ყველაფერი, რაც მინდოდა, იყო მშვიდი ადგილი, სადაც მე და ჩემი ქალიშვილი ბოლოს და ბოლოს თავს სახლში ვიგრძნობდით. ამის ნაცვლად, საცხოვრებლად გადასვლის შემდეგ აღმოვაჩინე, რომ ვიღაცას გადაწყვეტილი ჰქონდა, ჩვენი ცხოვრება ჯოჯოხეთად ექცია.
სატვირთო მანქანა, რომელმაც ჩვენი ნივთები მოიტანა, დაახლოებით დღის ორ საათზე წავიდა. მე ეზოში ვიდექი, თეძოზე ყუთი მქონდა მიყრდნობილი და იმ პატარა სახლს შევყურებდი, რომელიც ახლა უკვე ჩემი იყო.
საღებავი აქა-იქ აძრობოდა, აივანი ოდნავ იყო ჩაზნექილი და სახლი განსაკუთრებული არაფერი გახლდათ — მაგრამ ის ჩვენი იყო.
ჩემი რვა წლის ქალიშვილი, ოლივია, უკვე ფეხშიშველი დარბოდა მაღალ ბალახში.
— დედა, ბაყაყია! — დაიყვირა მან. — კევინი დავარქვი!
— კევინი გარეთ დარჩება! — სიცილით დავუძახე უკან.
ყუთი ძირს დავდე და ღრმად ამოვისუნთქე.
მამაჩემმა ეს სახლი ტბასთან მე დამიტოვა, როცა ექვსი თვის წინ გარდაიცვალა. პირველად მრავალი წლის შემდეგ, როგორც მარტოხელა დედას, ქირის გადახდა სხვისთვის აღარ მომიწევდა.
ოლივიამ პატარა, ერთოთახიანი ბინიდან გადაინაცვლა სახლში, რომელსაც ეზო, ტბა და საკუთარი ოთახი ჰქონდა.
როცა მანქანისკენ დავბრუნდი, ჩვენს ეზოებს შორის ღობესთან ხანდაზმული კაცი დავინახე.
— გამარჯობა, მე ჰაროლდი ვარ, — მითხრა მან. — მე და მამაშენი ერთად ვთევზაობდით. შენზე სულ მელაპარაკებოდა.
— მე სამანტა ვარ. ეს კი ოლივიაა.
— კარგი გოგოა, — ღიმილით თქვა მან. — თუ იმ აივნის შეკეთებაში დახმარება დაგჭირდება, ხელსაწყოები მაქვს.
სანამ პასუხს გავცემდი, ვიგრძენი, რომ ვიღაც გვაკვირდებოდა.
ფერდობზე ავიხედე.
მეზობელ, დიდ სახლში ქალი იდგა აივანზე და ჩემს ძველ, ლურჯ შევროლეს უყურებდა.
— დილა მშვიდობისა, — თავაზიანად დავუძახე.
ბოლოს მან მიპასუხა:
— შეიძლება, მანქანა სხვაგან გააჩეროთ? ტბის ხედს მიფუჭებს.
თვალები დავახამხამე.
— ეს ჩემი სადგომია. სხვაგან გასაჩერებელი ადგილი არ მაქვს.
— ეს ვალერიაა, — ჩაილაპარაკა ჰაროლდმა.
ვალერიამ მანქანას ზიზღით შეხედა.
— ეგ ჯართი სხვაგან გააჩერეთ. არ მინდა, ჩემი აივნიდან ვხედავდე.
შემდეგ სახლში შევიდა და კარი მიაჯახუნა.
სამი დღის შემდეგ ვალერია საფოსტო ყუთთან მომიახლოვდა.
— თქვენს მანქანაზე უნდა დაგელაპარაკოთ.
— ის ჩემს საკუთრებაშია გაჩერებული.
— საშინლად გამოიყურება, — თქვა მან.
შემდეგ უფრო ახლოს მოვიდა.
— ალბათ, თქვენნაირი ადამიანები ასეთ უბანში არ უნდა ცხოვრობდნენ. აქ ნორმალური, შეძლებული ადამიანები ცხოვრობენ. არა მარტოხელა დედები დაჟანგული შევროლეებით.
გაცოფებული ვიყავი.
— მე და ჩემი ქალიშვილი ახლა აქ ვცხოვრობთ. მოგიწევთ, ამ ხედს შეეგუოთ.
— მაგას კიდევ ვნახავთ.
იმ ღამეს ოლივიამ მკითხა:
— დედა, იმ ქალბატონს რატომ ვძულვართ?
— ზოგი ადამიანი ფიქრობს, რომ ლამაზი ხედი იმაზე მნიშვნელოვანია, რომ თავად იყო კეთილი, — ვუთხარი. — ეს მათი პრობლემაა და არა ჩვენი.
მაგრამ ეს დასასრული არ ყოფილა.
მეორე დღეს ჰაროლდი ნამცხვრებით გვესტუმრა.
— ვალერიას ეს ადრეაც გაუკეთებია, — მითხრა მან. — მის გამო ორი ოჯახი წავიდა აქედან.
შემდეგ ხმა დაუწია.
— მისი აივანი ნებართვის გარეშეა აშენებული. არც ქვის კედელზე აქვს ნებართვა. მისი ზოგიერთი ქანდაკებაც კი საზოგადოებრივ სერვიტუტის ტერიტორიაზე დგას. წლებია, ყველაფერს ვაფიქსირებ.
— რატომ?
— მამაშენმა მთხოვა, თუ მას რამე დაემართებოდა, ყველაფრისთვის თვალი მიმედევნებინა.
