზე სამი ერთმანეთისგან თითქმის განურჩეველი ქერა გოგონა გამოჩნდა.
მათ ლამაზი ვარდისფერი კაბები ეცვათ, თმაში კი იმავე ფერის ბაფთები ეკეთათ. სახეებზე ცელქი ღიმილი დასთამაშებდათ.
ემა პირველი მიუახლოვდა კიბის კიდეს.
— კიდევ ერთი ძიძა მოგვიყვანე? — დამცინავად ჰკითხა მამას.
სოფი და ლილი ხმამაღლა ახარხარდნენ.
უცებ ემამ იატაკიდან რბილი ყავისფერი დათუნია აიღო და მთელი ძალით მარგარეტისკენ ისროლა.
დათუნია ქალს მკერდში მოხვდა.
მარგარეტი მოულოდნელობისგან შეკრთა, უკან წაბარბაცდა და ხელები ასწია.
სამივე გოგონამ ხმამაღლა დაიწყო სიცილი.
— ჩვენ ძიძა არ გვჭირდება! გაეთრიე ჩვენი სახლიდან! — დაიყვირა ემამ და ამაყად ასწია ნიკაპი.
რობერტმა ხელი შუბლზე მიიჭირა.
— მას შემდეგ, რაც მათი დედა გარდაიცვალა, ვერცერთმა ძიძამ ვერ შეძლო მათთან გამკლავება, — ტკივილით ჩაიჩურჩულა მან.
გოგონები ერთმანეთის გვერდით დადგნენ, ხელები მკერდზე გადაიჯვარედინეს და კმაყოფილი ღიმილით თავები ერთმანეთს მიადეს.
დარწმუნებულები იყვნენ, რომ ეს ქალიც მალე წავიდოდა.
რობერტმა მარგარეტს ბოდიშის მოხდის გამომეტყველებით შეხედა.
— მზად ვარ ჩვეულებრივ ხელფასზე სამჯერ მეტი გადაგიხადოთ. ოღონდ, გთხოვთ, არ წახვიდეთ.
მაგრამ სწორედ ამ წამს მარგარეტმა ისეთი რამ გააკეთა, რომ სამივე გოგონას სახიდან ღიმილი მყისიერად გაუქრა…
გაგრძელება წაიკითხეთ კომენტარებში 👇‼️
მარგარეტი ნელა დაიხარა, რბილი დათუნია აიღო და უსიტყვოდ ჩამოჯდა კიბის ყველაზე ქვედა საფეხურზე.
შემდეგ დათუნია მუხლებზე დაისვა და მასთან საუბარი დაიწყო.
— აბა, პატარავ, ერთი რამ მითხარი. რატომ არიან ამ სახლში გოგონები ასე გაბრაზებულები?
სამმა ტყუპმა გაოცებულმა გადახედა ერთმანეთს.
— რას აკეთებ? — ჰკითხა ემამ.
— თქვენს დათუნიას ველაპარაკები. როგორც ჩანს, ამ სახლში მისთვის აქამდე არავის მოუსმენია.
სოფიმ დამცინავად გაიღიმა.
— დათუნიებს ლაპარაკი არ შეუძლიათ.
— მართალია. მაგრამ ზოგჯერ ბავშვები სათამაშოების დახმარებით ამბობენ იმას, რისი თქმაც უფროსებისთვის არ შეუძლიათ.
რობერტი ჩუმად იდგა და ქალს აკვირდებოდა.
ელოდა, რომ მარგარეტი ყვირილს დაიწყებდა ან გოგონების დასჯას მოითხოვდა.
მაგრამ ქალი მშვიდად აგრძელებდა საუბარს.
— იცით, ერთხელ მეც ვუვლიდი სამ პატარა გოგონას.
— ისინიც ჩვენნაირი ცელქები იყვნენ? — ცნობისმოყვარეობით ჰკითხა ლილიმ.
