ცხოვრებისეული ისტორიები
„ბრმა არ ხარ, შენი ცოლია, რომელიც შენს საჭმელს რაღაცას უყრის…“ – უთხრა უსახლკარო გოგონამ
მდიდარმა კაცმა, მიმტანის დამცირებისა და თავისი უპირატესობის დემონსტრირების მცდელობისას, ფრანგულად შეუკვეთა
საძვალეებში ჰაერი კიდევ ლილიების სურნელს ავსებდა, როცა დაიან კარტერი — ჩემი დედა-მამიდი — მამის ხუფისკენ
51 წლის ასაკში სპორტსმენ მამაკაცთან გადავედი საცხოვრებლად. პირველივე დღეს მან საჭმელი წამართვა და ცივად
შაბათის დილის ათი საათი იყო. ჩემი სამყარო ჩემი სახლის უკანა ნახევარ ეზოზე დიდიც კი არ იყო. ტენიანი მიწა
გუშინ ადრე მივედი სამსახურში და დედაჩემის სიცილი გავიგონე, როცა თქვა: —ჯერ არ იცის. პარკეტის იატაკზე
მამინაცვალი ყოველდღე მცემდა – მისთვის ეს გართობის ფორმა იყო. ერთ დღეს ხელი მომტეხა და როდესაც საავადმყოფოში
ცოლი სამსახურიდან ადრე დაბრუნდა და ქმარი და მისი საყვარელი საწოლში იპოვა. მაგრამ ცრემლებისა და სცენის
მეშვიდე კვირა გავიდა მას შემდეგ, რაც მეისონმა მე და ჩვენი ახალშობილი ქარბუქში გაგვაგდო, მაგრამ მისი ბოლო
ჩემი სიდედრი ჩემ ქორწილში ყურადღების ცენტრში ყოფნას ისურვებდა, ამიტომ საბოლოოდ სწორედ ამას მივეცი — ისე