მან საქაღალდე გამომიწოდა.
— ყველაფერი დააფიქსირე. მასთან დაპირისპირებას მოერიდე. უბრალოდ ჩაიწერე და შეინახე მტკიცებულებები.
შემდეგ გაიღიმა.
— და ის შევროლე ზუსტად იქ გააჩერე, სადაც ახლა დგას.
ასეც მოვიქეცი.
რამდენიმე დღის შემდეგ სამსახურიდან სახლში დავბრუნდი და ჩემი სახლის წინ ბეტონის ამრევი მანქანა დავინახე.
ნაცრისფერი ბეტონი პირდაპირ ჩემს შევროლეზე ისხმებოდა.
გავიყინე.
შემდეგ დავინახე, რომ ვალერია თავის ეზოში იდგა და იღიმოდა.
— როგორც ჩანს, ბოლოს და ბოლოს ისწავლე ჭკუა, — მითხრა მან. — ახლა იმ ჯართს სხვაგან გააჩერებ.
ხელები მიკანკალებდა, როცა ტელეფონი ამოვიღე.
ამ დროს ეკრანის კარი გაიღო.
ოლივია აივანზე გამოვიდა, ხელში წვენის ყუთი ეჭირა.
მან ჯერ სატვირთოს შეხედა, შემდეგ ვალერიას — და თვალი ჩამიკრა.
— საყვარელო, სახლში დაბრუნდი, — ვუთხარი მე.
— ერთ წუთში, დედა.
ის ვალერიასკენ გაემართა.
— ქალბატონო, ბოდიში, მაგრამ მგონი, თქვენს აივანს რაღაც პრობლემა აქვს.
რაც შემდეგ მოხდა, კომენტარებშია აღწერილი👇👇
ვალერიამ წარბები შეკრა.
— რას ლაპარაკობ?
ოლივიამ ხელი გაიშვირა.
— ის კაცები. ის, რომელსაც ბლოკნოტი უჭირავს.
მოვტრიალდი.
ვალერიას სახლის წინა საფეხურებზე ორი კაცი იდგა. ერთს ქალაქის სამსახურის ფორმა ეცვა და მის კარზე ნარინჯისფერ გაფრთხილებას აკრავდა. მეორე კი ტელეფონზე გაბრაზებული საუბრობდა.
ვალერიას სახე გაფითრდა.
— ღმერთო, არა…
— რა გააკეთე? — ჩუმად ვკითხე ოლივიას.
— ჰაროლდს ვუთხარი, რაც მოხდა, — მშვიდად მიპასუხა მან. — დღეს დილით ვალერია ტელეფონზე ლაპარაკობდა და ბეტონის მუშებს ეუბნებოდა, რომ ეს სადგომი მისი იყო და ოთხ საათზე უნდა მოსულიყვნენ.
მან კიდევ ერთი ყლუპი მოსვა წვენიდან.
— მაგრამ ჩვენი მისამართი მისცა.
შევხედე და გაოგნებული დავრჩი.
ჰაროლდი თავისი ეზოს კიდესთან გამოჩნდა, ხელში საქაღალდე ეჭირა.
ბეტონის სამუშაოების ხელმძღვანელი ვალერიასკენ გაცოფებული გაემართა.
— გვითხრეს, რომ ეს სამუშაო თქვენი საკუთრების ტერიტორიაზე უნდა შესრულებულიყო. თქვენ მოატყუეთ ჩემი თანამშრომლები.
მან ვალერიას მიერ მიცემული მითითებების ჩანაწერი ჩართო.
შემდეგ ქალაქის ინსპექტორი წინ გამოვიდა.
— ასევე უნდა ვისაუბროთ უნებართვო სამშენებლო სამუშაოებზე და იმ ქანდაკებებზე, რომლებიც საზოგადოებრივ სერვიტუტის ტერიტორიაზეა განთავსებული.
ვალერია თავის გამართლებას შეეცადა.
— მან გამომიწვია! მისი მანქანა ყველაფერს მიფუჭებდა!
არავინ უპასუხა.
ხელმძღვანელი ჩემკენ შემობრუნდა.
— ბოდიშს გიხდით. თქვენი მანქანის შეკეთების სრულ ხარჯს ჩვენ დავფარავთ. თანხას კი თქვენი მეზობელი გადაიხდის.
— მადლობა, — ვუთხარი მე.
შემდეგ ოლივია წინ გამოვიდა და თავისი წვენის ყუთი გაუწოდა.
— დედა ამბობს, რომ მძიმე დღის დროს ცივი სასმელი გეხმარება.
ვალერია მას ისე უყურებდა, თითქოს ხელში იარაღი ეჭირა.
რამდენიმე კვირის შემდეგ ჩემი შევროლე შეკეთებული იყო, ხოლო აივანს ახალი, ყვითელი საღებავი ჰქონდა.
ვალერიას ჯარიმების დაკისრების შემდეგ მეზობელ სახლთან წარწერა გამოჩნდა: „იყიდება“.
ერთ საღამოს ოლივია ჩემს გვერდით მოიკუნტა აივანზე, როცა მზე ტბის თავზე ჩადიოდა.
— დედა, ახლა უკვე სახლში ვართ, ხომ?
— დიახ, საყვარელო, — ჩუმად ვუპასუხე. — სახლში ვართ.
მამაჩემს ჩემთვის მხოლოდ სახლი არ დაუტოვებია.
მან სახლი კი არა — ნამდვილი ოჯახური კერა დამიტოვა.