— არა. ისინი უბრალოდ ძალიან მოწყენილები იყვნენ, რადგან მათი დედა შორს იყო.
გოგონებს სახეებიდან ღიმილი გაუქრათ.
ემა პირველი შეტრიალდა.
— ჩვენი დედიკო აღარასოდეს დაბრუნდება.
მარგარეტმა მას ახედა.
— ვიცი, საყვარელო.
— მაშინ მასზე ნუ ლაპარაკობ.
ემა უკვე კიბეზე ასვლას აპირებდა, როდესაც მარგარეტმა ნაზად უთხრა:
— და თუ გეტყვით, რომ იმისთვის, რომ ისევ ბედნიერები იყოთ, დედიკოს დავიწყება არ არის საჭირო?
ლილი გაჩერდა.
თვალები ცრემლებით აევსო.
— ერთ-ერთმა ძველმა ძიძამ გვითხრა, რომ დედიკოს მონატრება უნდა შეგვეწყვიტა.
რობერტი ადგილზე გაქვავდა.
ამის შესახებ არასოდეს არაფერი სმენოდა.
— კიდევ ერთმა ძიძამ დედიკოს ყველა ფოტო კარადაში დამალა, — დაამატა სოფიმ.
— რატომ? — ჩურჩულით იკითხა რობერტმა.
ემამ მამას შეხედა.
— იმიტომ, რომ ყოველთვის ვტიროდით, როდესაც მათ ვუყურებდით.
რამდენიმე წამით ოთახში სრული სიჩუმე ჩამოვარდა.
შემდეგ მარგარეტმა იკითხა:
— მამიკოსთვის ოდესმე მოგიყოლიათ ეს ყველაფერი?
გოგონებმა უხმოდ გააქნიეს თავები.
— ის ყოველთვის დაკავებულია, — თქვა ლილიმ.
რობერტს სახის გამომეტყველება შეეცვალა.
ნელა მიუახლოვდა კიბეს.
— ჩემო გოგონებო, რატომ არ მითხარით?
ემამ თვალები დახარა.
— იმიტომ, რომ ყოველთვის ამბობ, დაღლილი ვარო.
ამ სიტყვებმა რობერტს ნებისმიერ ბრალდებაზე მეტად ატკინა გული.
ის ქალიშვილების წინ დაიჩოქა.
— მაპატიეთ.
მაგრამ ემა მაშინვე არ მიუახლოვდა მამას.
— დაგვპირდი, რომ დედიკოს დაბადების დღეს პარკში წაგვიყვანდი. შემდეგ კი დაგავიწყდა.
რობერტს თვალები ცრემლებით აევსო.
მას ეს მართლაც დავიწყებოდა.
მარგარეტი ჩუმად წამოდგა.
— გოგონებო, ერთი წინადადება მაქვს. დღეს არაფერს გიბრძანებთ. მაგრამ ერთი პირობა მაქვს.
სამივემ ინტერესით შეხედა.
— ამ სახლში შეგიძლიათ გაბრაზდეთ, იტიროთ და დედიკო მოგენატროთ. მაგრამ სათამაშოებს ადამიანებს არ ვესვრით და სხვებს გულს არ ვტკენთ. შევთანხმდით?
ემამ ეჭვის თვალით შეხედა.
— და თუ არ დავთანხმდებით?
— მაშინაც მოგისმენთ. მაგრამ წესი არ შეიცვლება.
უცებ სოფი მარგარეტს მიუახლოვდა.
— ხვალაც მოხვალ?
— თუ მამათქვენი დამთანხმდება.
სამივე გოგონა ერთდროულად რობერტისკენ შეტრიალდა.
— მამიკო, დარჩენის უფლება მიეცი!
რობერტს საკუთარი ყურების არ სჯეროდა.
სულ რაღაც ოცი წუთის წინ მისი ქალიშვილები მარგარეტის სახლიდან გაგდებას ცდილობდნენ.
ახლა კი ეხვეწებოდნენ, რომ დაეტოვებინა.
მაგრამ ყველაზე დიდი სიურპრიზი ჯერ კიდევ წინ იყო.
იმ საღამოს რობერტი სახლში ჩვეულებრივზე ადრე დაბრუნდა.
მზად იყო, რომ კიდევ ერთი არეულობა დახვდებოდა.
მაგრამ მის ნაცვლად სუფთა მისაღები ოთახი დაინახა.
სათამაშოები დალაგებული იყო, ყვავილის ქოთანი თავის ადგილზე იდგა, სამივე გოგონა კი დივანზე მარგარეტის გვერდით იჯდა.
ისინი დედის ძველ ფოტოებს ათვალიერებდნენ და რიგრიგობით იხსენებდნენ მასთან გატარებულ დროს.
რობერტი კართან გაჩერდა.
— მამიკო! — დაუძახა ლილიმ. — გახსოვს, როგორ გვიმღეროდა დედიკო ძილის წინ?
რობერტმა ოდნავ გაიღიმა.
— რა თქმა უნდა, მახსოვს.
— დღეს შენ გვიმღერებ?
რობერტმა პიჯაკი გაიხადა, ტელეფონი გამორთო და ქალიშვილების გვერდით დაჯდა.
იმ საღამოს, ძალიან დიდი ხნის შემდეგ პირველად, არცერთ საქმიან ზარს არ უპასუხა.
როდესაც გოგონებს საბოლოოდ ჩაეძინათ, რობერტი მარგარეტთან მივიდა.
— როგორ მოახერხეთ ის, რაც თხუთმეტმა სხვა ძიძამ ვერ შეძლო?
ქალმა სევდიანად გაიღიმა.
— არ მიცდია, ისინი ძალით კარგ ბავშვებად მექცია. ჯერ მინდოდა გამეგო, რატომ სტკიოდათ ასე ძალიან გული.
რობერტი ჩუმად უყურებდა.
— მეგონა, ყველაფერი მივეცი.
— ყველაფერი, თქვენი დროის გარდა.
ამ სიტყვების შემდეგ რობერტი დიდხანს დუმდა.
მეორე დილით ის ოფისში არ წასულა.
ამის ნაცვლად თავისი სამი ქალიშვილი პარკში წაიყვანა — სწორედ იმ ადგილას, სადაც მათ დედას წლების წინ სიარული ძალიან უყვარდა.
და როდესაც გოგონები მამის მკლავებში ჩაეხუტნენ, რობერტმა საბოლოოდ გაიგო ერთი მარტივი ჭეშმარიტება.
მის შვილებს არასოდეს სჭირდებოდათ მეთექვსმეტე ძიძა. მათ მამა სჭირდებოდათ, რომელიც ბოლოს და ბოლოს სახლში დაბრუნდებოდა — არა მხოლოდ ფიზიკურად, არამედ მთელი გულით.
მარგარეტი კი ოჯახთან დარჩა.
არა იმიტომ, რომ გოგონებმა სამუდამოდ შეწყვიტეს ცუდად მოქცევა, არამედ იმიტომ, რომ საბოლოოდ გამოჩნდა ადამიანი, რომელმაც მათ ასწავლა საკუთარ ტკივილზე საუბარი იმის ნაცვლად, რომ სხვებისთვის მიეყენებინათ ტკივილი.
დედის გარდაცვალების შემდეგ პირველად სასახლე კვლავ სიცილით აივსო.
მაგრამ ამჯერად ეს არ იყო სასტიკი ან დამცინავი სიცილი.
ეს იყო სამი პატარა გოგონას ბედნიერი სიცილი, რომლებიც ბოლოს და ბოლოს გრძნობდნენ, რომ უყვარდათ, უსმენდნენ და უსაფრთხოდ იყვნენ.
რობერტისთვის კი მსოფლიოში ვერანაირი თანხა ვერ შეედრებოდა ამ ბედნიერებას.
